ตอนที่ 170: เตรียมการแต่งงานครั้งใหม่
นางไม่เคยคิดว่าตนเองตัดสินใจผิดในตอนนั้น
“ตกลง แม่จะไปกับเจ้า อย่างไรเสีย เหล่าฮูหยินจ้าวก็ดีต่อพวกเรามาโดยตลอด”
ในที่สุด นางอวี๋ก็ไม่สามารถปฏิเสธบุตรสาว สองแม่ลูกจึงเตรียมตัว เตรียมของกำนัล และมุ่งหน้าตรงไปยังจวนเจิ้นกั๋วกง
เวลานี้ ภายในจวนเต็มไปด้วยความคึกคัก! บรรดาสตรีจากตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงต่างแวะเวียนมาร่วมยินดี
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา เหล่าฮูหยินจ้าวจึงตัดสินใจต้อนรับพวกเขาทั้งหมดในคราวเดียว
ในห้องอันอบอุ่น มีสตรีกว่าสิบคนนั่งอยู่
สตรีสูงอายุหลายคนในวัยใกล้เคียงกับเหล่าฮูหยินจ้าวนั่งอยู่ข้างๆ เผยสีหน้ากังวล
ในขณะที่สตรีคนอื่นๆนั่งอยู่ใกล้กัน พูดคุยกันเป็นครั้งคราว สร้างบรรยากาศในห้องให้รื่นเริงและมีชีวิตชีวา
“ฮูหยินอวี๋และบุตรสาวจากจวนโสวฝู่ มาขอคารวะเหล่าฮูหยินเจ้าค่ะ!”
สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามารายงานต่อเหล่าฮูหยินจ้าว
หญิงชราที่อยู่ข้างๆ เหล่าฮูหยินจ้าวขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ
“ฮูหยินอวี๋ผู้นี้ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย ลูกสาวของนางเพิ่งจะกลายเป็นม่ายก็รีบรุดมาที่นี่เสียแล้ว นางไม่กลัวจะทำให้ท่านพี่ของเราขุ่นเคืองบ้างหรือ?”
หญิงชราคนอื่นๆ ต่างกระซิบกระซาบ ดวงตาของพวกนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เหล่าฮูหยินจ้าวถอนหายใจเงียบๆ แต่ก็ฝืนตนเองให้อารมณ์ดี
“ในเมื่ออุตส่าห์มาถึงนี่แล้ว ก็ให้พวกนางเข้ามาเถอะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าหญิงชราก็พากันเงียบเสียง รวมทั้งสตรีสูงศักดิ์คนอื่นๆ
ในไม่ช้า นางอวี๋และลวี่ชิงชิงก็เดินเข้ามา
การได้เห็นลวี่ชิงชิง ทำให้เหล่าฮูหยินจ้าวนึกถึงเรื่องราวในอดีตมากมาย
“เฮ้อ ชิงชิง มานี่สิ ให้ข้าเห็นเจ้าชัดๆ!”
กล่าวกันว่าการรักใครสักคน ก็ย่อมรักทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับคนคนนั้น เหล่าฮูหยินจ้าวทราบเรื่องการแต่งงานแบบคลุมถุงชนระหว่างครอบครัวทั้งสองเป็นอย่างดี
อย่างไรก็ตาม โชคชะตากลับพลิกผันอย่างโหดร้าย และลูกหลานของทั้งสองตระกูลก็ไม่ได้ลงเอยกัน!
“เหล่าฮูหยิน...”
เมื่อได้ยินเสียงเรียก ลวี่ชิงชิงรู้สึกเศร้าเล็กน้อยและเดินเข้าไปหาเหล่าฮูหยินจ้าว
"เฮ้อ เพียงครึ่งปี เจ้าผ่ายผอมลงมาก!"
เหล่าฮูหยินจ้าวมองไปยังลวี่ชิงชิงที่ผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
“เด็กคนนี้ช่างโชคร้ายจริงๆ...”
นางอวี๋ถอนหายใจเมื่อเห็นว่าเหล่าฮูหยินจ้าวยังคงเอ็นดูลวี่ชิงชิง หากลวี่ชิงชิงแต่งงานกับตระกูลจ้าว เวลานี้นางอาจกลายเป็นนายหญิงของที่นี่ไปแล้ว!
แต่นางกลับต้องใช้ชีวิตอยู่ที่จวนองค์หญิงใหญ่ สงบเสงี่ยมเจียมตัวภายใต้บารมีของผู้อื่น!
“เหล่าฮูหยิน ชิงชิงขอคารวะท่าน!”
ลวี่ชิงชิงโค้งคำนับอย่างสง่างามต่อเหล่าฮูหยินจ้าว
หลังจากพูดคุยกันสั้นๆ เหล่าสตรีสูงศักดิ์ก็พากันขอตัวกลับ และในไม่ช้า ห้องก็เหลือเพียงเหล่าฮูหยินจ้าว นางเฉิน และนางอวี๋กับบุตรสาวของนางเท่านั้น
“ท่านแม่ ข้าขอตัวก่อน หากท่านต้องการอะไรก็เรียกหาข้า”
นางเฉินก็ขอตัวเช่นกัน
นางทราบมาจากเจิ้นกั๋วกงขณะกำลังเมามาย ว่าลวี่ชิงชิงและจ้าวไป่จือเคยหมั้นกันครั้งหนึ่ง
เมื่อพบนางอวี๋และบุตรสาว เห็นได้ชัดว่าพวกนางมาที่นี่เพื่อสืบความ นางจึงไม่สนใจที่จะอยู่ต่อ
ไม่นานก็เหลือเพียงสตรีสามคนเท่านั้น
“เฮ้อ ข้าได้ยินเรื่องโชคร้ายของชิงชิงแล้ว ข้าก็สวดขอพรให้เจ้าที่วัดด้วย"
เหล่าฮูหยินจ้าวตบมือของลวี่ชิงชิงเบาๆ
ก่อนหน้านี้ เหล่าฮูหยินรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง
เมื่อนางอวี๋ได้ยินเรื่องโชคร้ายของจ้าวไป่จือ นางก็รีบจัดการเรื่องการแต่งงานให้ลวี่ชิงชิงทันที!
เมื่อเหล่าฮูหยินจ้าวทราบเรื่องนี้ ครอบครัวของสองฝ่ายนั้นก็แลกเปลี่ยนของหมั้นกันแล้ว
ดังนั้น ครอบครัวของเจิ้นกั๋วกงจึงรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย
แต่เวลานี้ผ่านไปกว่าครึ่งปี และสิ่งต่างๆก็เปลี่ยนไป เหล่าฮูหยินจ้าวผู้อุทิศตนกับการสวดภาวนาได้ปล่อยวางหลายสิ่งหลายอย่าง
บางที ทุกคนในเมืองหลวงอาจเชื่อว่าจ้าวไป่จือหลานชายคนโตของนางเสียชีวิตไปแล้วจริงๆ!
แต่เหล่าฮูหยินจ้าวยังเฝ้ารออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ด้วยหวังว่าจะพบสัญญาณบางอย่าง
“เหล่าฮูหยิน มันเป็นความผิดของข้าเอง ข้า...”
นางอวี๋ยอมรับความผิดพลาดของตนเอง
“เฮอะๆ... ไม่เป็นไร อาจเป็นเพราะสองคนนี้มิใช่คู่ที่ฟ้าลิขิต เมื่อไป่จือกลับมา ข้าจะหาคู่ครองที่ดีให้เขาเอง”
เหล่าฮูหยินจ้าวโบกมือ ไม่ต้องการได้ยินจากนางอวี๋อีกต่อไป ในสายตาของนาง คนเช่นนี้ช่างใจร้ายนัก
จากเหตุการณ์นั้น นางจึงทราบนิสัยที่แท้จริงของนางอวี๋ และตระหนักว่าลวี่ชิงชิงไม่เหมาะกับหลานชายของนาง ไม่เช่นนั้น นางคงไม่ยอมเห็นด้วยกับการตัดสินใจของมารดาง่ายๆ
ทั้งสามพูดคุยกันต่อไป และในที่สุดนางอวี๋ก็ผ่อนคลายลง ด้วยตระหนักว่าเหล่าฮูหยินจ้าวไม่ได้มีความแค้นเคืองใดๆอีกต่อไป
หลังจากนั้นไม่นาน นางอวี๋ก็หาข้ออ้างที่จะจากไปพร้อมกับลวี่ชิงชิง
“ท่านแม่ ถึงแม้เหล่าฮูหยินเจ้าจะไม่ตำหนิพวกเรา แต่ทัศนคติของนางที่มีต่อพวกเราก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว”
บนเกี้ยวที่กำลังออกจากจวน ลวี่ชิงชิงกระซิบกับนางอวี๋
"หากไม่มีจ้าวไป่จือ นางก็เป็นเพียงยายแก่ในจวนเจิ้นกั๋วกงคนหนึ่ง เจ้าคิดว่าฮูหยินเฉินรับมือได้ง่ายงั้นหรือ? อีกอย่าง นางเป็นอนุภรรยาที่มีบุตรชายในสมรส วันข้างหน้า จวนเจิ้นกั๋วกงจะอยู่ภายใต้การดูแลของนางอยู่ดี! เรามาเยี่ยมยายแก่นั่นเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีตเท่านั้น”
นางอวี๋กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
ลวี่ชิงชิงเผยอปากคล้ายจะแย้ง แต่ก็ตระหนักว่ามารดาพูดความจริง
“ชิงชิง เมื่อกลับไปแล้วก็ทำตัวดีๆ องค์หญิงใหญ่อาจไม่ตำหนิเจ้าต่อหน้า แต่นางจะจำเรื่องเช่นนี้ไว้ขึ้นใจ คนในวังไม่ใช่พวกที่รับมือได้ง่ายๆ!”
นางอวี๋กำชับเรื่องนี้กับลวี่ชิงชิงมาโดยตลอด
“เหล่าฮูหยินบอกว่านางจะหาคู่ครองที่เหมาะสมให้จ้าวไป่จือ แม่ว่านางคงหมายถึงจัดพิธีแต่งงานกับผีให้เขามากกว่า!”
** พิธีหมิงฮุน (冥婚) แปลตรงตัวว่า 'วิวาห์วิญญาณ' เรียกโดยทั่วไปว่าการแต่งงานกับผี เป็นประเพณีการสมรสให้แก่วิญญาณผู้ตายโดยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอาจจะเสียชีวิตไปแล้วหรือยังอยู่ก็ได้ โบราณเชื่อว่าหากคนหนุ่มสาวตายไปทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงาน วิญญาณจะไม่ได้พักผ่อนอย่างสงบสุขในโลกหน้า
นางอวี๋กล่าวด้วยรอยยิ้มยินดี
แม้เวลานี้ลวี่ชิงชิงจะเป็นม่าย แต่ก็ไม่มีกฎหมายข้อใดในแผ่นดินโจวเหนือที่ห้ามไม่ให้หญิงม่ายแต่งงานใหม่!
เมื่อถึงเวลา นางอวี๋วางแผนจะหาคู่ครองที่ดีกว่าเดิมให้ลวี่ชิงชิง และพานางออกมาจากจวนองค์หญิงใหญ่
สำหรับเวลานี้ นางยอมให้ลวี่ชิงชิงอยู่ที่นั่นไปก่อน เพื่อรับความโปรดปรานและการปกป้องขององค์หญิงใหญ่
ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน เกี้ยวก็มาถึงประตูจวน
ไม่นาน สาวรับใช้จากจวนองค์หญิงใหญ่ก็มารวมตัวกันรอบๆ
“เร็วเข้า รีบไปเอารถม้ามา อย่าให้ฮูหยินกับคุณหนูต้องเหนื่อย!”
ลวี่ชิงชิงหันกลับมามองจวนเจิ้นกั๋วกง ดวงตาแฝงความเฉยชา
นางไม่อยากกลับมาที่นี่อีกเลย
ไม่นานนัก คนขับรถม้าก็นำรถม้ามา และสาวใช้ก็ช่วยสองแม่ลูกขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวัง
"หยุด..."
ทันใดนั้นเอง ม้าตัวหนึ่งก็หยุดอยู่ด้านนอกจวนเจิ้นกั๋วกง
บุรุษหนุ่มในชุดสีขาวกระโดดลงจากหลังม้า โซเซเล็กน้อยจนเกือบจะล้มลง!
ความอยากรู้อยากเห็นของลวี่ชิงชิงทำให้นางหันไปมอง ก่อนจะนิ่งงันในทันที
Comments
Post a Comment