ตอนที่ 203: คู่หมั้น
“ยายแก่ ข้าจะไปดูสักหน่อย หากชายคนนี้จับอะไรได้จริงๆ เราอาจจะโชคดีไปด้วย!” ถังต้าสี่กล่าว วางกล้องยาสูบแล้วรีบออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
ขณะที่ชายชราก้าวออกไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระชับเสื้อผ้าให้แน่นขึ้น
“อากาศบ้าๆเช่นนี้ มันหนาวขึ้นทุกที” เขาพึมพำ มุ่งหน้าไปยังประตูที่คนแปลกหน้าย่อตัวรออยู่
ผิวคล้ำของชายคนนี้บ่งบอกว่า เขาใช้เวลาอยู่กลางแจ้งมานาน
“เจ้าดูไม่คุ้นตาเลย เจ้าต้องไม่ใช่คนแถวนี้แน่” ถังต้าสี่กล่าวจากในลานบ้านและจ้องมองชายคนนั้นอย่างสงสัย
แม้ว่าเขาจะไม่ได้เห็นโลกมากนัก แต่การปรากฏตัวของคนแปลกหน้าทำให้เขาไม่สบายใจ
“อ้อ ข้ามาจากหมู่บ้านข้างๆ นามว่าหลิวเถี่ยจู้ ได้ยินมาว่าหมู่บ้านตระกูลถังมีสัตว์มากมายบนภูเขา ข้าจึงมาลองเสี่ยงโชคดู!” หลิวเถี่ยจู้ลุกขึ้นยืน
“เจ้ามาคนเดียวหรือ?”
“เปล่า ข้ามีสหายอีกคนหนึ่ง แต่เขาทนความหนาวไม่ไหวจึงกลับไปก่อน ข้าตัดสินใจอยู่ต่อโดยหวังว่าโชคจะเข้าข้าง ท่านลุง ข้าขอซื้ออาหารจากบ้านท่านได้หรือไม่?” หลิวเถี่ยจู้ถามด้วยรอยยิ้มแห้งๆ
“อากาศหนาวเช่นนี้ทำเอาลำบากกันไปหมด เข้ามาข้างในอบอุ่นร่างกายสักหน่อยเถอะ” ถังต้าสี่กล่าว ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถึงการขอซื้ออาหาร
เขาเชิญหลิวเถี่ยจู้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
ข้างใน นางฉินเพิ่งต้มน้ำเสร็จ และเห็นถังต้าสี่พาคนแปลกหน้าเข้ามา
"ยายแก่ เติมน้ำตาลลงในน้ำร้อนด้วย แขกเดินทางมาไกล เราต้องต้อนรับอย่างดี" ถังต้าสี่กล่าวพร้อมทำเป็นมีน้ำใจ
อย่างไรเสีย เงินยี่สิบอีแปะนั่นสามารถซื้อน้ำตาลได้ถึงหนึ่งชั่ง
“ข้าจะไปเอามาจากในครัวเดี๋ยวนี้” นางฉินรับคำด้วยความงุนงงกับความมีน้ำใจอย่างกะทันหันของถังต้าสี่ ทว่าก็ทำตามแต่โดยดี
“เถี่ยจู้ ข้าจะให้ภรรยาเตรียมอาหารให้เจ้า” ถังต้าสี่กล่าวอย่างอบอุ่น
นางฉินนำน้ำตาลมาส่วนหนึ่ง เติมลงในน้ำร้อนเท่าที่จำเป็น
“ขอบคุณท่านป้า น้ำร้อนนี้ราวกับชุบชีวิตข้าอีกครั้งทีเดียว บนภูเขาในสภาพอากาศเช่นนี้ไม่เหมาะกับคนจริงๆ หากไม่ใช่เพราะเพื่อความอยู่รอด ข้าคงจะอยู่บ้าน ผิงเตาอุ่นๆกับครอบครัวแล้ว” หลิวเถี่ยจู้กล่าวด้วยท่าทีสิ้นหวัง
“นั่นเป็นความจริง หมู่บ้านตระกูลถังของเรายังพอว่า แต่หมู่บ้านอื่นๆกำลังดิ้นรนกันแทบแย่ โดยเฉพาะหลังจากภัยแล้งครั้งนั้น” นางฉินกล่าวอย่างขมขื่น
หลิวเถี่ยจู้ดื่มน้ำพลางหรี่ตาลง
“ท่านโชคดีแล้ว บ้านทุกหลังเป็นบ้านอิฐ ไม่เหมือนหมู่บ้านของข้า มีบ้านอิฐสักสองสามหลังถือเป็นเรื่องใหญ่” หลิวเถี่ยจู้กล่าวพร้อมมองดูบ้านของพวกเขาด้วยความอิจฉา
นางฉินทอดถอนใจ คิดถึงตอนที่ถังอู่สร้างบ้านอิฐก่อนเข้าร่วมกองทัพ ถือเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่ในหมู่บ้านในตอนนั้นเลยทีเดียว
"โดยเฉพาะเรือนสี่ประสานหลังใหญ่นั่น อย่างกับจวนขุนนาง!" หลิวเถี่ยจู้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ประทับใจ
“เฮอะ จวนขุนนางอย่างนั้นหรือ? ก็แค่ไก่ที่บังเอิญโชคดีและคิดว่าตัวเองเป็นหงส์ล่ะไม่ว่า!” นางฉินบ่น
หัวใจของหลิวเถี่ยจู้เต้นรัว เมื่อเห็นท่าทีของหญิงชราต่อเรือนสี่ประสานหลังใหญ่ เขารู้ว่าเขากำลังจะได้เบาะแสบางอย่าง
“โอ้? ข้าได้ยินมาว่ามีผู้ได้รับตำแหน่งเสี้ยนจู่ในเมืองชิงเหลียง หรือว่าเป็นคนของเรือนหลังนั้น?” หลิวเถี่ยจู้ถามโดยแสร้งทำเป็นนึกขึ้นได้
“ฮึ่ม! ก็แค่เรื่องบังเอิญ! หลายปีก่อน นางเก็บเด็กมาเลี้ยงคนหนึ่ง กลายเป็นว่าพ่อแม่ของเด็กคนนั้นเป็นหมอที่เก่งกาจ ก็เลยได้พวกเขามาช่วยรักษาโรคระบาดเท่านั้น” นางฉินกล่าวอย่างเหยียดหยาม
เหตุใดนางเด็กนั่นถึงโชคดีนัก? หากนางรู้เรื่องพ่อแม่ของเด็กคนนั้นละก็ นางคงยอมทุ่มสุดตัวเพื่อเก็บเด็กคนนั้นไว้!
"จริงหรือ?"
หลิวเถี่ยจู้วางชามเปล่าไว้ข้างๆ และใคร่ครวญถึงโชคลาภของครอบครัวเสี้ยนจู่ผู้นี้
“ใช่ แต่พ่อของนางกลับพาชายขี้โรคกลับมาเป็นคู่หมั้นของนาง สงสัยนักว่าเขาจะมีชีวิตอยู่นานพอที่จะแต่งงานกับนางได้อย่างไร สุดท้ายนางก็ต้องกลายเป็นม่ายอยู่ดี!” นางฉินถ่มน้ำลาย วาจาของนางเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท
หลิวเถี่ยจู้รู้สึกไม่สบายใจ
“คู่หมั้นที่ป่วย?”
เขานึกถึงจ้าวไป่จือ ซื่อจื่อผู้อ่อนแอในเมืองหลวง
“ใช่แล้ว พ่อแม่ของเด็กคนนั้นพาเขาไปรักษา ไม่มีข่าวคราวตั้งแต่นั้นมา ป่านนี้อาจจะตายไปแล้วก็ได้” นางฉินระบายความคับข้องใจและความโกรธที่อัดอั้นไว้ทั้งหมด รวมทั้งคำสาปแช่ง
หลิวเถี่ยจู้กระตุ้นถามเพื่อล้วงข้อมูลเพิ่มเติม พลางปะติดปะต่อเรื่องราวในใจ
“เลิกซุบซิบนินทาได้แล้ว ไปทำอาหารให้แขกของเราเสียที” ถังต้าสี่กล่าว สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติแต่ไม่อาจระบุได้
“เอาละ ข้าจะเรียกหลานสะใภ้มาช่วย” นางฉินกล่าวด้วยความยินดีที่ได้รับเงินยี่สิบอีแปะ และไปเรียกนางหลิวให้มาช่วยทำอาหาร
"เถี่ยจู้ เจ้าอย่าสนคำพูดของเมียข้าเลย เสี้ยนจู่ผู้นั้นก็คือหลานสาวของเราเอง แต่ครอบครัวนั้นเป็นคนเนรคุณ..." ถังต้าสี่กล่าวต่อ แต่หลิวเถี่ยจู้ไม่ได้ฟัง จิตใจของเขาพลุ่งพล่านไปด้วยความคิดเรื่องความสัมพันธ์ของชายขี้โรคผู้นั้น
เขาต้องการกลับไปที่เมืองชิงเหลียงและรายงานเรื่องนี้เสียตอนนี้ แต่การขอตัวอย่างกะทันหันอาจทำให้เกิดความสงสัย
ทว่าการอยู่ต่อไปก็รู้สึกทรมานไม่น้อย
Comments
Post a Comment