ตอนที่ 116: มีดหน้าตาประหลาด
สรรพคุณของไอโอดีนคือเพื่อทำความสะอาดรอบบาดแผลเป็นหลัก ในขณะที่ยาแดงใช้ใส่แผลเพื่อฆ่าเชื้อโรค
โชคดีที่บาดแผลบนแขนของจ้าวไป่จือไม่ลึกมากและไม่จำเป็นต้องเย็บแผล ไม่เช่นนั้น ด้วยยาเพียงเท่านี้ แผลของเขาคงจะฟื้นตัวได้ช้ามาก
ตอนนั้นเอง ถังซานยกอ่างน้ำร้อนเข้ามา
มีผ้าก๊อซหลายชิ้นในห้วงมิติที่ต้มและฆ่าเชื้อในน้ำร้อนมาแล้ว
ดังนั้นจึงสะดวกต่อการนำมาใช้ตอนนี้มาก
ถังฉีทำความสะอาดคราบเลือดบนไหล่ของเขาก่อน แล้วเช็ดออกอย่างระมัดระวังด้วยผ้าชุบน้ำร้อน
โดยเฉพาะส่วนที่เป็นสะเก็ด การเคลื่อนไหวของนางจึงอ่อนโยนยิ่งขึ้น
ด้วยกลัวว่าจะทำให้จ้าวไป่จือเจ็บ ถังฉีจึงตั้งใจอย่างมาก สายตามุ่งมั่นของนางดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษในดวงตาของเขา
จ้าวไป่จือมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างชื่นชม
ทั้งสองไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกันเช่นนี้มาก่อน
แม้แต่ผิวพรรณที่ละเอียดอ่อนบนใบหน้าของถังฉีก็มองเห็นอย่างชัดเจน พลันนั้นกลิ่นหอมอ่อนๆของกล้วยไม้ก็ลอยต้องจมูก
กลิ่นนี้คล้ายจะติดตัวมาแต่กำเนิด
จ้าวไป่จืออดไม่ได้ที่จะรู้สึกหลงใหล
เห็นดังนั้น ถังอู่ก็แสดงสีหน้าพึงพอใจเช่นกัน
บุตรสาวของเขาทั้งทำอาหารและจัดการงานบ้านงานเรือนได้เป็นอย่างดี สามารถหารายได้ได้เป็นกอบเป็นกำ และรูปลักษณ์ของนางก็จัดอยู่ในอันดับต้นๆในรัศมีนับสิบลี้!
บุรุษหนุ่มจะไม่หลงเสน่ห์ของนางได้อย่างไร?
หลังจากทำความสะอาดคราบเลือดบนแขนของชายหนุ่มแล้ว น้ำทั้งสองอ่างบนโต๊ะก็กลายเป็นสีแดงเข้ม
ระหว่างขั้นตอนเหล่านี้ จ้าวไป่จือไม่ได้ส่งเสียงใดๆ
"เฮ้อ..."
ถังฉีมองดูบาดแผลของอีกฝ่ายด้วยใจที่หนักอึ้ง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ข้าต้องฆ่าเชื้อก่อน อาจจะแสบสักหน่อย”
ถังฉีกล่าวช้าๆ นางลดเสียงโดยไม่ตั้งใจ
"อืม"
จ้าวไป่จือตั้งสติได้อีกครั้ง ก่อนจะกระแอมในลำคอ
ถังอู่เฝ้ามองท่าทีที่ไม่เป็นธรรมชาติของชายหนุ่มอย่างมีความสุข
ถังฉีหยิบสำลีออกมา จุ่มไอโอดีนแล้วเช็ดเบาๆรอบบาดแผล
ไม่นานนัก นางก็หยิบยาใส่แผลที่เตรียมไว้ออกมาจากกล่องยา แล้วโรยลงบนแผลของเขา
จากนั้นก็พันแผลอย่างระมัดระวังด้วยผ้าก๊อซ และมัดปมรูปผีเสื้อตรงปลายผ้าอย่างสวยงาม
“เอาละ สองสามวันหลังจากนี้อย่าให้โดนน้ำ รุ่งขึ้นข้าจะเปลี่ยนผ้าพันแผล ดูว่ามีการติดเชื้อหรือไม่ หากอักเสบขึ้นมาคงจะลำบาก”
ถังฉีย่นคิ้ว
“วันนี้เราจะไม่ส่งคนไปเฝ้าทางเข้าหมู่บ้าน ข้าจะจ่ายเงินเพิ่มให้ผู้นำตระกูลเพื่อหาคนมาแทน”
“ไม่จำเป็นหรอก แค่บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น”
จ้าวไป่จือส่ายศีรษะ ขัดความคิดของถังฉี
"ยิ่งไปกว่านั้น เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านั้นมีการวางแผนมาก่อน หากไม่มีคนคอยคุมจนถึงพรุ่งนี้ หมู่บ้านตระกูลถังอาจตกอยู่ในอันตราย"
จ้าวไป่จือกล่าวอย่างจริงจัง สีหน้าของเขาไม่เหลือโอกาสให้โต้แย้ง
“ใช่แล้ว ไม่เพียงแต่ไป่จือ พ่อก็จะไปด้วย!”
ตอนนั้นเองที่ถังอู่ก้าวขึ้นมา หลังจากอยู่ในสภาวะไร้ตัวตนมาพักใหญ่
“ท่านพ่อ? แต่สุขภาพของท่าน...”
“ฉีเอ๋อร์ พ่อรู้จักร่างกายตัวเองดี แล้วรู้หรือไม่? เสี่ยวเจียงเด็กน้อยคนนั้น ช่างเป็นหมออัจฉริยะอย่างที่ชาวบ้านพากันร่ำลือ! โรคเก่าของพ่อหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว ต่อให้ขึ้นเขาไปล่าเสือก็ไม่มีปัญหา!”
เมื่อกล่าวจบ ถังอู่ก็ทุบหน้าอกตนเอง โดยไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวด
เห็นดังนั้น ถังฉีก็โล่งใจในที่สุด
“เจ้าค่ะ ทุกคนระวังตัวด้วย” นางทราบดีถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ แม้ทั้งบิดาและจ้าวไป่จือจะเฝ้าทางเข้าหมู่บ้าน ก็ไม่ควรประมาทแม้แต่น้อย
ตอนนั้นเอง ถังซานเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าจริงจัง
“ท่านพ่อ พี่ไป่จือ พี่ใหญ่ อาหารเย็นพร้อมแล้วขอรับ” เด็กหนุ่มกล่าว สายตาจับจ้องไปยังจ้าวไป่จืออย่างเป็นกังวล
แม้ว่าจ้าวไป่จือจะเข้มงวดอย่างมากเวลาสอนวรยุทธ์ แต่ถังซานและน้องชายก็ตระหนักดีว่า เพื่อประโยชน์ของพวกเขาเอง
ดังนั้น พวกเขาจึงทั้งเคารพและหวั่นเกรงจ้าวไป่จือในเวลาเดียวกัน
“เอาละ ไปกินข้าวกันก่อน แล้วค่อยคุยกันทีหลัง”
จากนั้น ทุกคนก็ออกจากห้องไปกินมื้อเย็นในครัว
หลังอาหารเย็น ถังอู่ก็ยอมย้ายมาที่เรือนสี่ประสานหลังใหม่
อย่างไรเสีย เมืองชิงเหลียงก็ไม่ปลอดภัยในเวลานี้
แน่นอนว่าเพียงชั่วระยะหนึ่งเท่านั้น
ทว่าถังฉีและน้องๆ รู้สึกยินดีปรีดาอย่างมาก
คืนนั้น พวกเขาเก็บเสื้อผ้า ตามถังฉีและน้องๆของนางไปยังเรือนสี่ประสาน
ในห้องหนังสือ ครอบครัวนั่งล้อมวงด้วยสีหน้าจริงจัง แม้แต่ถังเหอวัยห้าขวบก็ไม่ได้พักผ่อนในอ้อมแขนของถังฉีเหมือนเช่นเคย
“สถานการณ์ภายนอกร้ายแรงมาก สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเราคือ การดูแลความปลอดภัยของเราเอง”
ถังอู่เป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ
ท้ายที่สุดแล้ว ในฐานะผู้อาวุโสเพียงคนเดียวในครอบครัว เขาย่อมมีอำนาจตัดสินใจ
"ใช่แล้ว ซานจือ ทักษะยุทธ์ของเจ้าดีที่สุดในบรรดาพี่น้อง ดังนั้นเจ้ากับข้าและท่านอาถังจะไปเฝ้าทางเข้าหมู่บ้านในวันพรุ่งนี้ เฟิงจือ เจ้าอยู่บ้านคอยดูแลเสี่ยวเหอ สำหรับสุ่ยจือ เจ้าคอยติดตามฉีฉี แม้วรยุทธ์ของเจ้ายังไม่แข็งแกร่งนัก แต่ก็น่าจะเพียงพอสำหรับปกป้องพี่สาวของเจ้า”
จ้าวไป่จือเข้าใจนิสัยและบุคลิกของพี่น้องทั้งสาม ดังนั้นเขาจึงเตรียมแผนการที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขา
"ตกลง!"
สามพี่น้องมองหน้ากันโดยไม่แสดงท่าทีคัดค้าน
แม้แต่ถังเฟิงซึ่งมักจะพูดมากที่สุดก็พยักหน้าหงึกหงัก
เพราะการดูแลน้องห้าก็เป็นงานที่สำคัญมากไม่แพ้กัน
หลังจากมอบหมายงานแล้ว ถังฉีหยิบมีดพับสวิสออกมาหลายเล่มจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ
ถังซานและน้องๆ ตาเป็นประกายทันที
หลายปีที่ผ่านมา พวกเขาโหยหามีดคมกริบชนิดนี้มาโดยตลอด!
"พี่ใหญ่!"
เสียงของถังซานเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ในบรรดาพี่น้อง เขาชื่นชอบอาวุธมากที่สุด!
“เด็กน้อยเอ๋ย! ก็แค่มีดหน้าตาแปลกๆ มีอะไรให้ตื่นเต้นกัน!”
ถังอู่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและตำหนิ
“ท่านพ่อ มีดเล่มนี้คือสมบัติที่สามารถฟันเหล็กได้ราวกับดินโคลน!” ถังซานรีบปกป้องมีดอันเป็นที่รักของเขา
“เฮอะๆ ข้าอยู่ในกองทัพมาหลายปี เคยเห็นสมบัติมาทุกประเภท มีดเล่มเล็กแค่นี้น่าจะเหมาะสำหรับการหั่นผักเท่านั้นกระมัง!”
ถังอู่เผยสีหน้าไม่แยแส
"มีดที่ใช้เพื่อการสังหาร ไม่จำเป็นต้องคมกริบก็สะบั้นชีวิตได้" ถังฉีกล่าวเสียงเรียบ
มีดพับสวิสหรือมีดพับอเนกประสงค์ แม้กระทั่งในยุคของนางก็ยังเป็นที่ต้องการอย่างมาก นับประสาอะไรกับในยุคนี้ที่เทคโนโลยีการตีขึ้นรูปล้าหลังกว่ามาก
"ท่านอาถัง ดูจากท่าทางแล้ว คล้ายว่าฉีฉีจะต้องการแจกจ่ายมีดเหล่านี้ให้พวกเรานะขอรับ"
จ้าวไป่จือเอื้อมมือไปสัมผัสมีดพับที่เอวของตนโดยไม่รู้ตัว
หากไม่ใช่เพราะความน่าอัศจรรย์ของมีดเล่มเล็กๆ ในวันนี้อาการบาดเจ็บอาจไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแขนของเขาเท่านั้น...
Comments
Post a Comment