ตอนที่ 214: เป็นกันเอง
"ป้าสะใภ้รอง กล่าวเช่นนั้นคงไม่ถูกต้องสักเท่าไร"
ก่อนที่สตรีจากหมู่บ้านตระกูลถังจะทันได้ตอบ เจ้าสาวซึ่งนั่งอยู่บนเตียงก็เอ่ยขึ้น
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ข้าพูดผิดตรงไหนหรือ?"
สตรีที่เจ้าสาวเรียกว่า ป้าสะใภ้รอง มีสีหน้าไม่พอใจ แต่พยายามไม่แสดงออก
“ทุกคนในเฟิงโจวต่างรู้ดีว่าเสี้ยนจู่ไม่เพียงแจกจ่ายโจ๊กด้วยตัวเองทุกวัน แต่ยังช่วยเหล่าหมอหลวงรักษาโรคระบาดด้วย
นางยังนำพาชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลถังไปสู่ความเจริญรุ่งเรือง คนอย่างนางจะวางท่าเย่อหยิ่งได้อย่างไร?”
น้ำเสียงของเจ้าสาวแฝงความชื่นชม สตรีผู้นี้เป็นแบบอย่างของทุกคน แม้พวกเขาจะทำได้เพียงมองดูนางเท่านั้น
ถังฉีรู้สึกประหลาดใจกับความเฉลียวฉลาดและไหวพริบของเจ้าสาว
“ใช่แล้ว เสี้ยนจู่มีจิตใจดีอย่างน่าเหลือเชื่อ เมื่อใดก็ตามที่คนในหมู่บ้านต้องการความช่วยเหลือ นางก็ไม่เคยปฏิเสธ!"
"เวลานี้ นางยังสอนวิธีเพาะเลี้ยงไข่มุกให้พวกเราด้วย เมื่อขายไข่มุกเหล่านั้นได้ หมู่บ้านของเราจะเจริญรุ่งเรืองมากยิ่งขึ้น!”
ดวงตาของชาวบ้านเป็นประกายด้วยความยินดีขณะกล่าว
"ไข่มุก?"
ป้าสะใภ้รองของเจ้าสาวดูประหลาดใจ
"ใช่แล้ว ไข่มุกที่ได้รับความนิยมในเมืองชิงเหลียงเมื่อเร็วๆนี้ ล้วนมาจากหมู่บ้านตระกูลถังของเรา!"
ใบหน้าของหญิงสาวฉายแววภาคภูมิใจ
ถังฉีฟังเงียบๆโดยไม่ขัดจังหวะ อย่างไรเสียอีกไม่นาน ข่าวนี้ก็จะแพร่กระจายไปทั่ว ดังนั้นเปิดเผยยามนี้ก็ไม่เสียหาย
"สวรรค์มาโปรดแท้ๆ! ไข่มุกสามารถทำเงินได้มากมาย เถ้าแก่บ้านข้างๆ เคยซื้อให้ภรรยากว่าหนึ่งร้อยตำลึง ยังได้เพียงมุกเม็ดเล็กๆ!
มี่เอ๋อร์ เจ้าได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดีจริงๆ อนาคตต้องร่ำรวยมั่งคั่งเป็นแน่ เพราะฉะนั้น อย่าลืมพวกเราญาติๆล่ะ!"
เจ้าสาวมี่เอ๋อร์ยังคงนิ่งเงียบเมื่อได้ยินดังนั้น
"โอ้โฮ ปิ่นประดับมุกบนศีรษะของสาวน้อยผู้นี้คงมีราคาไม่น้อย!"
ทันใดนั้น ป้าสะใภ้รองของเจ้าสาวก็สังเกตเห็นปิ่นประดับมุกของถังฉีที่ถังอู่เป็นผู้แกะสลักด้วยตนเอง
"แม้ฝีมือจะด้อยกว่าที่ขายในร้านค้า แต่ในเมื่อหมู่บ้านของเจ้าผลิตไข่มุกได้เองก็เข้าใจได้"
ป้าสะใภ้รองของเจ้าสาวเต็มไปด้วยความอิจฉา
สตรีในหมู่บ้านต่างมองหน้ากัน สีหน้าแฝงความว้าวุ่น
"แม่หนู ในเมื่อไข่มุกในหมู่บ้านของเจ้าราคาถูกนัก เหตุใดไม่ขายปิ่นปักผมบนหัวของเจ้าให้ข้าล่ะ?"
ป้าสะใภ้ผู้นั้นเอื้อมมือออกไป หมายจะดึงเอาปิ่นมุกของถังฉีมา ตั้งใจจะนำไปขายต่อเพื่อหากำไรหลังจากปรับปรุงใหม่แล้ว
"ขออภัยด้วย ปิ่นอันนี้พ่อของข้าเป็นผู้แกะสลักให้กับมือ ไม่ได้มีไว้ขาย"
ถังฉีก้าวถอยหลัง ไม่ต้องการโต้เถียงในวันมงคลของครอบครัวผู้นำตระกูล แม้แต่ถังหยายังก้าวเข้ามาขวาง ปกป้องถังฉีจากความโลภของหญิงผู้นั้น
"ขี้งกจริงเชียว! ข้าเพิ่งพูดอยู่หยกๆว่าปิ่นอันนี้ดูหยาบนัก ไม่คู่ควรให้สาวงามอย่างเจ้านำมาประดับหรอก!"
ป้าสะใภ้ดูผิดหวังไม่น้อย
"ป้าสะใภ้รอง หากท่านชอบปิ่นมุกจริงๆ ก็ขอให้ท่านลุงรองซื้อให้เถอะ"
มี่เอ๋อร์กล่าวจากใต้ผ้าคลุมหน้า รู้สึกเสียใจที่พาป้าสะใภ้ผู้ไม่รู้จักกาลเทศะของนางมาด้วย
ถังฉียังคงประทับใจในตัวเจ้าสาว
"ช่างเถอะ ข้าก็แค่เป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้าเท่านั้น เด็กสาวที่สวมเครื่องประดับล้ำค่าเช่นนี้ อาจดึงดูดขโมยขโจรได้ง่ายๆ! คิดว่าตัวเองเป็นเสี้ยนจู่หรืออย่างไร..."
ในท้ายประโยค เสียงของป้าสะใภ้แผ่วเบา แต่ถังจูที่อยู่ใกล้ได้ยินอย่างชัดเจน
"พี่สาวของข้าคือเสี้ยนจู่!
ถังจูกล่าวอย่างไร้เดียงสา งุนงงกับความไม่รู้ของป้าผู้นี้ เหตุใดนางถึงต้องการไข่มุกสีขาวสวยๆบนศีรษะของพี่สาวด้วย?
"อะไรนะ?"
สีหน้าของป้าสะใภ้รองเปลี่ยนไปทันที
เจ้าสาวก็เริ่มไม่สบายใจเช่นกัน แต่ยังไม่สามารถเปิดผ้าคลุมหน้าออกได้
"เอาละ เจ้าได้เห็นเจ้าสาวแล้ว ออกไปสูดอากาศข้างนอกกันเถอะ น่าจะมีอาหารอร่อยๆให้กินเยอะทีเดียว"
ถังฉีแนะนำถังหยา
"เจ้าค่ะพี่สาว ท่านพ่อท่านแม่คงเริ่มเป็นห่วงข้าแล้ว"
ถังหยาเองก็ไม่อยากอยู่ต่ออีกแล้ว ทั้งไม่อยากทำลายวันแห่งความสุขของครอบครัวผู้นำตระกูล และไม่อยากเห็นคนรังแกพี่สาวของนาง
ถังฉีและน้องสาวทั้งสองจึงออกไป
"นาง... นางคือเสี้ยนจู่!"
ป้าสะใภ้รองของเจ้าสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ใช่แล้ว พวกเราบอกตอนไหนว่าแม่หนูฉีของเราหยิ่งผยอง นางเป็นกันเองมากๆต่างหาก!"
สตรีในหมู่บ้านมองป้าสะใภ้ด้วยสีหน้าเปี่ยมความหมาย
"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว..."
ถังฉีและน้องสาวทั้งสองไม่ได้ยินการสนทนาภายในห้องนั้นอีกต่อไป ขณะนี้พวกนางกำลังมุ่งหน้าไปยังโถงด้านหน้า
ไม่กี่ปีมานี้ ผู้นำตระกูลได้สร้างเรือนใหม่หลายหลังรอบๆบ้านหลังเก่า บ้านในหมู่บ้านตระกูลถังมักเว้นระยะห่าง เหลือพื้นที่สำหรับทำสวนหรือรองรับการขยับขยายที่อยู่อาศัยสำหรับความเจริญของครอบครัวในภายหน้า
"ฉีเอ๋อร์!"
ผู้นำตระกูลมองเห็นถังฉีแต่ไกลและทักทายนางอย่างอบอุ่น แม้ยุ่งอยู่กับการรับแขกจากหมู่บ้านอื่นเขายังรีบทักทายนาง
"ท่านปู่ผู้นำตระกูล ท่านไม่จำเป็นต้องรับรองข้าหรอกเจ้าค่ะ ข้าคุ้นเคยกับที่นี่ดี"
ถังฉีกล่าวยิ้มๆ
ผู้นำตระกูลซึ่งคุ้นเคยกับถังฉีพยักหน้าให้เด็กหญิงสองคนที่มากับนาง
"ไปนั่งกินอาหารที่โต๊ะนั้นเถอะ ข้าขอตัวไปดูแลสหายเก่าของข้าก่อน”
ผู้นำตระกูลรีบออกไป
"พี่สาว เจ้าสาวดูเป็นคนมีเหตุผลไม่น้อย แต่ญาติของนางนี่สิ..."
ถังหยากระซิบกับถังฉี
"ใช่ เจ้าสาวเป็นคนดี เพียงแค่ควบคุมญาติไม่ได้ แต่ข้าเชื่อว่าครอบครัวของผู้นำตระกูลจะรับมือเรื่องนี้ได้"
ถังฉีพาน้องสาวไปยังโต๊ะที่ผู้นำตระกูลบอก ซึ่งเต็มไปด้วยสตรีในหมู่บ้านที่น่าเคารพนับถือ ถังฉีเข้าร่วมวงกับพวกนางและสนทนาอย่างสุภาพ
Comments
Post a Comment