ตอนที่ 215: ทำให้ดีที่สุดก็เพียงพอแล้ว
"แม่หนูฉี น้องชายทั้งสามของเจ้าโตพอจะเริ่มคุยเรื่องการแต่งงานแล้วใช่หรือไม่? ดูลูกสาวของข้าสิ แม้จะไม่งดงามเท่าเจ้า แต่นางเป็นคนขยันขันแข็ง! หากแต่งงานกับนาง จะทำให้ครอบครัวของเจ้ามีลูกมือดีๆเพิ่มขึ้นอีกคนหนึ่ง พวกเราเองก็รู้จักหน้าค่าตากันดี ทั้งยังมาจากหมู่บ้านเดียวกัน..."
ถังฉีนั่งฟังสตรีในหมู่บ้านพูดคุยกัน รู้สึกทำอะไรไม่ถูก จู่ๆ นางก็นึกเสียใจที่มาบ้านของผู้นำตระกูลในวันนี้
"ลูกสาวของเจ้าเป็นคนขยันก็จริง แต่ครอบครัวของแม่หนูฉีก็ไม่ขาดแคลนคนขยัน แม้นางจะเป็นเสี้ยนจู่ แต่นางก็ยังคงทำงานบ้านหลายอย่างด้วยตัวนางเอง"
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว หลานสาวของข้าร่ำเรียนทั้งการดีดฉิน หมากรุก คัดตัวอักษร วาดภาพ และเย็บปักถักร้อยมาตั้งแต่เด็ก เวลานี้นางอยู่ในวัยที่พร้อมออกเรือนแล้ว เพิ่งอายุสิบหกในปีนี้ แก่กว่าน้องชายของเจ้าสามปีก็จริง แต่เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ 'สตรีแก่กว่าหุ้มทองสามก้อน*'?"
* 女大三抱金砖 หมายถึง ข้อดีสามข้อที่ภรรยาทั่วไปไม่สามารถทำได้ โดยสตรีที่แก่กว่าสามปีจะมีทั้งความอ่อนโยน เห็นอกเห็นใจ ใส่ใจ บุรุษจะไม่ต้องกังวลเรื่องครอบครัว และเอาเวลาไปทุ่มเทกับการทำงาน
เหล่าสตรีในหมู่บ้านต่างแนะนำบุตรสาวหลานสาวของตนอย่างกระตือรือร้น แต่ละคนพยายามเอาชนะอีกฝ่าย
"ท่านป้า ท่านน้า เวลานี้น้องชายข้ากำลังตั้งใจเรียนและยังไม่คิดเรื่องการแต่งงานเจ้าค่ะ"
ถังฉีจำเป็นต้องขัดจังหวะการสนทนาของพวกนาง ด้วยเกรงว่าจะดำเนินต่อไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด
"ไม่เป็นไร หากน้องชายของเจ้ายังไม่พร้อมแต่งงาน แต่ดูถังหยาและน้องสาวของนางสิ..."
ถังฉีไม่รู้ว่าตนเองผ่านอาหารมื้อนั้นมาได้อย่างไร แต่นางตัดสินใจแล้วว่า หลังจากนี้จะไม่เข้าร่วมการชุมนุมในหมู่บ้านอีก
…........................................
วันรุ่งขึ้น สะใภ้คนใหม่ของผู้นำตระกูลมาเยี่ยมบ้านของถังฉีพร้อมกับสามี เพื่อขอโทษสำหรับพฤติกรรมของป้าสะใภ้รองเมื่อวันก่อน
ถังฉีต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่น พร้อมยืนยันว่านางไม่ได้โกรธเคืองใดๆเมื่อนั้น หลานสะใภ้ของผู้นำตระกูลจึงรู้สึกโล่งใจ
แล้วชีวิตก็กลับสู่วิถีเดิม ถังซานและน้องชายไม่อยู่บ้านหลายวัน ง่วนอยู่กับการเรียนภายใต้การชี้แนะของอาจารย์อวิ๋น เตรียมพร้อมสำหรับการสอบถงเซิงที่กำลังจะมาถึง อาจารย์อวิ๋นยังเตรียมแนวข้อสอบให้พวกเขาได้ฝึกฝนกันด้วย
ชาวบ้านเริ่มไถนาในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้หมู่บ้านตระกูลถังเต็มไปด้วยกิจกรรมที่คึกคัก
.........................................
ขณะเดียวกัน ในเมืองหลวง
โจวเจี๋ยได้รับข่าวจากลูกน้องของนาง
"เป็นไปไม่ได้! จ้าวซื่อจื่อจะหมั้นหมายกับสาวชาวบ้านได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้แน่ๆ!”
โจวเจี๋ยขว้างถ้วยชาในมือลงพื้น จนชายที่คุกเข่าต่อหน้าสะดุ้งตกใจกับความโกรธเกรี้ยวของนาง
"คนบางคนเกิดมาเพื่อเป็นมารผจญโดยแท้ มีชีวิตอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดใช่หรือไม่?"
โจวเจี๋ยกล่าวอย่างเย็นชา
"ข้าน้อยเข้าใจขอรับ"
ชายคนนั้นก้มศีรษะและหลบสายตาของนาง
"รีบไป แล้วนำข่าวดีมาบอกข้าโดยเร็วที่สุด"
โจวเจี๋ยใช้ผ้าเช็ดหน้าค่อยๆซับน้ำชาที่มือ ชายคนนั้นรีบจากไปเพราะกลัวจะยั่วโทสะอีกฝ่ายเข้า
"ถังฉี? เป็นเสี้ยนจู่แล้วอย่างไร? นางไม่มีทั้งอำนาจและอิทธิพล การตายของนางคงไม่มีความหมายอะไร แค่ได้รับพระราชทานตำแหน่งจากฮ่องเต้ ได้อยู่มานานขนาดนี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว!"
โจวเจี๋ยมองไปทางทิศที่ตั้งของเมืองชิงเหลียงด้วยสายตาเคียดแค้น
"พี่จ้าว ท่านเป็นของข้า! ว่าที่ภรรยาเอกของจวนเจิ้นกั๋วกงต้องเป็นข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น!!!"
..........................................
หมู่บ้านตระกูลถัง
ถังฉีเตรียมอุปกรณ์สำหรับการสอบให้น้องชายอย่างรอบคอบและพิถีพิถัน
ถังซานและน้องชายยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกทั้งกังวลและตื่นเต้น
"พี่ใหญ่ อาจารย์อวิ๋นบอกว่า เราต้องเข้าสอบเพียงสามวันเท่านั้น เราไม่ต้องใช้ของมากมายนักหรอก"
ถังเฟิงมองไปยังสิ่งของที่พี่สาวเตรียมให้ด้วยความสับสน นอกจากอาหารแล้ว นางยังเตรียมหยูกยาให้หลายขนาน
"เจ้าไม่เข้าใจหรอก เจ้าเตรียมตัวให้พร้อมในการเดินทางก็พอ"
ถังฉีเหลือบมองเขา ถังเฟิงเป็นคนที่ซุกซนที่สุดในบรรดาพี่น้อง
"นี่คือเงินห้าพันตำลึง หากเจ้าพบบ้านที่เหมาะสมในเมืองเฟิงโจว ก็ซื้อเผื่อไว้สักหลัง"
ถังฉียื่นตั๋วเงินจำนวนหนึ่งให้กับถังซาน
"พี่ใหญ่ ท่านไม่อยากเห็นบ้านด้วยตัวเองหรือ?"
ถังซานรู้สึกประหลาดใจที่พี่สาวเชื่อใจเขาจนมอบเงินให้มากมายถึงเพียงนี้
"น้องรอง นี่ไม่ใช่บ้านของข้าคนเดียว ข้าเชื่อว่าเจ้าและน้องๆจะจัดการได้ดี อาจารย์อวิ๋นเองก็ไปกับพวกเจ้าด้วย ดังนั้นหากมีความจำเป็น เจ้าสามารถปรึกษาเขาได้"
ถังฉีกล่าวอย่างจริงจัง
แฝดสามต่างพยักหน้ารับรู้
ถังฉีเตรียมเสบียงอาหารมากมาย รวมถึงเนื้อแดดเดียวและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะได้รับสารอาหารที่สมดุล
หลังจากตรวจสอบทุกอย่างแล้วสามครั้ง ถังฉีนั่งลงเพื่อพักผ่อนในที่สุด พวกน้องชายนำถ้วยน้ำอุ่นมาให้นางอย่างรู้งาน
ถังฉีจิบและถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"น้องรอง น้องสาม น้องสี่ แค่ทำให้ดีที่สุดก็พอ ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไรก็ดีทั้งนั้น"
ถังฉีต้องการบรรเทาความกดดันของน้องชาย
"พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวล อาจารย์อวิ๋นมั่นใจในตัวพวกเรามาก"
ถังสุ่ยที่มักจะนิ่งเงียบ กลับกล่าวด้วยความมั่นใจ
ถังฉีทราบว่าอาจารย์อวิ๋นมักจะยกย่องถังสุ่ยเสมอ
"ดีแล้ว ทำให้ดีเต็มที่ ข้าก็มั่นใจในตัวพวกเจ้าเช่นกัน"
เมื่อนางกล่าวจบ ถังอู่ก็ฝ่าลมหนาวเข้ามา
"พ่อบอกให้อาโส่วเหรินพาพวกเจ้าไปส่งที่เฟิงโจวแล้ว ทั้งยังบุเกวียนอย่างดี พวกเจ้าจะได้ไม่เป็นหวัด"
"ท่านพ่อ ขอบคุณมากขอรับ!"
ถังเฟิงรินชาถ้วยหนึ่งให้ถังอู่อย่างรวดเร็ว
"ไม่เป็นไรเลย พ่อเองก็อยากไปด้วย แต่พวกเจ้าก็ยืนกรานให้พ่ออยู่ที่นี่"
ทีแรกนั้น ถังอู่ต้องการติดตามบุตรชายทั้งสามไป แต่พวกเขายืนกรานว่าตนต้องอยู่เพื่อดูแลถังฉี
"ท่านพ่อ ข้าอยู่บ้านก็ปลอดภัยดีอยู่แล้ว"
ถังฉีเข้าใจความกังวลของบิดา เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่แฝดสามเดินทางเพียงลำพัง
"พี่ใหญ่ เราตกลงกันแล้ว อย่ามาเปลี่ยนใจตอนนี้สิ!"
ถังซานยืนกรานอย่างแน่วแน่
"เอาละ เอาละ ข้าไม่ได้เปลี่ยนใจสักหน่อย"
เมื่อเห็นสีหน้ามุ่งมั่นของสามหนุ่ม ถังฉีก็ยอมจำนนในที่สุด
Comments
Post a Comment