ตอนที่ 187: น้ำหวาน
“พี่ฉี ข้ารู้ว่าต้องทำอะไร!”
ทันใดนั้น ดวงตาของถังหยาฉายประกายความมุ่งมั่น ราวกับกระจ่างรู้
เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าของถังฉีอ่อนลงด้วยความโล่งใจ
ตราบใดที่คนเหนียมอายเหล่านี้เริ่มตาสว่าง พวกเขาก็จะสามารถเอาชนะความมืดมิดทั้งหมดได้ในที่สุด!
“พี่สาวฉี ข้าจะกลับไปดูแลแม่ของข้าตอนนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมารังแกนางในขณะที่ข้าไม่อยู่!”
ถังหยายิ้มหวานให้ถังฉี
“เดี๋ยวก่อน ข้ามียาอยู่ตรงนี้ หากอาสะใภ้เริ่มมีไข้หรืออะไรก็ตาม ให้นางกินยานี้ก็ได้”
ถังฉียื่นซองที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันซึ่งบรรจุยาเม็ดสีขาวหลายเม็ดเอาไว้ ยาเหล่านี้คือยาแก้อักเสบจากห้วงมิติ
“นี่ยาอะไรหรือเจ้าคะ? ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
ถังหยามองดูเม็ดยาสีขาวด้วยความประหลาดใจ
"อวี๋เอ๋อร์ให้ข้าก่อนจากไป หากเจ้ามีไข้ตอนกลางคืนก็กินได้"
ถังฉีโกหกอย่างราบรื่นโดยไม่ลังเล ขณะที่นางถือว่าคำโกหกเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ไม่เป็นอันตราย
"ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ฉี!"
ถังหยาไม่ลังเล ใส่ซองยาไว้ในอกเสื้อ
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมีอารมณ์อ่อนไหว สุขภาพของมารดาเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง!
หลังจากขอบคุณถังฉีแล้ว ถังหยาก็กลับไปอย่างรวดเร็ว
ถังฉีเฝ้าดูเด็กน้อยจนลับตาพลางถอนหายใจอย่างเงียบๆในยุคนี้ ผู้คนจำนวนมากไร้พลังเกินไป
นางจะช่วยเท่าที่นางจะช่วยได้!
ในสมัยของนาง มีสุภาษิตว่า ‘คนใจดี จะไม่มีโชคร้าย’
แม้ถังเฉวียนจะค่อนข้างเหนียมอาย แต่โดยพื้นฐานแล้วเขามีจิตใจดี ดังนั้นถังฉีจึงยินดีที่จะช่วยเหลือพวกเขา
อย่างไรก็ตาม...
ตราบใดที่พวกเขายังไม่แยกออกมาจากถังต้าสี่และภรรยา ถังฉีก็ไม่สามารถช่วยพวกเขาให้พ้นจากความยากจนได้อย่างเปิดเผย
แต่การปรากฏตัวของถังหยา เสมือนแสงแห่งความหวัง นางเชื่อว่าในที่สุด ครอบครัวของอาสามจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง!
นางแค่หวังว่า…มันจะไม่สายเกินไป
เมื่อถังหยากลับบ้าน นางเห็นนางฉินรีบวิ่งออกจากห้องของนาง
สีหน้าของถังหยาเปลี่ยนไปทันที
เด็กสาวรีบเข้าไปในห้องด้วยใจหล่นวูบ และพบว่ามารดากำลังทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ทันใดนั้นนางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ท่านแม่! ท่านย่าเข้ามาทำอะไรหรือเจ้าคะ?”
ถังหยาคุกเข่าลงข้างนางเหลียง จับแขนของมารดาด้วยมือบอบบาง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวล
"ไม่เป็นไร..."
ในที่สุดดวงตาของนางเหลียงก็เพ่งความสนใจไปที่น้ำเสียงกังวลของบุตรสาว
“ท่านแม่ เมื่อวานท่านล้มได้อย่างไร? มีใครผลักท่านหรือเปล่า? อย่าโกหกข้าเลย คุณชายฉีบอกว่ามันดูไม่เหมือนการล้มโดยไม่ได้ตั้งใจ”
ถังหยามองใบหน้าที่ซีดลงกว่าเดิมของผู้เป็นมารดา ด้วยความโศกเศร้าและโกรธเคือง
นางไม่ฉลาดเท่าถังฉี และไม่สามารถพึ่งพาความช่วยเหลือจากน้องชายของนางได้
แต่นางมุ่งมั่นที่จะแข็งแกร่งขึ้น พึ่งพาตัวเองให้ได้แม้ไร้ซึ่งผู้ช่วยเหลือ!
“ไม่มีอะไร... แม่ลื่นล้มโดยไม่ระวัง”
นางเหลียงไม่สบสายตากับบุตรสาวขณะบอกกล่าว
“ท่านแม่ ข้าไม่เชื่อ! ข้ารู้ว่าท่านแม่ระวังขนาดไหน จะล้มแรงจนแท้งได้อย่างไร!”
ถังหยามีสีหน้าขมขื่นยิ่งขึ้น ผิดหวังที่มารดาไม่ไว้วางใจนาง
“เอาละเอาละ แม่หิวน้ำ ไปต้มน้ำหน่อย”
นางเหลียงหลับตาลง เป็นสัญญาณว่านางไม่อยากกล่าวอีกต่อไป
ถังหยารู้นิสัยของมารดา จึงเงียบปาก
“เจ้าค่ะ ข้าจะไปต้มน้ำ”
ถังหยาสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วไปที่ห้องครัว
ไม่ว่าแม่ของนางจะกระหายน้ำจริงหรือไม่ ถังหยาก็ต้มน้ำ
ขณะที่เด็กสาวกำลังจะออกจากห้องครัว นางก็มองไปยังตู้ใบหนึ่งและหยุดสายตาไว้ตรงนั้น
ข้างในเป็นน้ำตาล
สมัยก่อน ลูกๆบ้านนี้ไม่กล้าเอาอะไรออกมาใช้เลย
แต่สุขภาพของนางเหลียงย่ำแย่ และตอนนี้หลังจากการแท้งบุตร แม้แต่การกินโสมที่ถังฉีให้มาก็ยังไม่เพียงพอ!
ถังหยาขบเม้มริมฝีปาก
หากท่านย่ารู้ นางคงถูกดุและทุบตี
แต่ก็เทียบไม่ได้กับสุขภาพของท่านแม่!
ทันใดนั้นเด็กสาวจึงตัดสินใจเปิดตู้อย่างเงียบๆเมื่อพบโหลน้ำตาล จึงใช้ช้อนตักใส่ในชามเปล่า
ในบ้านหลังนี้ ทุกสิ่งที่พวกเขากินหรือดื่มจะต้องได้รับการอนุญาตจากนางฉิน หญิงชราจะเป็นคนบอกเองว่าสมาชิกในบ้านจะกินเนื้อได้เมื่อไร และแต่ละคนจะได้กี่ชิ้น
นางเหลียงจิบน้ำที่ได้รับจากบุตรสาว และสัมผัสได้ทันทีว่าถังหยาเติมน้ำตาลลงไป
“หยาเอ๋อร์ หากย่าของเจ้ารู้จะดุเจ้าเอานะ! อย่าทำเช่นนี้อีก เอาละ แม่จะพักผ่อนสักหน่อย…”
“ท่านแม่พักผ่อนเถอะ ข้าจะไปดูพวกน้องๆก่อน ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่”
ถังหยาพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่ไม่ได้ใส่ใจคำตำหนิของมารดา
หลังจากดื่มน้ำหวานแล้ว นางเหลียงก็กลับไปนอนต่อ
ถังหยาแตะหน้าผากของท่านแม่ มั่นใจว่านางไม่มีไข้แล้ว
จากนั้นห่มผ้าให้มารดา แล้วออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ
นางเหลียงไม่สนใจ คิดว่าถังหยาไปหาน้องๆของนาง และในไม่ช้าก็หลับสนิท
ถังหยาก้าวออกจากห้อง และมองไปทางบ้านใหญ่
บ้านเก่าก็เงียบอย่างน่าขนลุก
ถังเฉวียนไปช่วยเหลือเพื่อนบ้านเพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดี เนื่องจากชื่อเสียงของครอบครัวย่ำแย่อันเป็นเหตุมาจากถังต้าสี่และนางฉิน
เป็นวันที่ดีที่พวกเขาไม่ถูกชาวบ้านสาปแช่ง
ภาระในการหาเงินตกอยู่ที่ถังเฉวียนทั้งหมด
ถังหยารวบรวมความกล้าเพื่อเผชิญหน้ากับบ้านหลังใหญ่ เกี่ยวกับเรื่องอุบัติเหตุของมารดา
ขณะที่เด็กสาวใกล้จะเข้าไปถึง นางก็ได้ยินเสียงการสนทนาจากด้านใน
“หลานสะใภ้ เจ้าจะตุ๋นไก่ตัวนั้นให้สะใภ้เหลียงหรือ? นั่นเป็นไก่ของข้านะ!”
นางฉินไม่พอใจกับไก่ทั้งตัวที่นางหลิวถืออยู่
Comments
Post a Comment