ตอนที่ 184: คู่หมั้นของข้า
"ไม่ได้!"
ก่อนที่จะก้าวไปข้างหน้า สตรีผู้นั้นก็ได้ยินวาจาปฏิเสธอันเย็นชาและห่างเหินของจ้าวไป่จือสวนกลับทันควัน
เถ้าแก่ของอู้เต๋อเซวียนกำลังจะตำหนิเด็กรับใช้ที่ปล่อยให้คนอื่นเข้ามา แต่เมื่อเห็นว่าเป็นโจวเจี๋ย เขาก็จำได้
เขากลืนคำพูดของตนเองทันที
“จวิ้นจู่!”
เถ้าแก่ยิ้มให้โจวเจี๋ย จากนั้นหันไปหาจ้าวไป่จือด้วยสีหน้าขอลุแก่โทษอย่างสุดซึ้ง
“จ้าวซื่อจื่อ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้าเป็นใคร?”
โจวเจี๋ยดูผิดหวังกับการปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาของจ้าวไป่จือ นางไม่คาดคิดกับท่าทางเช่นนี้ของเขา
ในตอนแรก นางมาที่อู้เต๋อเซวียนด้วยเจตนาแอบแฝง แต่เมื่อเห็นนาฬิกาพกในมือของจ้าวไป่จือ นางก็รู้สึกปรารถนาอย่างไม่อาจต้านทาน
ยิ่งไปกว่านั้น นางสังเกตเห็นความสุขในดวงตาของจ้าวไป่จือยามที่เขาถือนาฬิกา
จ้าวไป่จือเงยหน้าขึ้นมองไปยังโจวเจี๋ย
เขาจำเด็กสาวตรงหน้าไม่ได้ แต่เนื่องจากเถ้าแก่เรียกนางว่า 'จวิ้นจู่' เขาจึงเดาว่า นางคงเป็นบุตรสาวของสนมเป่ยจิ้งอ๋องที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้ง
"ข้าไม่รู้จักเจ้า"
จ้าวไป่จือกล่าวอย่างเรียบเฉย และหันกลับไปหาเถ้าแก่
"ข้าไม่ยักรู้ว่าอู้เต๋อเซวียนเพิกเฉยต่อความเป็นส่วนตัวของลูกค้าขนาดนี้ หากข่าวนี้หลุดออกไป ใครจะกล้ามาเยือนที่นี่อีก"
ท่าทางอิดโรยของจ้าวไป่จือไม่ได้ลดทอนอำนาจในน้ำเสียงของเขา ทำให้เถ้าแก่รู้สึกแตกตื่น
โจวเจี๋ยคาดไม่ถึงกับปฏิกิริยาที่รุนแรงของจ้าวไป่จือต่อการเข้าหาของนาง ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความอับอาย
"จ้าวซื่อจื่อโปรดใจเย็นก่อนขอรับ เป็นเพราะข้าจัดการไม่ดีเองจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ เพื่อเป็นการขออภัย ทุกสิ่งที่ท่านเลือกในวันนี้ ไม่คิดเงิน!"
เถ้าแก่ทราบถึงข้อผิดพลาดจึงตัดสินใจแก้ไขโดยเสนอค่าชดเชย
"ข้าไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง"
การตอบสนองอย่างเย็นชาของจ้าวซื่อจื่อทำให้เถ้าแก่เข้าใจในเจตนาของเขา เถ้าแก่มองไปยังโจวเจี๋ยด้วยสีหน้าขัดแย้ง
ติดอยู่ระหว่างซื่อจื่อและจวิ้นจู่ เขาไหนเลยจะกล้าออกตัว เขารู้เพียงว่าวันนี้เป็นความผิดของอู้เต๋อเซวียน
เขาหายใจเข้าลึกๆ และเข้าหาโจวเจี๋ยโดยโค้งคำนับเล็กน้อย
“จวิ้นจู่ ข้ากำลังต้อนรับแขก หากท่านต้องการสิ่งใด ลูกน้องของข้าล้วนสามารถช่วยได้”
คำกล่าวของเถ้าแก่บ่งบอกอย่างชัดเจนว่านางควรจากไป
“จ้าวซื่อจื่อ ท่านจำข้าไม่ได้จริงๆหรือ? เราพบกันที่ชายแดนเมื่อต้นปีนี้อย่างไรล่ะ!”
โจวเจี๋ยไม่อยากจะเชื่อว่าจ้าวไป่จือจะไม่ตื่นเต้นเอาเสียเลย
วันนี้นางแต่งองค์ทรงเครื่องทั้งเครื่องแต่งกายและรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างดี ชายหนุ่มคนใดได้พิศมองก็ไม่สามารถละสายตาจากนางได้
“จวิ้นจู่ อย่างที่ท่านเพิ่งกล่าว เราพบกันโดยบังเอิญเพียงครั้งเดียว โปรดอย่ารบกวนการซื้อของของข้าอีกเลย”
จ้าวไป่จือไล่นางและหันหลังให้
"ท่าน!"
โจวเจี๋ยรู้สึกหัวใจเต้นแรงกับปฏิกิริยาของจ้าวไป่จือ
"นี่คือเงินสองหมื่นตำลึง น่าจะครอบคลุมรายการของที่ข้าเลือก เถ้าแก่ ช่วงส่งไปที่จวนเจิ้นกั๋วกงด้วย"
จ้าวไป่จือทิ้งตั๋วเงินและจากไปโดยไม่ลังเล
"ท่าน!"
โจวเจี๋ยกระทืบเท้าด้วยความโกรธ นางไม่คิดเลยว่าจ้าวไป่จือจะไร้ความรู้สึกขนาดนี้!
"เฮ้อ..."
เถ้าแก่ผู้อยู่เหตุการณ์นี้ย่อมรู้ตัวว่าตนทำให้จ้าวซื่อจื่อขุ่นเคืองเสียแล้ว เขาตระหนักว่านาฬิกาพกจะต้องมีไว้สำหรับคนพิเศษเท่านั้น
"เถ้าแก่ ท่านมีนาฬิกาพกแบบเดียวกับที่เขาเพิ่งหยิบไปอีกหรือไม่? ข้าก็อยากได้เหมือนกัน!"
โจวเจี๋ยถามเถ้าแก่ที่ยังคงตกตะลึง
“จวิ้นจู่ นาฬิกาพกเรือนนั้นเพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้ และน่าเสียดายที่มีเพียงเรือนเดียวขอรับ หากท่านต้องการจริงๆ เราจะแจ้งท่านทันทีที่เราหาได้อีกเรือนขอรับ”
เถ้าแก่กล่าวอย่างระมัดระวัง
“ฮึ่ม ไม่คิดว่าจ้าวซื่อจื่อจะตระหนี่ถึงเพียงนี้ แค่นาฬิกาพกเรือนเดียวยังเสียสละไม่ได้!”
โจวเจี๋ยไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่านางมาเพื่อจ้าวไป่จือโดยเฉพาะ
นางจึงมุ่งความสนใจไปที่นาฬิกาแทน
“จวิ้นจู่ จริงๆแล้วเขาอาจเสียสละได้ แต่นาฬิกาเรือนนั้นน่าจะเป็นของขวัญสำหรับคนพิเศษ…”
*ตึก ตึก ตึก…*
โจวเจี๋ยไม่ได้ยินวาจาต่อจากนั้นของเถ้าแก่อีกต่อไป จิตใจของนางจดจ่ออยู่ที่คำว่า 'คนพิเศษ'...
นางโกรธมากเมื่อนึกคิดว่า จ้าวไป่จือมีคนรักอยู่แล้ว
แล้วนางล่ะ?
ไม่มีทาง!
บุรุษที่นางหมายปองจะต้องเป็นของนางเท่านั้น หากใครขวางทาง นางจะกำจัดทิ้งให้หมด!
…...................
จ้าวไป่จือหารู้ไม่ ว่าการกระทำของตนในวันนี้กำลังจะนำปัญหามาให้ถังฉี
เขาเล่นนาฬิกาพกอย่างมีความสุข
เมื่อมาถึงจวนเจิ้นกั๋วกง เขาเขียนจดหมายและวางนาฬิกาลงในกล่องอย่างระมัดระวัง
หลังจากเสร็จสิ้น คนของอู้เต๋อเซวียนก็มาส่งมอบสิ่งของที่เขาเลือกซื้อในวันนี้พอดี
จ้าวไป่จือห่อสิ่งของแต่ละรายการอย่างพิถีพิถันด้วยตนเอง ในใจจินตนาการถึงปฏิกิริยาของครอบครัวถังฉี
เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ทำให้หมิงรื่อ คนรับใช้ของเขาประหลาดใจ
จ้าวซื่อจื่อมักจะสำรวมกิริยาเสมอและไม่เคยแสดงด้านดังกล่าวให้ใครเห็น
"หมิงรื่อ ข้าห่อของพวกนี้แล้ว ส่งไปที่โรงเตี๊ยมเยว่ไหลเค่อที แล้วบอกให้พวกเขาส่งต่อไปที่หมู่บ้านตระกูลถัง"
จ้าวไป่จือพึงระลึกเสมอว่าการเคลื่อนไหวของตนกำลังถูกจับตามอง ดังนั้นเขาจึงมอบงานนี้ให้กับหมิงรื่อ คนสนิทของเขา
ที่ผ่านมา หมิงรื่อเสาะหาที่อยู่ของจ้าวไป่จือโดยไม่หยุดพัก ยามนี้เมื่อผู้เป็นนายกลับมาถึงจวนเจิ้นกั๋วกงอย่างปลอดภัย หมิงรื่อก็ถึงกับหลั่งน้ำตา
ล่าสุดหมิงรื่อติดตามเขาไปทุกที่ แม้แต่ห้องน้ำ ด้วยกังวลเรื่องความปลอดภัยของเจ้านาย
“หมู่บ้านตระกูลถัง? ซื่อจื่อ ไม่มีหมู่บ้านชื่อนี้ในละแวกใกล้เคียงกับเมืองหลวงเลยนี่ขอรับ”
หมิงรื่อดูสับสน
"เมืองหลวงจะสามารถผลิตคนที่มีพรสวรรค์ได้อย่างไร? หมู่บ้านตระกูลถังอยู่ที่เฟิงโจวต่างหาก"
“เฟิงโจว?”
หมิงรื่อพยักหน้า โดยเข้าใจว่าซื่อจื่อมาจากเฟิงโจว
“เพราะอย่างนี้ ซื่อจื่อจึงปฏิเสธที่จะมอบนาฬิกาให้กับจวิ้นจู่ เพราะเป็นของขวัญสำหรับสหายในเฟิงโจวนี่เอง”
ดูเหมือนหมิงรื่อจะเข้าใจ
“ใครบอกว่าเป็นสหาย?”
จ้าวไป่จือตอบอย่างใจเย็น
“นาฬิกาพกเรือนนี้สำหรับคู่หมั้นของข้าต่างหาก”
Comments
Post a Comment