ตอนที่ 135: ข้าไม่ต้องการให้นางเห็นข้าในสภาพนี้
"ข้าทราบดี..."
ถังฉีเงยหน้ามองจ้าวไป่จือ ตั้งแต่ปราดแรกที่เห็นบุรุษหนุ่มผู้นี้ นางก็ทราบดีว่าตัวตนของเขาไม่ธรรมดา
แต่นางเป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาธรรมดา ที่มีเป้าหมายเดียวในชีวิตคือ การเลี้ยงดูน้องชายและเป็นเจ้าของที่ดินเล็กๆ ไม่คิดทะเยอทะยานหรือใฝ่ฝันถึงเป้าหมายอันยิ่งใหญ่อื่นใด
“พี่จ้าว ทุกสิ่งล้วนมีข้อดีและข้อเสีย วิธีการเดินทางของข้าก็มีข้อจำกัดเช่นกัน ไม่สามารถไปได้ทุกที่”
กล่าวจบ ถังฉีเริ่มนึกภาพว่า จะเป็นอย่างไรหากในยุคสมัยนี้ จู่ๆก็มีรถบรรทุกหรือรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ของนางปรากฏบนถนนใหญ่...
แต่นางก็ไม่ต้องการทำตัวโดดเด่นในยุคที่องค์จักรพรรดิมีอำนาจสูงสุดในใต้หล้า
นางเพียงต้องการมีชีวิตที่ปกติธรรมดาเหมือนคนอื่นๆ
"เข้าใจแล้ว"
เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ จ้าวไป่จือก็ละทิ้งความคิดทั้งหมดที่อยู่ในใจของเขาทันที
ถังอู่เผยอปาก แน่นอนว่าเขาเข้าใจความคิดของจ้าวไป่จือ หากนำยุทโธปกรณ์ที่ว่ามาใช้ในสนามรบ จำนวนผู้เสียชีวิตในหมู่พี่น้องของเขาคงไม่สูงมากนัก...
อย่างไรก็ตาม เขาเองก็ไม่ต้องการให้บุตรสาวตกเป็นเป้าให้ผู้อื่นเล่นงานเช่นกัน
“แต่หากเกิดเหตุฉุกเฉินจริงๆ ข้าก็พอจะช่วยได้”
ถังฉีถอนหายใจ นางไม่ต้องการหยิบยกเรื่องนี้มาพูดอีก แต่เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของทุกคน นางจึงรู้สึกใจอ่อน
ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็เป็นคนในครอบครัว และถังฉีไม่ต้องการปิดบังพวกเขาไปเสียทุกอย่าง
“เอาละ อย่าพูดเรื่องนี้กันอีกเลย พวกเจ้ารีบไปทำความสะอาดโต๊ะกันได้แล้ว!”
กล่าวจบ ถังอู่จ้องมองเด็กๆอย่างดุเดือด!
พี่น้องตระกูลถังไม่ชักช้า เริ่มเก็บจานออกจากโต๊ะอย่างรวดเร็ว
ตามธรรมเนียมตระกูลถัง งานบ้านไม่ใช่หน้าที่ของสตรีเพียงเท่านั้น
นอกจากนี้ ถังอู่ยังมีบุตรสาวเพียงคนเดียวคือถังฉี และเขาก็รักใคร่เอ็นดูนางเกินกว่าจะให้นางดูแลงานบ้านเพียงคนเดียว
“ฉีเอ๋อร์ ข้าวในห้องเก็บของของเราเริ่มร่อยหรอลงทุกที หากเราช่วยเหลือผู้ลี้ภัยต่อไปตามเดิม คงอยู่ได้ไม่เกินห้าวัน…”
ถังอู่กล่าวด้วยสีหน้าสิ้นหวัง
“ห้าวัน? เท่านั้นก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”
กล่าวจบ ถังฉียิ้มบางๆ นางเชื่อว่าสมุนไพรที่นางนำกลับมาสามารถแก้ปัญหาและอุปสรรคทั้งหมดของโจวเฉิงกวงได้!
อย่างไรก็ตาม เงินหลวงบรรเทาทุกข์ก็น่าจะเข้ามามีบทบาทด้วยเช่นกัน...
แน่นอนว่าที่ผ่านมา โจวเฉิงกวงได้เร่งจัดการกับขุนนางโกงกินในเขตเฟิงโจวซึ่งฉวยโอกาสจากวิกฤตโรคระบาดครั้งนี้
ทั้งภัยแล้งและโรคระบาด ผู้คนในเขตเฟิงโจวต้องทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส แต่ขุนนางทุจริตเหล่านี้ยังกล้ายักยอกเงินหลวงซึ่งเป็นความหวังสุดท้ายในการมีชีวิตรอดของพวกเขา
โจวเฉิงกวงคาดโทษและส่งตัวพวกเขาให้ราชองครักษ์ทันที ทำให้เขาสามารถกลับไปยังเมืองหลวงพร้อมกับรายงานดังกล่าว
ราชองครักษ์ทราบดีว่าโรคระบาดในเขตเฟิงโจวสิ้นสุดลงแล้ว และไม่ได้รั้งอยู่ต่อ
เขาไม่ต้องการอยู่เป็นสักขีพยานในความดีความชอบของโจวเฉิงกวงด้วยซ้ำ!
…......................
ในวันนี้ ถังเจียงไปยังวัดศาลหลักเมืองตามปกติเพื่อตรวจอาการและเตรียมยาสมุนไพรให้ผู้ลี้ภัยที่ติดโรคระบาด
เมื่อเห็นสภาพของผู้ลี้ภัยค่อยๆดีขึ้น รอยยิ้มของถังเจียงก็ยิ่งกดลึก
*โครมคราม!*
ถังฉีซึ่งอยู่บ้านและกำลังเตรียมอาหารกลางวันในห้องครัว จู่ๆก็ได้ยินเสียงดัง
นางสะดุ้งตกใจจนอารมณ์เสีย เวลานี้ ทุกคนไปยังเมืองชิงเหลียงเพื่อช่วยเหลือผู้ลี้ภัยกันหมด
เมื่อนึกถึงผ้าที่มาอยู่ในห้องของนางอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หญิงสาวก็รีบวางมือจากงานที่ทำ คว้าไม้เขี่ยไฟและวิ่งไปทางต้นเสียงทันที
ซึ่งก็คือห้องพักของจ้าวไป่จือ!
เสียงอู้อี้ดังมาจากในห้องเป็นครั้งคราวราวกับใครบางคนกำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส และกำลังข่มกลั้นความรู้สึกนั้นไว้สุดชีวิต
ถังฉีมองไปยังไม้เขี่ยไฟในมือและผงยานับไม่ถ้วนในห้วงมิติของตนเอง จู่ๆก็สัมผัสถึงความกล้าหาญที่ปะทุขึ้น!
นางเตะประตูให้เปิดออกเสียงดัง *ปัง*
และภาพที่อยู่ตรงหน้า…กลับกลายเป็นสิ่งที่นางจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวนอนแผ่อยู่บนพื้น ปากอ้ากว้างส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด เสื้อผ้าของมันเปื้อนจุดเลือดจำนวนนับไม่ถ้วน
ถังฉีปิดปากด้วยความตกใจ มือกระชับอาวุธในมือแน่นขึ้น หากสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนพื้นเคลื่อนไหวเพื่อจู่โจม นางก็พร้อมจะฟาดมันโดยไม่ลังเล!
ในตอนที่ถังฉีเห็นสิ่งมีชีวิต มันก็สังเกตเห็นนางเช่นกัน ร่างที่นอนอยู่บนพื้นรีบหันหน้าหนีไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่ต้องการให้ถังฉีเห็นใบหน้าที่น่าเกลียดน่ากลัวของตน
“ฉีเอ๋อร์ ห้องครัวใกล้จะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว เจ้ามัวทำอะไรอยู่?”
ตอนนั้นเอง ถังอู่วิ่งเข้ามาพลางหอบหายใจ เมื่อเห็นถังฉียืนอยู่ที่ประตูห้องของจ้าวไป่จือ ดวงตาของเขาก็ฉายแววประหลาด
“อ้าว? ไหม้แล้วหรือ!”
ถังฉีพลันนึกขึ้นได้ว่านางทิ้งเตาไว้
"ท่านพ่อ ในห้องของพี่จ้าว..." ถังฉีพูดอะไรไม่ออก
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดของสิ่งมีชีวิตตนนั้น คล้ายว่ามันไม่สามารถโจมตีใครได้
“ท่านพ่อ ถือไม้นี้ไว้ป้องกันตัว หากเห็นท่าไม่ดีก็ไม่ต้องลังเล ข้าจะไปจัดการในครัวให้เสร็จแล้วมาช่วยท่าน!”
ถังฉียื่นไม้ให้ถังอู่อย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งไปที่ห้องครัว
บิดาของนางเป็นทหารผ่านศึก! เขาย่อมมีทักษะในการต่อสู้ และถังฉีก็เฝ้าดูเขาฝึกฝนวรยุทธ์ให้พวกน้องชายอยู่ทุกวัน
“ไป่จือ…พิษของเจ้าลุกลามเร็วถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!”
หลังจากแน่ใจว่าบุตรสาวไปแล้ว ถังอู่ก็ทิ้งไม้เขี่ยไฟอย่างรวดเร็วและรีบเข้าไปในห้อง
"เจ็บเหลือเกิน..."
สิ่งมีชีวิตที่อยู่บนพื้นเอ่ยเสียงแผ่ว จากนั้นก็ขดร่างและตัวสั่นเทิ้ม
เวลานี้ เขาสูญเสียภาพลักษณ์ของบุรุษหนุ่มผู้ห้าวหาญที่เคยเป็นไปแล้ว…
“หากข้ารู้ว่าใครวางยาพิษเจ้า ข้าจะเผาหลุมศพบรรพบุรุษของพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลอง!”
ถังอู่เห็นสีหน้าที่เจ็บปวดเหลือแสนของจ้าวไป่จือก็บันดาลโทสะ
“ท่านอาถัง ได้โปรด... พาข้าไปจากที่นี่ ข้าไม่ต้องการ... ไม่ต้องการให้... ฉีฉีเห็นข้า... ในสภาพนี้...”
จ้าวไป่จือเอ่ยแต่ละคำด้วยความเจ็บปวด เส้นเลือดบนใบหน้าของเขาปูดโปน
“ไป่จือ แข็งใจไว้!”
ถังอู่เคยเห็นเขาป่วยมาก่อน จึงทราบถึงความรุนแรงของอาการ
“ท่านอาถัง ท่านไม่... เสียใจที่จะให้... ฉีฉีแต่งงานกับข้าหรือ?”
จ้าวไป่จือนึกถึงสีหน้าตกตะลึงของถังฉี เขารู้สึกเจ็บปวดและโศกเศร้ายิ่งนัก
แม้สีหน้าของนางจะไม่ได้แสดงความรังเกียจหรือหวาดกลัว มีเพียงความโกรธและความตกใจเท่านั้น แต่จ้าวไป่จือก็รู้สึกว่า เขาไม่อาจเอาชนะอุปสรรคในหัวใจนี้ได้
คงจะดีกว่าหากหารือเรื่องนี้กับถังอู่ในขณะที่เขาป่วย
เพื่อยุติความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาให้ชัดเจน!
“ไป่จือ เวลานี้อย่าเพิ่งคิดอะไรเลย การระงับพิษในร่างกายของเจ้าสำคัญที่สุด ลืมเรื่องโรคระบาดไปเสีย ข้าจะไปตามหาเจ้าหุบเขาร้อยพิษให้พบและพาเจ้าไปรักษา!”
หลายปีที่ผ่านมา ถังอู่เฝ้ามองจ้าวไป่จือเติบโตในค่ายทหารมาโดยตลอด
แม้เขาจะคาดเดาได้ว่าตัวตนของจ้าวไป่จือไม่ธรรมดา แต่ก็รู้สึกได้เช่นกันว่าเขาไม่เป็นที่โปรดปรานของคนในตระกูลเท่าใดนัก
หรือบางที เขาอาจถูกตระกูลขับออกมา ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากพิษประหลาดเช่นนี้
Comments
Post a Comment