ตอนที่ 177: กระอักกระอ่วน
หลังอาหารเช้า ถังเฉวียนเดินถือถุงใส่ซาลาเปาไปยังเรือนสี่ประสานของถังฉีอย่างอารมณ์ดี
ชาวบ้านหลายคนพบเขาระหว่างทางจึงทักทาย
“เฉวียนจือ วันนี้เจ้าดูหน้าตาสดชื่น จะเอาซาลาเปาถุงใหญ่ไปไหนหรือ?”
ชาวบ้านผู้สงสัยร้องถาม
“ข้าเพิ่งนึ่งซาลาเปา ตั้งใจจะเอาไปให้พี่รองของข้าน่ะ”
ถังเฉวียนตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“เฉวียนจือ เจ้าเอาซาลาเปาพวกนี้กลับไปเถอะ หากพ่อแม่ของเจ้ารู้เข้า พวกเขาต้องก่อเรื่องอีกแน่!”
ชาวบ้านที่คุ้นเคยกับเขาพยายามห้ามปราม
“ท่านอาไม่ต้องกังวลไป พ่อข้าให้ข้าเป็นหัวหน้าครอบครัวแล้ว! ส่วนแม่ข้า... พวกเขารู้แล้วว่าข้าจะเอาซาลาเปาไปให้พี่รอง!”
ถังเฉวียนอธิบายพลางถือถุงซาลาเปาอย่างมีความสุข จนกระทั่งเขาไปถึงบ้านของถังฉี
“ท่านอาสาม?”
ถังซานและน้องๆเพิ่งเสร็จสิ้นการฝึกในตอนเช้า เมื่อเห็นถังเฉวียนถือถุงใบใหญ่เข้ามา พวกเขาจึงมองด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ว่าอย่างไร ซานจือ เฟิงจือ สุ่ยจือ นี่เป็นซาลาเปาจากบ้านอาสามเอง ข้าเอามาฝาก!”
ถังเฉวียนกล่าวพลางถือถุงซาลาเปาเข้ามาข้างใน
“พี่รอง!”
เขาเพิ่งวางซาลาเปาลง ทันใดนั้นก็เห็นถังอู่
“น้องสาม?”
เมื่อเห็นถังเฉวียน ถังอู่รีบเข้ามาหาและเหลือบมองถุงใบใหญ่
"นี่อะไรหรือ?"
“อ้อ ซาลาเปาจากบ้านข้าเอง! ท่านแม่ทำเองกับมือ ท่านชอบกินมาตั้งแต่เด็กแล้วไม่ใช่หรือ”
ถังเฉวียนกล่าวยิ้มๆ
พี่น้องตระกูลถังเลิกคิ้วเมื่อได้ยินดังนั้น
“เฉวียนจือ ชีวิตในบ้านเก่าก็ไม่ได้อยู่ดีนัก เจ้าเอาซาลาเปากลับไปเถอะ ไม่อย่างนั้นพ่อแม่ของเราอาจจะ...”
ทุกคนรู้ว่านางฉินไม่ได้เสียสติจริงๆ แต่พักหลังมานี้นางก็ไม่ได้สร้างปัญหา จึงไม่มีผู้ใดเอาเรื่องกับนาง
“พี่รอง ท่านพ่อกับท่านแม่สำนึกผิดแล้ว พวกเขาไม่ได้โต้แย้งอะไรเลยตอนที่ข้าเอาซาลาเปาพวกนี้มา”
ถังเฉวียนเกาศีรษะ
“โอ้? ท่านอาสาม ท่านบอกว่าท่านปู่กับท่านย่าของข้าสำนึกผิดแล้วอย่างนั้นหรือ?”
ถังฉีออกมาจากห้องครัวหลังจากเตรียมมื้อเช้าเสร็จ วันนี้นางสวมกระโปรงจีบสีฟ้าอ่อน พร้อมเสื้อคลุมผ้าไหมสีม่วงอ่อน ขลิบด้วยขนกระต่ายสีขาว
ชุดนี้นางซื้อมาจากเมืองชิงเหลียง นางชื่นชอบมันมากทีเดียว
“ใช่แล้ว ปู่กับย่าของเจ้าสำนึกผิดแล้ว! ฉีเอ๋อร์ ได้ยินมาว่าเจ้าได้รับตำแหน่งเสี้ยนจู่ ตอนนี้เจ้าดูมีสง่าราศี ต่างจากเดิมมากทีเดียว”
ถังเฉวียนอดไม่ได้ที่จะชื่นชม เพียงเครื่องแต่งกายของนางคงมีราคาไม่น้อยกว่าสิบตำลึง! นับประสาอะไรกับเครื่องประดับผมมุกรูปดอกเหมยบนศีรษะ
“ท่านปู่กับท่านย่าช่างมีน้ำใจนัก”
ถังฉียิ้มบางๆ แสดงความสุภาพต่อถังเฉวียนซึ่งเคยช่วยเหลือพี่น้องของนางมาก่อน
“ท่านอาสามวางซาลาเปาไว้ตรงนี้ก่อน เรากำลังจะกินข้าวกันพอดี มากินด้วยกันเถอะเจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ข้ากินข้าวมาจากบ้านแล้ว ข้าแค่เอาซาลาเปามาฝาก! ข้าจะกลับแล้วละ”
ถังเฉวียนส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องการรบกวนพวกถังฉี
ถังฉีเห็นถึงความจริงใจของอีกฝ่ายจึงไม่คะยั้นคะยอ ก่อนจะเข้าไปข้างใน และกลับมาพร้อมกับเนื้อหมูป่า ข้าวสารสิบชั่ง และขนมจากเมืองชิงเหลียง
“ท่านอาสาม รับของพวกนี้ไปฝากถังหยาและคนอื่นๆนะเจ้าคะ”
เมื่อเห็นของล้ำค่าแต่ละอย่าง ถังเฉวียนส่ายศีรษะอย่างแรงอีกครั้ง
“ไม่ได้ ไม่ได้! ข้าแค่เอาซาลาเปามาฝากจริงๆ ไม่ต้องเอาอะไรกลับไปทั้งนั้น!”
กล่าวจบ เขาก็รีบหันหลังกลับ
“ท่านอาสาม รอก่อนเจ้าค่ะ!”
ถังฉีนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงไปที่ล่วมยาของตนเอง และหยิบโสมถุงเล็กๆออกมา
“ท่านอาสาม อาสะใภ้สามเลือดลมเดินไม่ค่อยดี เอาโสมนี้ไปต้มกับน้ำร้อนให้นางดื่มทุกวันนะเจ้าคะ”
ถังเฉวียนลังเลเมื่อเห็นโสม
“รับไปเถอะ! หลายปีมานี้สะใภ้เหลียงลำบากมามากแล้ว”
ถังอู่วางโสมไว้ในมือของถังเฉวียน ด้วยตั้งใจจะช่วยเหลือครอบครัวของเขาอยู่แล้ว
"ขอบคุณมาก!"
ในที่สุด ถังเฉวียนก็ยอมรับโสม เขาซ่อนมันไว้ในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว แต่ไม่รับข้าวสารและเนื้อหมูป่า
หลังจากที่เขาจากไป ครอบครัวตระกูลถังก็กินอาหารเช้าในครัวอย่างเงียบๆ เมื่อทุกคนวางชาม กลับไม่มีใครลุกออกไป
ฉีเซิ่งสัมผัสได้ถึงความตึงเครียด จึงหาข้อแก้ตัวและเป็นฝ่ายจากไปเอง
“พี่ใหญ่ ข้าคิดว่าท่านอาสามเอาซาลาเปามาตามคำสั่งของท่านปู่กับท่านย่า”
ถังสุ่ยเอ่ยขึ้นก่อน สีหน้าของเขาจริงจัง
“ข้าก็คิดเช่นนั้น บ้านตระกูลเก่านิ่งเงียบมาหลายเดือน คงเริ่มคิดจะก่อเรื่องอีกแล้ว”
ถังเฟิงกล่าวอย่างไม่พอใจ
แม้ว่าพี่น้องแฝดสามจะหน้าตาละม้ายคล้ายกัน แต่บุคลิกของแต่ละคนกลับแตกต่างกันมาก โดยเฉพาะถังซานที่สุขุมกว่าใคร
หลังจากฟังความเห็นของน้องชาย ถังฉีพยักหน้า
ถังอู่รู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย เมื่อลูกๆกำลังคุยกันเรื่องบิดามารดาของตน
“ท่านพ่อ ท่านคิดว่าอย่างไร?”
ถังฉีถามขณะมองไปยังถังอู่ที่นิ่งเงียบ
“ฉีเอ๋อร์ พ่อคิดว่าเฟิงจือพูดถูก ปู่ย่าของเจ้าคงกำลังวางแผนบางอย่างอีกครั้งแล้ว”
สีหน้าของถังอู่จริงจัง ยามนี้ถึงเวลาที่เขาต้องปกป้องลูกๆของเขาแล้ว!
“ฉีเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องบ้านเก่าอีกแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพ่อเอง พ่อจะไม่ยอมให้ใครมารังแกพวกเจ้าอีก!”
ถังอู่ยืนยันด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว
เมื่อเห็นการตัดสินใจของบิดา เด็กทั้งสี่ก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ ข้าฝากเรื่องบ้านเก่าให้ท่านจัดการด้วยนะเจ้าคะ ข้าจะไปที่เมืองชิงเหลียงเพื่อซื้อของสำหรับปีใหม่”
ถังฉีกล่าวพร้อมลุกขึ้นยืน และออกไปพร้อมกับฉีเซิ่งเพื่อจับจ่ายซื้อของ
“ท่านพ่อ พวกเราจะไปที่ห้องหนังสือนะขอรับ เตรียมตัวสำหรับการสอบขุนนางที่กำลังจะมาถึง”
ถังซานกล่าวและนำน้องๆของเขาออกไป
ถังอู่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในครัวพร้อมกับจานชาม
“เฮ้อ… เจ้าเด็กพวกนี้ยังไม่พอใจข้าอยู่เลย”
ถังอู่รู้สึกโศกเศร้าเมื่อตระหนักถึงทัศนคติของลูกๆที่มีต่อบ้านเก่า เขาทำความสะอาดห้องครัวอย่างเงียบๆ
….......................
บ้านต้นตระกูลถัง
ถังเฉวียนถูกเรียกไปที่ห้องโถงทันทีที่กลับมาถึง เมื่อเห็นสองมือที่ว่างเปล่าของบุตรชาย ถังต้าสี่และนางฉินก็เผยท่าทีไม่พอใจออกมา
“คนบ้านนั้นใจร้ายจริงๆ เราอุตส่าห์ทำซาลาเปาไปฝากตั้งเยอะ พวกเขาไม่คิดตอบแทนน้ำใจด้วยซ้ำ!”
นางฉินบ่นจากเตียงเตา
“ท่านแม่ พี่รองเสนอของให้หลายอย่าง แต่ข้าไม่ได้รับมาเอง”
ถังเฉวียนเงยหน้าขึ้น กล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา ไม่คาดคิดว่าบิดามารดาจะไม่พอใจที่เขาไม่ได้รับสิ่งใดกลับมา
"เฉวียนจือ แม่ของเจ้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!"
Comments
Post a Comment