ตอนที่ 212: ทุกการกระทำมีผลที่ตามมาเสมอ
"พวกเราชอบมากขอรับ!"
น้องชายแฝดสามของถังฉีชอบจวนแห่งนี้ตั้งแต่แรกเห็น เมื่อได้ยินคำถามของพี่สาว พวกเขาจึงพยักหน้าอย่างรัวเร็วและแข็งขัน
"ท่านอาอู๋เอ้อร์ เจ้าของเดิมขายจวนนี้ราคาเท่าไรหรือ?"
ถังฉีมองไปยังอู๋เอ้อร์และเอ่ยถาม
"สองพันสามร้อยตำลึงขอรับ แต่เจ้าของเดิมรีบขายมาก จึงสามารถต่อรองราคาได้ เหลือสองพันถ้วนขอรับ"
อู๋เอ้อร์ใคร่ครวญครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง
"เช่นนั้น ท่านอาอู๋เอ้อร์ โปรดช่วยเราเจรจาตามที่ตกลงกัน เราจะซื้อจวนแห่งนี้ และหลังจากนั้น คงต้องรบกวนท่านจัดการเรื่องเอกสารแทนเราที่อำเภอด้วย"
ถังฉีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
การลงนามในเอกสารก็เหมือนกับการทำสัญญาซื้อขาย เมื่อชำระเงินแล้ว โฉนดที่ดินจะตกเป็นของครอบครัวถังฉี ซึ่งพิสูจน์ความเป็นเจ้าของและได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย
"ขอรับ ข้าจะจัดการให้ทันที!"
ใบหน้าของอู๋เอ้อร์พลันลิงโลด การประสบความสำเร็จในการซื้อขายทำให้เขาได้รับค่านายหน้าเป็นเงินหลายสิบตำลึง ซึ่งนับเป็นเงินไม่น้อยสำหรับเขา
อู๋เอ้อร์หมุนกายเตรียมจะไปจัดการตามขั้นตอนต่อไป พลันนั้นเขาสังเกตได้ว่า เหลียงโหย่วไฉและชาวบ้านที่ยืนอยู่ด้านข้างมีท่าทางอึกอักคล้ายอยากจะบอกกล่าวบางอย่าง ด้วยเหตุนั้นทำให้ท่านนายหน้าต้องชะงัก
"เสี้ยนจู่ นายท่านถัง..."
"ไปจัดการต่อรองราคาให้พวกเราเถอะ เราจะจัดการเรื่องที่นี่เอง"
ถังอู่เข้าใจข้อกังวลของเหล่าชาวบ้าน จึงยืนยันให้นายหน้ามั่นใจ เมื่ออู๋เอ้อร์โล่งใจแล้ว จึงออกไปอย่างรวดเร็ว
"เสี้ยนจู่ นายท่านถัง..."
เหลียงโหย่วไฉตระหนักว่า ผู้มีอำนาจในการตัดสินใจคือเด็กสาว จึงมองไปยังถังฉีด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง
"โดยปกติแล้ว พวกท่านจะได้เงินเท่าใดจากที่ดินหนึ่งหมู่?"
"เจ็ดส่วนเป็นของเจ้าบ้าน ส่วนพวกเราชาวนาเหลือเงินไม่ถึงสามส่วนเจ้าค่ะ"
สตรีที่กล้าหาญก้าวมาข้างหน้าด้วยสีหน้าสิ้นหวัง
ถังฉีขมวดคิ้วเมื่อได้ยินดังนั้น และสตรีคนนั้นก็เริ่มกังวล
ถังฉีรู้สึกประหลาดใจที่ตระหนักว่าชาวนาเหล่านี้มีชีวิตที่โหดร้ายปานใด พวกเขาทำงานหนักทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ผลกำไรต่อปีกลับเป็นเพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่พวกเขาผลิตได้
"เมื่อข้าซื้อจวนนี้ พวกท่านส่งมอบผลผลิตที่ได้แต่ละปีเพียงครึ่งหนึ่งก็พอ"
"อะไรนะ!"
ชาวบ้านผู้ยากจนข้นแค้นต่างตกตะลึงกับวาจาของเด็กสาว ถังอู่พยักหน้าเห็นด้วย ถังซานและน้องชายก็ไม่คัดค้าน การตัดสินใจของถังฉีถือเป็นการตัดสินใจของพวกเขาเองเช่นกัน
เสื้อผ้าของพวกชาวบ้านขาดรุ่งริ่ง ร่างกายคล้ายจะขาดสารอาหาร เห็นได้ชัดว่าต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดปานใด
"เสี้ยนจู่ ท่านเป็นพระโพธิสัตว์เดินดินแท้ๆ เราขอขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจอันยิ่งใหญ่ของท่านขอรับ!"
เหลียงโหย่วไฉคุกเข่าลงทันที ก้มกราบแนบพื้น ชาวบ้านคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็ทำตาม ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความหวังสำหรับชีวิตในภายหน้า
"ลุกขึ้นเถอะ!"
ถังฉีไม่คุ้นชินกับภาพนี้เสียที นางเพียงอยากปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเป็นธรรม แต่พวกเขากลับซาบซึ้งในบุญคุณของนางอย่างสุดหัวใจ
"เสี้ยนจู่ กล่าวว่าท่านคือเทวดามาโปรดก็ไม่ผิด เราแทบจะสิ้นหวังกันแล้ว ด้วยเกรงว่าเจ้าของคนต่อไปจะเอาเปรียบเรามากกว่านี้"
หญิงผู้กล้าหาญพรั่งพรูด้วยน้ำตาแห่งความปีติ
"ทุกคน ลุกขึ้นเถอะ วิธีที่ดีที่สุดในการตอบแทนข้า คือช่วยข้าดูแลจวนนี้อย่างขยันขันแข็งก็พอ"
ถังฉีและพวกน้องชายช่วยประคองชาวบ้านให้ลุกขึ้น เหลียงโหย่วไฉพาพวกเขาไปยังเรือนใกล้ๆ ถังอู่นั่งในตำแหน่งประธาน โดยมีถังฉีนั่งข้างๆ ลูกสะใภ้ของเหลียงโหย่วไฉยกน้ำชาเข้ามา พลางสังเกตพวกถังฉีด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ทันใดนั้น อู๋เอ้อร์รีบเข้ามาพร้อมกับบุรุษที่ดูมีฐานะคนหนึ่ง สันนิษฐานว่าเป็นเจ้าของจวนคนเดิม
"เรียบร้อยแล้ว! เรียบร้อยแล้ว!"
อู๋เอ้อร์ประกาศอย่างมีความสุข
"เสี้ยนจู่ นี่คือนายท่านซวิน เขาตกลงขายจวนในราคาสองพันตำลึงขอรับ"
ถังฉีเหลือบมองบุรุษแซ่ซวินที่ว่า โดยสังเกตรูปลักษณ์อันเจ้าเล่ห์และรัศมีของเขา เห็นชัดว่าเขากระตือรือร้นที่จะขายเพราะลางร้าย โดยบ่งบอกได้จากรัศมีความมืดมนจางๆที่แผ่ออกมา
"เสี้ยนจู่ นายท่านถัง หากเป็นคนอื่น ข้าคงไม่ขายจวนดีๆในราคานี้!"
บุรุษแซ่ซวินแสดงความยินดีทันทีที่นั่งลง
"ขอบคุณท่านมาก!"
ถังอู่ตอบอย่างสุภาพ ก่อนจะมอบตั๋วเงินสองพันตำลึงให้เขา หลังจากตรวจสอบจำนวนเงินแล้ว ทั้งสองฝ่ายก็ลงนามในเอกสาร บุรุษแซ่ซวินหวังจะแสดงความขอบคุณและร่วมยินดีต่อ แต่กลับต้องขอตัวกลับอย่างไม่เต็มใจนัก หลังจากตระหนักว่าตระกูลถังไม่สนใจจะมีปฏิสัมพันธ์กับตน
"ท่านพ่อ เรามาใช้เวลาที่เหลือร่างสัญญาเช่าฉบับใหม่กับพวกชาวบ้านกันเถอะ"
"ได้เลย!"
ถังอู่เห็นด้วยกับบุตรสาวทันที เหลียงโหย่วไฉรวบรวมตัวแทนจากแต่ละครอบครัวอย่างรวดเร็ว
ถังฉีปฏิบัติตามคำสัญญา โดยจะรับผลผลิตที่ได้ต่อปีเพียงครึ่งเดียว ชาวบ้านที่ร่วมลงนามในข้อตกลงต่างแสดงความขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะแยกย้ายกันไปด้วยความยินดี
"พี่อู๋เอ้อร์ นี่คือเงินหนึ่งร้อยสิบตำลึง ช่วยจัดการเอกสารที่อำเภอให้ด้วย ส่วนที่เหลือเป็นค่าตอบแทนน้ำพักน้ำแรงของท่าน"
"ฮ่าฮ่า ได้เลย! หากข้าพบจวนดีๆ อีกจะมาแจ้งให้พวกท่านทราบก่อนใคร!"
อู๋เอ้อร์มีความสุขยิ่ง และจากไปพร้อมกับตั๋วเงิน หลังจากจัดการเอกสารเสร็จแล้ว เขายังเหลือกำไรอีกเกือบแปดสิบตำลึง และเหนือสิ่งอื่นใดคือ เขาหาเจ้าของจวนดีๆให้พวกชาวบ้านได้
เมื่อเรื่องต่างๆคลี่คลาย ถังฉีและน้องชายขึ้นรถม้า ออกเดินทางท่ามกลางสายตาซาบซึ้งของพวกชาวบ้าน
"พี่ใหญ่ นายท่านซวินผู้นั้นดูเจ้าเล่ห์เพทุบาย คนอย่างเขาร่ำรวยถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!"
ถังเฟิงบ่นอุบอยู่บนรถม้า
"น้องสี่ โลกก็เป็นเช่นนี้ คนเห็นแก่ตัวมักเจริญรุ่งเรือง แต่เราต้องดำเนินชีวิตด้วยจิตสำนึกที่ชัดเจน ทุกการกระทำมีผลที่ตามมาเสมอ คนผู้นั้นอาจขายจวนนี้ได้ในราคาสองพันตำลึง แต่เขาคงเก็บเงินนี้ไว้ได้ไม่นานนักหรอก"
ถังฉีกล่าวอย่างเย็นชา
หากเป็นสถานการณ์อื่น นางอาจเตือนบุรุษแซ่ซวินด้วยความหวังดี แต่เมื่อเห็นชะตากรรมของบรรดาผู้เช่าที่ดิน นางรู้สึกว่า คนเช่นนี้สมควรได้รับการลงโทษอย่างสาสมแล้ว
Comments
Post a Comment