ตอนที่ 2037: ขอเพียงเจ้ามีปัญญา
“หมัดแปดทิศเป็นฝ่ามือขึ้นชื่อประจำตัวของเขา หมัดนี้ดัดแปลงพลิกแพลง พลังหมัดหยุดยั้งม้าพยศ ออกหมัดดุจสายน้ำเชี่ยว ฝีเท้าทรงพลัง ย่างกรายดุจมังกรแหวกว่าย พลิกหมุนดุจนกอินทรีย์ ชนะศัตรูด้วยความชาญฉลาด ตาเฒ่าไม่ค่อยแสดงให้ผู้ใดเห็น ทว่าเมื่อใดที่ใช้หมัดแปดทิศ น้อยคนนักที่ต้านทานได้” จัวจวินเยวี่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขณะมองการต่อสู้ของทั้งสองที่อยู่ข้างล่าง
เฟิ่งจิ่วนัยน์ตาไหวระริก เหตุใดจึงฟังดูเหมือนมวยไทเก๊ก? ขณะกำลังคิด ก็ได้ยินเสียงคำรามทุ้มต่ำดังมาจากข้างล่าง
“จอมมารโลหิต จงดูฝ่ามือ!”
เห็นเพียงฮุ่นหยวนจื่อคำรามเสียงกร้าว ฝ่ามือพลิกเปลี่ยน ท่าร่างและฝีเท้าก็เปลี่ยนไปด้วย เธอเห็นอย่างนั้นก็ตะลึง หมัดแปดทิศนี้ดูเหมือนหมัดไทเก๊กจริงๆด้วย
จอมมารเห็นฝ่ามือลมของเขาเปลี่ยนผัน พลันหัวเราะด้วยความชอบใจ “ฮ่าๆฮ่า! ในที่สุดก็ใช้หมัดแปดทิศแล้วหรือ? เช่นนั้นก็ใช้หมัดแปดทิศชี้แนะข้าด้วยก็แล้วกัน!” ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นในพริบตา ฝ่ามือกำเข้าหากันก่อนซัดออกไป กระแสพลังอันแข็งแกร่งพุ่งออกไปพร้อมกับหมัดของเขาด้วย
สองหมัดปะทะกัน กระแสพลังหนึ่งแดงหนึ่งขาวปะทะกันอย่างแรง พลังของทั้งสองต่างสูสีไม่มีใครยอมใคร ขณะที่หมัดสองหมัดกำลังปะทะกันอย่างสูสี ขาของทั้งสองฝ่ายก็โจมตีศัตรูอย่างไม่อยู่เฉย
หมัด
“อึก!”
เท้าสองข้างของจอมมารโลหิตไถลไปกับพื้น พยายามต้านทานไม่ให้ตนเองถอยหลัง บนพื้นมีรอยเท้ายาวๆสองเส้น เลือดลมในร่างกายตีขึ้นมาถึงลำคอ เขาสัมผัสได้ถึงรสเค็มในปาก รู้ว่ากำลังจะกระอักเลือด แต่เพื่อไม่ให้ฮุ่นหยวนจื่อเห็น เขาจึงฝืนกลืนเลือดอึกนั้นลงไป
“หมัดแปดทิศไม่ธรรมดาสมคำร่ำลือจริงๆ! มาอีก!”
สายตาชั่วร้ายของเขาจ้องฮุ่นหยวนจื่อ มุมปากกระตุก เผยรอยยิ้มเย็นเยียบ “วันนี้ ข้าจะใช้หมัดจินกังแปดก้าวทะลวงหมัดแปดทิศของเจ้าให้ได้!”
“เหอะ! พูดจาเพ้อฝัน!”
ฮุ่นหยวนจื่อแค่นเสียง “อย่าว่าแต่วิชาหมัดของเจ้าสู้ข้าไม่ได้เลย แม้แต่พลังของเจ้าก็เทียบข้าไม่ได้ คิดจะสู้กับข้า? เจ้ากลับไปฝึกอีกสักสิบปียี่สิบปีแล้วค่อยว่ากันเถอะ!”
ครั้นพูดจาไม่เข้าหู ทั้งสองก็เริ่มสู้กันอีกครั่ง เพราะพวกเขาใช้พลังทั้งหมด แรงกดดันอันแข็งแกร่งกระจายไปทั่ว ทำให้บรรยากาศโดยรอบแปลเปลี่ยนเป็นกดดันและอึดอัด
ผ่านไปประมาณสิบกระบวนท่า จอมมารโลหิตถูกวิชาหมัดของฮุ่นหยวนจื่อเล่นงานอีกครั้ง ครั้งนี้ สิ่งที่ได้ยินชัดเจนก็คือเสียงกระดูกหักของอีกฝ่ายที่ดังขึ้น รวมถึงเลือดที่กระอักออกมาจากปากของอีกฝ่าย
ฮุ่นหยวนจื่อแค่นเสียง สองมือเท้าสะเอว ใบหน้าย่ามใจ “เป็นอย่างไรเล่า? ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า? ยังไม่รีบพาคนของเจ้าไสหัวออกไปอีก?”
จอมมารโลหิตยกมือปาดเลือดที่มุมปาก เขาจ้องฮุ่นหยวนจื่อที่กำลังย่าม.อกย่ามใจ ก่อนเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา “งั้นหรือ? ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า? อย่างนั้นก็ลองอีกสักครั้งก็แล้วกัน!”
“ยังจะเอาอีกหรือ? ข้าไม่มีเวลาว่างมาเล่นกับเจ้าครั่งแล้วครั้งเล่าหรอกนะ” ฮุ่นหยวนจื่อขมวดคิ้ว เขาจ้องจอมมารโลหิต แล้วขู่ว่า “หากยังไม่พาคนไปอีก ครั้งนี้ข้าอาจเอาชีวิตเจ้าเลยก็ได้! เจ้าคิดให้ดีเล่า!”
“หึๆ ขอเพียงเจ้ามีความสามารถนั้น เจ้าก็มาเอาชีวิตข้าไปได้เลย!” สิ้นเสียง เงาร่างสีแดงของจอมมารโลหิตโฉบไหวออกไปอีกครั้ง หมุนกำปั้นควงลมซัดใส่ฮุ่นหยวนจื่อ
ตอนที่ 2038 ทหารไม่เกี่ยงอุบาย
เห็นอย่างนั้น ฮุ่นหยวนจื่อจึงคิดว่าในเมื่ออีกฝ่ายดึงดันจะสู้ เช่นนั้นเขาก็จะเอาชีวิตอีกฝ่ายเสีย! ขอเพียงจอมมารโลหิตตาย ผู้ฝึกวิชามารคนอื่นที่เห็นว่ามีเขาคอยปกป้องคนอื่นอยู่ที่นี่ ย่อมไม่กล้าโจมตีอีก!
ครั้นตัดสินใจได้ เขากำหมัดพร้อมกับโฉบร่างออกไปปะทะกับอีกฝ่าย ทว่า ครั้งนี้กลับเหนือความคาดหมายของเขา เป้าหมายที่ควรจะถูกโจมตีกลับหายวับไปเหมือนลำแสงต่อหน้าต่อตาเขา เขาเห็นเพียงเงาร่างสีแดงแวบผ่าน ไม่นาน เสียงหัวเราะชั่วร้ายของจอมมารโลหิตก็ดังมาจากข้างหลัง
“เอาหมัดข้าไปกิน!”
ฮุ่นหยวนจื่อรีบถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ทว่า แม้เขาจะหมุนตัวและถอยหลังด้วยความเร็ว แต่ก็ยังสู้ความเร็วหมัดของอีกฝ่ายไม่ได้
“ระวัง!”
เสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้น เป็นเสียงที่มาจากเฟิ่งจิ่ว จัวจวินเยวี่ยและคุณชายรองไฉ เพียงแต่ แม้พวกเขาจะร้องเตือน แต่ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง
“ปึงๆๆๆ!”
เสียงหมัดซัดใส่ร่างของฮุ่นหยวนจื่อดังก้องไปทั่งบริเวณ หนึ่งหมัดซัดใส่ หมัดต่อไปก็ตามมาติดๆ ขณะที่เขาโน้มตัวถอยหลัง จอมมารโลหิตไล่ตามไปติดๆ หมัดนั่นซัดใส่หน้าอกของฮุ่นหยวนจื่ออย่างดุดันและหนักหน่วง หมัดแล้วหมัดเล่า พริบตาเดียวซัดไปหลายหมัด ความเร็วนั้นทำให้แทบตั้งตัวไม่ทัน ฮุ่นหยวนจื่อที่ถูกซัดหมัดใส่หลายครั้งมีเลือดไหลออกจากมุมปาก ใบหน้าเขาดูซีดขาว ยามก้าวถอยหลัง ฝีเท้าของเขาดูซวนเซอย่างเห็นได้ชัด
“พรืด!”
ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เลือดตีขึ้นมาที่ลำคอและทะลักออกจากปาก ร่างกายที่ซวนเซของเขาล้มลงไปข้างหลัง อยากจะยืนหยัดทว่ากลับไม่มีแรง
“ตาเฒ่า” จัวจวินเยวี่ยใบหน้าเย็นเยียบ รีบโฉบเข้ามาข้างกายเขาก่อนประคองร่างกายที่ซวนเซของเขาไว้ หันไปคำรามใส่จอมมารโลหิต “เจ้าใช้อุบาย!”
คนอื่นอาจมองไม่เห็น แต่เขาเห็น เขาไม่เพียงใช้กระบวนท่าลวงหลอกให้ตาเฒ่าหลงกล ยังใช้วัตถุแหลมคมสอดไว้ระหว่างสิบนิ้วมือขณะซัดหมัดใส่ หมัดหลายหมัดซัดใส่ร่างตาเฒ่าอย่างหนักหน่วง ทำให้เลือดซึมเสื้อตรงหน้าอก ซ้ำเลือดนั่นยังค่อยๆ กลายเป็นสีดำด้วย
“หึๆ นับแต่อดีตทหารไม่เกี่ยงอุบาย ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราเป็นผู้ฝึกวิชามาร พวกเจ้าคงไม่ไร้เดียงสาจนคิดว่าพวกเราจะรักษาสัญญาเหมือนพวกเจ้าที่เดินบนเส้นทางแห่งคุณธรรมหรอกกระมัง?”
จอมมารโลหิตหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นแฝงไว้ด้วยแววเย้ยหยัน ราวกับกำลังเยาะเย้ยความโง่เขลาของพวกเขา
“ต่ำทราม!”
คุณชายรองไฉสบถด่า คำนวณพันครั้งหมื่นครั้ง กลับไม่นึกว่าผู้ฝึกวิชามารพวกนี้จะต่ำทรามไร้ยางอายถึงขั้นนี้! จอมมารโลหิตก็ช่างเสียแรงที่เป็นถึงผู้ฝึกระดับปราชญ์เซียน ไม่นึกเลยว่าจะใช้วิธีการสกปรกเช่นนี้เพื่อเอาชนะฮุ่นหยวนจื่อ
จอมมารโลหิตแหงนหน้าหัวเราะ “ฮ่าๆๆๆๆ! ต่ำทรามแล้วอย่างไรเล่า? ยามนี้ฮุ่นหยวนจื่อถูกโจมตีด้วยตะปูเจ็ดก้าวของข้า ลำพังตัวเองก็เอาตัวไม่รอดแล้ว พวกเจ้าคิดว่าจุดจบของพวกเจ้าจะดีกว่าเขาหรืออย่างไร?”
ได้ยินอย่างนี้ ฮุ่นหยวนจื่อโมโหจนหน้าดำหน้าแดง “น่าชังนัก! ช่างต่ำทรามไร้ยางอายยิ่งนัก! พวกเจ้า พวกเจ้า…อึก พรืด!” ครั้นอารมณ์พลุ่งพล่าน เลือดลมในร่างยิ่งไหลเวียนเร็วขึ้น พิษในร่างยิ่งออกฤทธิ์เร็ว เลือดลมในร่างตีขึ้น กระอักออกจากปากอีกครั้ง เพียงแต่ เลือดที่กระอักออกมาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำแล้ว
“คนอื่นเขาพูดไม่กี่คำท่านก็โมโหแล้ว? อารมณ์อ่อนไหวเพียงนี้เชียว?”
เฟิ่งจิ่วไม่รู้มาอยู่ข้างเขาตั้งแต่เมื่อใด มือหนึ่งยกประคองหลังฮุ่นหยวนจื่อเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ทว่า เข็มเงินที่ซ่อนอยู่ในซอกนิ้วกลับแทงเข้าไปในเวลานี้ เพื่อสกัดชีพจรไหลเวียนของเขา
ฮุ่นหยวนจื่อเห็นว่าเป็นเขา ก็สูดหายใจลึกๆ เพื่อข่มโทสะ
จัวจวินเยวี่ยมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง แล้วสั่งว่า “เจ้าประคองเขาไปนั่งข้างหลัง”
จบตอน
Comments
Post a Comment