ตอนที่ 199: ลดทอนความรู้สึกผิด
หลังจากชื่นชมดอกเหมยข้างนอกสักระยะ ถังฉีก็เริ่มรู้สึกหนาว
เสียงของถังหยาดังมาจากข้างหลัง
“พี่สาว เรากินข้าวเสร็จแล้ว แม่อยากให้ท่านเข้ามาเร็วๆ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้!”
ถังหยาวิ่งฝ่าลมหนาวมายืนอยู่ตรงหน้าถังฉี
"เอาละ ไม่คิดเลยว่าดอกเหมยจะบานสะพรั่งในปีนี้"
ถังฉีกล่าว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสุขขณะมองดูดอกไม้ที่พลิ้วไหวในสายลมหนาว
“มุมกำแพงแฝงกิ่งเหมยอยู่หลายกิ่ง กำแหงยิ่งผลิดอกพราวแม้หนาวสั่น รู้แต่ไกลว่ามิใช่หิมะพลัน ด้วยตรงนั้นกลิ่นหอมโปรยลมโชยมา*”
ถังฉีท่องบทกวี และดึงถังหยาที่งุนงงกลับเข้าไปข้างใน
* บทกวีโดยหวังอันสือ สมัยราชวงศ์เป่ยซ่ง แปลไทยโดยเหล่าตั้ง จากหนังสือ ‘ลูกหลานจีนแต้จิ๋ว’
…...................
ขณะเดียวกัน ที่บ้านหลังเก่า
วันนี้นางหลิวทำไก่ตุ๋นเป็นกรณีพิเศษ
"จุจุ สะใภ้หลิวใจแคบเหลือเกิน ดูนางวิ่งไปที่โถงบรรพชนทุกวันสิ!" นางฉินสูดกลิ่นหอมจากห้องครัว แสดงความไม่พอใจ
"ดูสิ วันนี้นางทำไก่ตุ๋นด้วย พนันได้เลยว่านางจะต้องเอาไปให้เจ้าพวกตัวซวยนั่นแน่ๆ!" นางฉินกล่าวขณะนั่งไขว่ห้างริมหน้าต่าง มองดูนางหลิวยุ่งอยู่ในครัว
"นางอาจจะพยายามแก้ไขความสัมพันธ์กับครอบครัวของถังเฉวียนก็ได้ ท้ายที่สุดแล้ว มันก็เป็นชีวิตคน..." น้ำเสียงของถังต้าสี่เปลี่ยนเป็นเศร้าหมองในขณะที่กล่าว
ชีวิตคนอีกชีวิตหนึ่ง...
ถังต้าสี่อ้าปากอยากกล่าวบางอย่าง
ดูเหมือนว่าครอบครัวของบุตรชายคนโตเต็มไปด้วยความเป็นปรปักษ์ เนื่องจากชีวิตของครอบครัวบุตรชายคนรอง และตอนนี้เป็นหนี้อีกคนในครอบครัวของบุตรชายคนเล็ก!
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้กล่าวคำเหล่านี้ออกมา
ขณะที่สองเฒ่าสนทนากัน ประตูบ้านหลักก็ถูกเปิดออก
นางหลิวเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำแกงไก่ชามใหญ่
“ท่านปู่ ท่านย่า นี่คือไก่ครึ่งตัวสำหรับพวกท่าน ข้าจะเอาอีกครึ่งหนึ่งไปที่โถงบรรพชนให้อาสะใภ้สาม” นางหลิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
นางไม่ได้กินเนื้อไก่เลย และไม่ได้เก็บไว้ให้บุตรสาว นางเพียงแบ่งน้ำแกงไก่คลุกกับบะหมี่ให้บุตรสาวกิน
นางรู้ว่า หากนางนำน้ำแกงไก่ไปให้นางเหลียง หญิงชราต้องไม่พอใจแน่นอน
“เราไม่มีเงินจะดื่มน้ำแกงไก่ กลับเอาไปเลี้ยงเจ้าพวกตัวซวยเสียนี่!” นางฉินกล่าวอย่างเย็นชา โดยไม่มองนางหลิวด้วยซ้ำ
“ท่านย่า มันเป็นความผิดของข้าเอง ตอนนี้อาสะใภ้สามไม่สบาย นี่คือสิ่งที่ข้าทำได้อย่างน้อยที่สุด” นางหลิวกล่าวอย่างจริงใจ โดยตระหนักถึงความยากลำบากของนางฉินตั้งแต่แต่งเข้าตระกูลถัง
“ฮึ่ม อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ เจ้าแค่พยายามแก้ไขความสัมพันธ์กับพวกเขา ตอนนี้พวกเขาอยู่อย่างอิสระและใกล้ชิดกับบ้านเจ้ารอง โดยหวังว่าจะได้รับประโยชน์จากมัน!” นางฉินกล่าวอย่างเย็นชา
นางเคยเห็นคนทุกประเภทในช่วงชีวิตอันยาวนานของนาง
“เอาละ เด็กนั่นเอาน้ำแกงไก่มาเพื่อเป็นการแสดงความเคารพ เจ้ากำลังทำให้นางรู้สึกแย่!” ถังต้าสี่อดไม่ได้ที่จะเคาะกล้องยาสูบในมือ
นางฉินจึงหยุดพร่ำบ่น
“ท่านปู่ ข้าจะเก็บน้ำแกงไก่ไว้ให้ ถึงมื้อเย็นแล้วข้าจะมาเรียกท่าน” นางหลิวกล่าวพร้อมกลั้นน้ำตาขณะวางน้ำแกงไก่ไว้บนเตียงเตา แล้วออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ
“ตาแก่ ข้าไม่เคยรู้เลย! ดูนางสิ เต็มไปด้วยเจตนาร้าย! ข้า…”
“พอแล้ว ให้นางส่งไปหากนางต้องการ เจ้าอยากตัดสัมพันธ์กับครอบครัวของเฉวียนจือตลอดไปจริงๆหรือ?”
ถังต้าสี่เหลือบมองนางฉินอย่างเย็นชา ฝ่ายหลังเงียบไปภายใต้การจ้องมองของเขา
“หากเจ้าไม่ดื่มน้ำแกงไก่ ข้าจะดื่มเอง แม้ว่าสารอาหารไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน... แต่น้ำแกงไก่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าสามารถดื่มได้ทุกเมื่อที่เจ้าต้องการอีกแล้ว” ถังต้าสี่กล่าวพร้อมเอื้อมมือไปหยิบถ้วยน้ำแกง ทว่านางฉินกลับคว้ามันไปเสียก่อน
“ใครบอกว่าข้าจะไม่ดื่ม ข้าแค่ทดสอบว่ามันเค็มหรือจืดไปหรือไม่ และไก่นุ่มหรือเปล่า…” นางฉินกล่าวพร้อมกลืนมันลงไป
ต่อมา นางหลิวทำอาหารกลางวันเสร็จและเรียกทุกคนในบ้านมากินข้าว
หลังจากล้างจานแล้ว นางหลิวคำนวนเวลา อ้างอิงจากเวลาของทุกๆวันที่ผ่านมา ยามนี้ถังฉีต้องกลับไปแล้ว จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปที่โถงบรรพชนพร้อมกับน้ำแกงไก่ที่เหลือ
แต่ครั้งนี้นางคิดผิด!
เมื่อเข้ามาพร้อมกับน้ำแกงไก่ นางพบว่าถังฉียังคงนั่งอยู่ตรงนั้น
หลังจากเหตุการณ์ครั้งก่อน นางหลิวค่อนข้างหวาดวิตกถังฉี
"ถังฉี เจ้าก็มาด้วยหรือ! ข้าทำน้ำแกงไก่ ก็เลยเอามาให้อาสะใภ้สามด้วย" นางหลิวกล่าวพร้อมกับวางน้ำแกงลงบนโต๊ะ
"พี่สะใภ้ ขอบคุณมาก" ถังฉีกล่าวอย่างใจเย็น มองนางหลิวโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
แค่มองแวบเดียวก็ทำให้นางหลิวรู้สึกกระสับกระส่าย
“ข้า... ข้าแค่อยากทำเท่าที่ทำได้ ยิ่งอาสะใภ้สามฟื้นตัวเร็วเท่าไร ข้าก็ยิ่งรู้สึกผิดน้อยลงเท่านั้น” นางหลิวกล่าวอย่างจริงจัง
แม้ว่านางจะมีจุดประสงค์แอบแฝง แต่นางก็ไม่ได้เป็นตัวอันตรายอย่างสิ้นเชิง การผลักนางเหลียงในวันนั้นเป็นเพราะอารมณ์ และนางก็ไม่รู้จริงๆว่านางเหลียงกำลังท้อง
"เฮ้อ..."
ถังฉีนั่งอยู่ข้างๆนางเหลียง ได้ยินเสียงถอนหายใจอันแผ่วเบาของนาง
“พี่สะใภ้ พี่ใหญ่เอาน้ำแกงไก่มาให้แล้ว ท่านเอากลับไปให้ท่านปู่กับย่ากินเถอะ ดีกว่าปล่อยให้ท่านแม่ถูกนินทาลับหลัง!” ถังหยากล่าวโดยไม่แสดงความเมตตา
"ถังหยา ข้า..."
“พี่สะใภ้ ควรเอาน้ำแกงไก่กลับไป” ถังหยากล่าวพร้อมถือชามน้ำแกงไปที่ประตู
“ถังหยา ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เจ้ายกโทษให้ข้าได้หรือไม่?” นางหลิวเหลือบมองถังฉีก่อนจะตามถังหยาและหยุดนางที่ประตู
“พี่สะใภ้ มันไม่เกี่ยวกับการให้อภัย ถ้าท่านปู่กับท่านย่าไม่ได้กินของดีๆ แต่กลับเอาของพวกนี้มาที่นี่ ชาวบ้านจะคิดอย่างไรกับพวกเรา” ถังหยามีความมั่นใจมากขึ้นแล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อพังพอนเข้ามาในเล้าไก่ มันย่อมไม่มีเจตนาดี!
"ใช่ พี่สะใภ้ ตอนนี้ครอบครัวของท่านอาสามย้ายออกมาแล้ว ท่านปู่และท่านย่าต้องการการดูแล การที่ท่านมาที่นี่บ่อยๆ หมายความว่าพวกเขาถูกละเลยไว้โดยไม่มีใครดูแล" ถังฉีกล่าวอย่างจริงจัง
นางพูดความจริง
ก่อนหน้านี้ นางเหลียงทำงานทุกอย่างที่บ้านเก่า ตอนนี้เมื่อนางเหลียงออกมาแล้ว ภาระก็ตกอยู่ที่นางหลิวโดยปริยาย
แต่มันเป็นผลมาจากการกระทำของนางเอง!
“ฮ่ะๆ... ข้าบอกท่านปู่กับท่านย่าแล้ว ไม่เป็นไร!”
“พี่สะใภ้ ข้าจะดูแลเรื่องอาหารการกินให้กับครอบครัวท่านอาสามเอง เอาน้ำแกงไก่กลับไปให้ท่านปู่ ท่านย่า และลูกสาวของท่านกินเถอะ”
Comments
Post a Comment