ตอนที่ 1 จำต้องตื่นเต้นถึงเพียงนี้หรือ

“เจอแล้ว!  หาเจอแล้ว!  น้าหวง  เจ้าเด็กโง่ลูกของน้าตกลงไปในสระน้ำ!”   ซัวถัววิ่งออกมาจากพุ่มไม้พร้อมยกแขนขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้าพลางตะโกนเสียงดังลั่น   “อยู่ที่ใด?  ลูกของข้าอยู่ที่ใด?”

“ท่านดูด้านนั้นสิ!   คนที่ลอยอยู่ในสระน้ำใต้ภูเขาใช่ลูกสาวคนรองของตระกูลหลินหรือไม่?”  

ทันใดนั้นคนที่ตาดีหน่อยก็ชี้ไปที่สระน้ำแล้วตะโกนเสียงดัง นางหวงรีบแหวกพุ่มหญ้าแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดู   เป็นอย่างที่เจ้าเด็กคนนั้นเอ่ยไว้จริงเพราะมีบางอย่างลอยอยู่ในสระน้ำ    รูปร่างเช่นนี้นอกจากเด็กโง่บุตรคนรองของนางแล้วยังจะเป็นผู้ใดอีก?  คนโง่มักไร้ความยับยั้งชั่งใจในการกิน   ยามที่บิดาของเด็กโง่ผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่ ฐานะทางบ้านของพวกนางค่อนข้างดี  เป็นเหตุให้เด็กโง่ผู้นี้ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจจึงทำให้มีรูปร่างสูงใหญ่ทั้งที่นางเพิ่งมีอายุเพียง14ปีเท่านั้น 

นางหวงวิ่งลงเขาไปอย่างทุลักทุเล ภายใต้การช่วยเหลือของชาวบ้านในหมู่บ้าน   สุดท้ายพวกเขาก็ช่วยพาเด็กโง่ขึ้นมาจากสระน้ำได้ 

“คาดว่านางคงสะดุดแล้วกลิ้งตกมาจากภูเขา นี่ก็ผ่านมานานมากแล้ว มิรู้ว่านางยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่…” 

เวลานี้มีหลายคนพากันถอนหายใจออกมาเพราะคิดว่านางคงไม่รอดแล้ว   นางหวงดึงตัวบุตรสาวเข้ามากอดไว้แนบอก   มือของนางสั่นเทาอย่างรุนแรงขณะที่ยื่นไปอังจมูกของบุตรี ทันใดนั้นนางก็ร้องไห้พลางตะโกนออกมาว่า 

“นางยังมีลมหายใจอยู่ ! เด็กโง่ของข้ายังมีลมหายใจอยู่ !!  เพื่อนบ้านคนใดพอจะมีเมตตาช่วยไปตามหมอเหลียงมาให้ข้าได้บ้าง! ? ” 

“ข้าเอง ! ”   ซัวถัวรีบวิ่งไปยังหมู่บ้านที่อยู่ด้านล่างภูเขาอย่างรวดเร็ว 

“แค่กแค่กแค่ก…” เด็กสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของนางหวงสำลักน้ำออกมาพร้อมไออย่างรุนแรง 

“ฟื้นแล้ว ! นางลืมตาแล้ว ! ! เจ้าเด็กนี่ช่างโชคดีเสียเหลือเกิน โชคดีที่นางตกน้ำไปแล้วยังนอนลอยคอเงยหน้ามองท้องนภา มิเช่นนั้นนางคงขาดอากาศหายใจตายไปนานแล้ว ! ” 

ชายชราคนหนึ่งที่มีอายุมากพอสมควรเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกตกตะลึง หลินเว่ยเว่ยสำลักอย่างรุนแรง ในขณะเดียวกันนางก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาพลางคิดในใจว่า 

“อ่า…นี่ฉันไม่ได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างเดินทางไปฝึกงานในฟาร์มซึ่งตั้งอยู่กลางป่าลึกหรอกหรือ?  ภูเขาลูกนั้นทั้งสูงทั้งชัน อีกทั้งรถยังพลิกคว่ำตกไปในเหวลึก มันมีโอกาสรอดน้อยมากเลย หรือว่า…ฉันยังไม่ตายแล้วโชคดีมีคนมาช่วยชีวิตไว้ได้ ?" 

“เด็กโง่ของแม่ เจ้าเด็กโง่ เจ้ายังมิตาย…สวรรค์ช่างมีความเมตตาเสียเหลือเกิน ! ”   นางหวงเห็นว่าบุตรสาวคนรองลืมตาขึ้นมาแล้วความกดดันและความกังวลทั้งหมดจึงคลายลงในที่สุด นางกอดบุตรสาวไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้โฮออกมา บรรดาเพื่อนบ้านที่มาช่วยก่อนหน้านี้ เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้เข้าก็อดรู้สึกตื้นตันใจมิได้  ต่อให้บุตรโง่เขลาเพียงใดทว่าก็เป็นสายเลือดของมารดา  ดังนั้นนางหวงย่อมรักและทะนุถนอมบุตรสาวแน่นอนอยู่แล้ว! 

‘อะไร? ใครคือเด็กโง่?  แม่หรือ?  ฉันโตมาในสถานเลี้ยงรับเด็กกำพร้านี่ ฉันไปมีแม่ตั้งแต่เมื่อไรกัน?’ 

ดังนั้นเธอจึงค่อยๆ มองสังเกตไปรอบตัวและพบว่ามีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบแลดูซอมซ่อ นี่มันปี 2021 แล้วต่อให้คนที่อาศัยอยู่บนภูเขาจะยากจนแค่ไหนก็คงไม่ถึงขั้นต้องเย็บซ่อมผ้าแบบปะแล้วปะอีกหรอก จริงไหม ? จากนั้นเธอก็หันไปมองบรรดาผู้หญิงผู้ชายที่กำลังมุงดูเธออยู่ ทุกคนล้วนไว้ผมยาวทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย อีกทั้งการแต่งกายก็ออกแนวคุมโทนสีน้ำตาลดูย้อนยุคสุดๆ ไปเลยหรือว่าฉันได้รับการช่วยเหลือจากคนในกองถ่ายละคร ? แต่จะมีผู้กำกับคนใดบ้ามาถ่ายทำละครในป่าลึกที่แม้แต่นกก็ยังไม่กล้าบินเข้ามาแบบนี้ ?

“เด็กโง่ของแม่ เจ้ามิต้องกลัวไปหรอก แม่จะพาเจ้ากลับบ้านเอง ! ”  นางหวงไม่สามารถอุ้มบุตรสาวขึ้นหลังได้จึงหันไปหาบุตรสาวคนโตที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง 

“ลูกแม่…เจ้ามาช่วยแม่หน่อยสิ”   ทว่าบุตรสาวคนโตของนางหวงไม่ยอมขยับเขยื้อน ดวงตาของนางจับจ้องไปที่น้องสาวผู้โง่เขลาอย่างมิวางตาพร้อมเสียงตะโกนที่ปะทุอยู่ในใจว่า 

‘เหตุใด ! เหตุใดเจ้าเด็กโง่นี้ถึงไม่จมน้ำตายไปเสีย ? เหตุใดต้องช่วยนางขึ้นมาด้วย ? นางยังเป็นภาระของที่บ้านไม่พออีกหรือ ? ’ 

“ให้ต้าซวนช่วยเถิด ! ”  คนที่เอ่ยคือพี่สะใภ้แซ่ฮวาซึ่งมีความสัมพันธ์อันดีกับน้องสามีเยี่ยงนางหวง  พอจ้องมองรูปร่างที่ผอมบางของนางหวงแล้วก็สลับไปมองบุตรสาวคนรองที่เจ้าเนื้อมาก อีกทั้งยังสูงกว่านางหวงอยู่หลายฉื่อ  นางจึงใช้ศอกกระทุ้งไปที่สามีของตน จนกระทั่งถูกลุงต้าซวนแบกขึ้นหลังแล้วเดินออกไป หลินเว่ยเว่ยถึงค่อยได้สติกลับมา เธอสอดส่ายสายตาไปรอบด้านก็พบว่าไม่มีกล้อง ผู้กำกับหรือนักแสดงคนใดอยู่เลย หรือว่าพวกเขาไม่ได้กำลังถ่ายทำละคร…แต่เป็นฉันที่ทะลุมิติมายังโลกใบนี้ ? 

หลินเว่ยเว่ยแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับตนได้เพราะที่ผ่านมาเธอคิดมาตลอดว่า ‘การย้อนเวลาหรือการทะลุมิติ’ ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระที่ชาวเน็ตหรือนักแต่งนิยายสร้างมันขึ้นมา นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่ ? จากสระน้ำไปหมู่บ้านหลินวาต้องใช้เส้นทางบนภูเขา ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มแล้ว ลุงต้าซวนเดินไปเบื้องหน้าอย่างเชื่องช้าโดยมีนางหวงเดินตามหลังไปติดๆ นางหวงกุมมือของบุตรสาวคนรองที่เย็นเฉียบเอาไว้อย่างอ่อนโยนราวกับต้องการปลอบประโลม ส่วนบุตรสาวคนโตก็เอาแต่เดินก้มหน้าอยู่ด้านหลังจึงทำให้มิเห็นสีหน้าที่ฉายออกมา 

“หมูป่า ! พวกเรารีบหนีเร็วเข้า ! หมูป่ามาแล้ว !!”   มิรู้ว่าเป็นเสียงของผู้ใดที่ดังขึ้นมา  บรรดาชาวบ้านที่เดินตามอยู่ด้านหลังต่างพากันวิ่งหนีเข้าไปในหมู่บ้านอย่างบ้าคลั่ง ลุงต้าซวนเดิมทีกำลังจะวิ่งหนีไปพร้อมกับชาวบ้านตามสัญชาตญาณ  ทว่าบัดนี้เขากำลังแบกเด็กสาวที่หนักกว่าหนึ่งร้อยจินไว้บนหลัง แล้วเขาจะวิ่งได้อย่างไรกัน?  ครานี้หลินเว่ยเว่ยได้ยินเสียงร้องคำรามอย่างดุร้ายของหมูป่าที่เริ่มเข้ามาใกล้ทุกที! 

มนุษย์ย่อมมีสัญชาตญาณและความสามารถในการแสวงหาสิ่งดีที่สุดให้ตนเองและหลีกเลี่ยงสิ่งที่จะทำร้ายตนเพื่อความอยู่รอด ลุงต้าซวนจึงวางตัวหลินเว่ยเว่ยลงพื้น จากนั้นเขาก็รีบวิ่งหนีตามชาวบ้านคนอื่นไป!   เมื่อนางหวงเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกร้อนใจมากนัก มือข้างหนึ่งของนางจับมือบุตรสาวคนโตเอาไว้ในขณะที่มืออีกข้างก็จับมือบุตรสาวคนรองไว้เช่นกัน จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกว่า 

“เด็กโง่ของแม่รีบหนีไปเร็ว!  อย่าให้หมูป่าไล่ตามเจ้าทัน รีบหนีไปเสีย! ” หลินเว่ยเว่ยถูกมารดาลากไปทั้งอย่างนั้น แต่ความเร็วของสตรีสามคนจะเร็วเท่าหมูป่ากลัดมันได้อย่างไร? 

นางหวงกัดฟันกรอดแล้วนำมือของเด็กโง่ยัดใส่มือของบุตรสาวคนโต จากนั้นก็ตะโกนสั่งบุตรสาวคนโตว่า “พาน้องของเจ้าหนีไป! วิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะวิ่งได้!”  ส่วนนางหวงหยุดฝีเท้าลง จากนั้นนางก็หันไปกางแขนออกแล้วใช้ร่างกายแสนบอบบางของตนขวางทางหมูป่าไว้แทน นางตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตถ่วงเวลาให้บุตรีทั้งสองได้หนีไป!  ทว่าบุตรสาวคนโตของนางสะบัดมือของหลินเว่ยเว่ยออก จากนั้นก็วิ่งมาดึงตัวนางหวง 

“ไม่ ท่านแม่! ไปกันเถิด พวกเราหนีไปด้วยกันเถิด…”  ทว่ายังมิทันที่นางจะได้เอ่ยจนจบ หมูป่าก็วิ่งตะบึงมาถึงเบื้องหน้าของพวกนางแล้ว ด้วยความตกใจกลัวบุตรสาวคนโตของนางหวงจึงผลักหลินเว่ยเว่ยไปเบื้องหน้า แล้วดึงมารดามาอยู่ด้านหลังแทน หลินเว่ยเว่ยพูดไม่ออก 

‘…’ 

ทันทีที่ถูกผลักมาอยู่เบื้องหน้า การปรากฏตัวของหมูป่าก็ขยายใหญ่ขึ้นในรูม่านตาของนาง  เขี้ยวใหญ่ดูเหมือนจะเล็งเข้าที่หน้าอกและท้องของนาง…  ด้วยความตื่นตกใจ หลินเว่ยเว่ยจึงยื่นมือไปคว้าเข้าที่เขี้ยวหมูป่าโดยมิรู้ตัวและได้ทำใจที่จะโดนหมูป่าพุ่งชนใส่ แต่ดูเหมือนว่าหมูป่าจะมิได้มีความแข็งแกร่งเหมือนที่นางคิด มันดันหลินเว่ยเว่ยที่กำลังจับเขี้ยวของมันไปด้านหลัง   

ทว่ามันสามารถทำให้นางเซถอยหลังไปเพียงมิกี่ก้าวเท่านั้น หลินเว่ยเว่ยสูดหายใจเข้าลึก แววตาดูแน่วแน่เป็นอย่างมาก   จนกระทั่งเท้าของนางถอยไปเหยียบหินจึงมิได้ถอยหลังต่อและนางก็มิได้สังเกตว่าหินที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของตนได้แตกออกทันทีที่เหยียบมัน หลินเว่ยเว่ยยังจับเขี้ยวของหมูป่าเอาไว้แน่น นางปล่อยให้มันดิ้นสะบัดได้ตามอำเภอใจ 

แต่แม้จะเป็นเช่นนั้นมันก็ไม่สามารถสะบัดเอามือของหลินเว่ยเว่ยออกจากเขี้ยวได้ ยิ่งไปกว่านั้นมันมิอาจเข้าประชิดตัวของนางได้ด้วย… 

หลังจากตื่นตระหนกในตอนแรกเริ่มนางก็พบว่าหมูป่ามิได้น่ากลัวมากเพียงนั้น นางจึงออกแรงผลักมันและมันก็มิสามารถทำอันใดนางได้! 

“เด็กโง่! เจ้าอย่ากลัวไปเลย แม่มาแล้ว!”  นางหวงสะบัดมือของบุตรสาวคนโตออก  จากนั้นก็วิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง   แล้วเบียดเข้าแทรกกลางระหว่างหลินเว่ยเว่ยและหมูป่าพร้อมทุบตีและเตะต่อยหมูป่าอย่างอุตลุด 

มือของหลินเว่ยเว่ยลื่นจนเกือบทำให้เขี้ยวของหมูป่าจมเข้าในเนื้อของนางหวง   

‘เฮ้! คุณอย่าเข้ามาเพิ่มความยุ่งยากให้ฉันได้ไหม?’ 

หลินเว่ยเว่ยยังจับเขี้ยวของหมูป่าเอาไว้แน่น จากนั้นก็ออกแรงผลักมันไปด้านหลัง นางหวงยังใช้กำปั้นที่แสนอ่อนแอของตนชกไปที่ศีรษะของหมูป่าจนมือของนางถลอกมีเลือดไหลออกมา แต่นางมิได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยสักนิดทั้งยังตะโกนเสียงดังอีกว่า 

“เด็กโง่ รีบหนีไปเร็ว! แม่จะขวางมันไว้เอง เจ้ารีบหนีไปเถิด!” 

ตอนต่อไป

Next »