ตอนที่ 115: ข้าจะทำแผลให้ท่าน
จ้าวไป่จือไม่ต้องการทำร้ายผู้ลี้ภัย แต่กลับได้รับบาดเจ็บจากกลุ่มคนที่ประสงค์ร้าย!
โชคดีที่ผู้ลี้ภัยเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ และด้วยความพยายามร่วมกันของพวกชาวบ้าน คนร้ายกาจเหล่านั้นก็ถูกขับออกไปอย่างรวดเร็ว
ผู้ลี้ภัยเมื่อได้ยินชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลถังบอกว่ามีการแจกจ่ายโจ๊กที่เมืองชิงเหลียงจึงจากไปด้วยความซาบซึ้ง
จ้าวไป่จือเกรงว่าปัญหาจะยังไม่สิ้นสุด เขาจึงรีบพันแผลให้ตนเองลวกๆ
“พี่จ้าว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ความปลอดภัยของท่านเป็นสิ่งสำคัญที่สุด!”
ถังฉีกล่าวด้วยสีหน้าตำหนิ
เป็นความผิดของนางเองที่อยากจะทำทั้งๆที่มีข้อจำกัด
หากนางสามารถย้อนเวลากลับไปสักสองชั่วยามก่อนหน้านี้ได้ นางก็คงจะตัดสินใจเช่นเดิม
แต่แน่นอนว่านางจะรั้งอยู่ข้างหลังเพื่อปกป้องหมู่บ้าน
“ข้าไม่เป็นไร แค่บาดแผลตื้นๆ เจ้าไม่ต้องกังวล”
ทันใดนั้น จ้าวไป่จือก็รู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ ความเจ็บปวดที่แขนคล้ายจะทุเลาลงมาก
"แม่หนูฉี เจ้ากลับไปทายาให้พ่อหนุ่มก่อนเถอะ เราจะปักหลักเฝ้าทางเข้าหมู่บ้านให้เอง ชาวบ้านคนอื่นๆจะมาช่วยพวกเราด้วย!"
ชาวบ้านเร่งเร้าให้พวกเขากลับไปโดยเร็ว
ถังฉีมองชาวบ้านด้วยความซาบซึ้ง จากนั้นจึงขอให้จ้าวไป่จือกลับบ้านไปพร้อมนาง
บนเกวียนเทียมวัว ทั้งสองนั่งเคียงบ่าเคียงไหล่ เงาร่างสองสายทอดยาวไปตามแสงอาทิตย์ที่กำลังลับฟ้า ก่อนจะผสานเป็นหนึ่งในที่สุด...
จากระยะไกล ถังฉีมองเห็นควันจากปล่องไฟในบ้านของตนเอง
“ท่านพ่อคงจะทำอาหารอยู่”
ถังฉีกล่าวด้วยสีหน้ามีความสุข สัมผัสถึงความอบอุ่นของการมีครอบครัว
"ใช่แล้ว ฝีมือการทำอาหารของท่านอาถังไม่เลวเลย"
จ้าวไป่จือหรี่ตามอง ท่าทางของเขาดูผ่อนคลาย
ถังฉีหันไปมองจ้าวไป่จือ สังเกตเห็นคราบดำบนเสื้อผ้าสีเข้มของอีกฝ่าย เป็นเลือดสดๆที่ไหลออกมาอย่างไม่ต้องสงสัย!
“เหตุใดท่านไม่เอนกายนอนบนเกวียนและพักผ่อนสักหน่อย? ท่านบาดเจ็บเช่นนี้ อย่าฝืนตัวเองเลย”
“ไม่เป็นไร อาการบาดเจ็บเล็กๆน้อยๆ เช่นนี้ไม่ได้กวนใจข้ามากนัก พักสักวันสองวันก็หายแล้ว”
จ้าวไป่จือมองถังฉีโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะเห็นความกังวลและความรู้สึกผิดในแววตาของนาง
ถังฉีอ้าปาก แต่ไม่ได้กล่าวอะไรมากกว่านั้น
ไม่นานนัก เกวียนเทียมวัวก็มาจอดเทียบทางเข้าบ้านหลังเก่า
"พี่ใหญ่!"
ถังซานได้ยินเสียงเกวียนเทียมวัวจึงรีบออกมาต้อนรับ
"น้องรอง ไปต้มน้ำร้อนมาหน่อย พี่จ้าวได้รับบาดเจ็บ จะได้ทำความสะอาดและให้ถังเจียงช่วยพันแผล"
ถังฉีไม่ทันได้ลงจากเกวียนเทียมวัวก็ร้องบอกถังซานก่อนเป็นอย่างแรก
“อะไรนะ! พี่ไป่จือได้รับบาดเจ็บ!”
ถังซานหันไปมองจ้าวไป่จือด้วยสีหน้าเป็นกังวล
แต่เมื่อเห็นจ้าวไป่จือที่นั่งอยู่บนเกวียนเทียมวัวดูปลอดภัยดี ความกังวลของถังซานก็คลายลง ก่อนจะหันกลับไปที่ห้องครัวเพื่อต้มน้ำ
“ไป่จือได้รับบาดเจ็บ?”
ถังฉีเพิ่งลงจากเกวียนเทียมวัวและช่วยรับล่วมยาจากมือของถังเจียง ถังอู่ก็วิ่งออกมาจากห้องครัวอย่างลนลาน ตรวจดูจ้าวไป่จือตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
“ท่านอาถัง แค่แผลถลอกเท่านั้น”
จ้าวไป่จือส่ายศีรษะ ถังอู่จึงรู้สึกโล่งใจทันที
“เข้ามาสิ ข้าจะพันผ้าพันแผลให้” ถังอู่เหลือบมองถังเจียงที่ยังงัวเงีย และไม่คิดจะปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆ มารักษาบาดแผลของจ้าวไป่จือ
“ข้ามียามาด้วย!”
ถังฉีลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามพวกเขาเข้าไปข้างใน
วันนี้ถังเจียงเหนื่อยมากแล้ว เมื่อทราบว่าถังอู่เองก็มีประสบการณ์ในสนามรบ จึงไม่ได้ตามไปและกลับไปที่ห้องของตนเองเพื่อพักผ่อนทันที
ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่ง
“จะมามุงดูเพื่ออะไร? ซาลาเปาในหม้อนึ่งยังไม่สุกดีเลย!” ถังอู่เห็นถังซานตามมาจึงตะโกนบอกอย่างรวดเร็ว
“เข้าใจแล้ว ท่านพ่อ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่ถังซานได้ยินบิดาขึ้นเสียง เขาจึงคอตกเล็กน้อยก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่ห้องครัว!
พี่น้องคนอื่นๆ ปฏิบัติตามโดยไม่กล้าแตกกลุ่ม และง่วนอยู่กับการเตรียมอาหาร
ภายในห้อง จ้าวไป่จือนั่งบนเก้าอี้ ในขณะที่ถังฉีจุดเทียน และถังอู่ก็ไปหยิบยาห้ามเลือด
เมื่อเห็นถังฉียังคงอยู่ในห้อง ใบหน้าของจ้าวไป่จือก็แดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย
“จะเขินอายไปทำไม? ไม่ช้าก็เร็วเจ้ากับฉีเอ๋อร์ก็จะแต่งงานกันแล้ว!”
ถังอู่สังเกตเห็นสีหน้ากระดากอายของจ้าวไป่จือ จึงเอื้อมมือไปตบไหล่เขาโดยสัญชาตญาณ แต่ฉุกคิดถึงอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายได้ทันจึงยั้งมือไว้
ถังฉีแทบจะกลอกตามองฟ้า บิดาช่างกระตือรือร้นเรื่องการแต่งงานของนางจริงๆ!
แม้ถังฉีจะอยู่ในยุคสมัยนี้มาหลายปี แต่นางก็เคยเป็นผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จในอาชีพการงานอย่างมาก การเปิดเผยท่อนเนื้อแขนขาจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับนาง
“รีบถอดเสื้อออกเถอะ ข้าเรียนรู้วิชาหมอจากน้องห้ามาบ้าง”
จ้าวไป่จือเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าใสซื่อของหญิงสาวก็เลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของตนเองออก
"โอย..."
ถังฉีมุ่ยหน้าเมื่อเห็นบาดแผลของเขา
มองเพียงปราดเดียว นางก็บอกได้ว่ามันเกิดจากอาวุธมีคม
“ฝีมือใคร? ข้าจะใช้ดาบฟันร่างพวกมันเป็นสองท่อน!”
สีหน้าของถังอู่ถมึงทึงด้วยความโกรธเมื่อเห็นบาดแผล
“ข้าส่งคนไปจัดการแล้วขอรับ”
จ้าวไป่จือส่ายศีรษะ
ถังอู่เข้าใจความหมายของเขา จึงพยักหน้ารับ
ถังฉีสังเกตปฏิสัมพันธ์ของบุรุษทั้งสองแต่ไม่ได้เอ่ยถาม ถังเหอตัวน้อยเดินเข้ามาในห้อง แบกกล่องยาของที่บ้านมาให้อย่างทุลักทุเล
“พี่ใหญ่ เห็นว่าท่านไม่ได้เอากล่องยามา ข้าก็เลยยกมาให้”
ใบหน้าเล็กๆของถังเหอยิ้มแย้มแจ่มใส คาดหวังการชมเชย
"โอ้โฮ เสี่ยวเหอของเราเก่งที่สุด ทั้งยังฉลาดกว่าพี่ชายคนอื่นๆด้วย!" ถังฉีย่อมไม่บกพร่องคำชม
ใบหน้าเล็กๆของถังเหอเบิกบานขึ้นทันที
“พี่ใหญ่ ถุงนี้สำหรับห้ามเลือด ส่วนถุงนี้...”
ถังเหอเปิดกล่องยาอย่างระมัดระวัง หยิบของออกมาทีละชิ้น
เขาสามารถบอกสรรพคุณของยาแต่ละชนิดได้อย่างแม่นยำ
ในทีแรก ถังฉีไม่ได้ใส่ใจมากนัก คิดว่าเขาเพียงคุ้นเคยกับบรรจุภัณฑ์เพราะอยู่กับถังเจียงบ่อยๆ
"เอาละ ไปช่วยพี่ใหญ่ดูทีว่าพี่รองกับคนอื่นๆ กำลังอู้งานอยู่หรือไม่ ไม่อย่างนั้นเราทุกคนคงหิวจนท้องกิ่วแน่ๆ!"
ถังฉีบีบแก้มของถังเหอ หยุดเขาจากการหยิบยาออกจากกล่อง
นางตั้งใจจะใช้ยาจากในห้วงมิติ และส่วนหนึ่งเพราะนางไม่อยากให้ถังเหอที่ยังเด็กมากเห็นเลือดสดๆเท่าไรนัก
"ขอรับ! ข้าจะไปหาพวกพี่รองเดี๋ยวนี้!"
ถังเหอกะพริบตา ไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่ใหญ่ถึงหาข้ออ้างให้เขาออกไป แต่เขาก็จากไปอย่างเชื่อฟัง
ถังฉีถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันหลังให้ถังอู่และจ้าวไป่จือ หยิบปรอท ไอโอดีน และผ้าพันแผลจำนวนหนึ่งออกจากห้วงมิติ
Comments
Post a Comment