ตอนที่ 216: มีบางอย่างผิดปกติ
ก่อนรุ่งสาง ถังฉีลืมตาตื่น
นางหยิบบ๊ะจ่างที่เตรียมไว้นับสิบลูกออกมาจากห้วงมิติ
เกร็ดความรู้ เนื่องจากคำว่า 粽子 (zòng zi) ที่แปลว่าบ๊ะจ่างในภาษาจีนกลาง ออกเสียงใกล้เคียงกับคำว่า 眾子 (zhòng zi) แปลว่า 'มากด้วยบุตรชาย' หรือ 中子 (zhòng zi) แปลว่า 'กำเนิดบุตรชาย' ดังนั้นการรับประทานบ๊ะจ่างจึงแฝงไว้ซึ่งความหมายให้ผู้รับประทานมีทายาทหรือครอบครัวที่เจริญรุ่งเรือง ทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ของความโชคดีในทุกยุคสมัย
นางใส่บ๊ะจ่างลงในหม้อ ต้มโจ๊กข้าวขาวครึ่งหม้อ หยิบไข่เป็ดเค็มออกมาสองสามฟอง แล้วผัดอาหารจานเล็กสองจาน อาหารเช้ามื้อนี้ทั้งน่าอร่อยและอิ่มท้อง
ทำอาหารไปได้ครึ่งทาง ถังอู่ก็เดินเข้ามาในครัว
"ฉีเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงตื่นเช้านักล่ะ เราตกลงกันว่าวันนี้พ่อเป็นคนทำอาหารเช้าไม่ใช่หรือ?"
"ท่านพ่อ ข้าตื่นแล้วนอนต่อไม่หลับน่ะเจ้าค่ะ ก็เลยมาเข้าครัว"
ถังฉีตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ถังซานและน้องชายที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วก็เข้ามาช่วยในครัว ห้องครัวมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
"อาหารเช้าพร้อมแล้ว รีบกินกันเถอะ ท่านอาโส่วเหรินน่าจะใกล้มาถึงแล้ว"
ถังฉีกล่าวพลางวางอาหารเช้าบนโต๊ะ
หลังจากที่พวกเขากินเสร็จ ถังโส่วเหรินก็มาถึงพอดี
"ท่านอาโส่วเหริน เราทำอาหารเผื่อท่านด้วย มากินข้าวก่อนสิเจ้าคะ"
ถังฉีทักทายเขาอย่างอบอุ่น
"ไม่เป็นไร ข้ากินข้าวจากบ้านมาเรียบร้อย เกวียนข้างนอกดูดีทีเดียว!"
ถังโส่วเหรินสะพายห่อผ้าใบใหญ่ไว้บนหลัง ซึ่งน่าจะบรรจุเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยน
"ใช่แล้ว พ่อของข้าช่วยปรับแต่งให้เมื่อวาน การเดินทางสู่เมืองเฟิงโจวยาวนานและหนาวเหน็บ คงไม่ดีหากพวกน้องชายของข้าจับไข้ไปเสียก่อน"
หลังจากพูดคุยกันสักพัก ท้องฟ้าก็เริ่มสว่าง ถังซานและน้องชายรีบวางสัมภาระลงบนเกวียน
ถังฉีเดินไปส่งพวกเขาถึงทางเข้าหมู่บ้าน
เวลานี้ เหลือเพียงความเงียบสงัด การออกเดินทางไกลของเด็กหนุ่มแฝดสามทำให้บ้านดูโล่งไปถนัดตา
ถังฉีรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชิน แม้เวลาส่วนใหญ่พวกน้องชายจะอยู่ที่สำนักศึกษา แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกแตกต่างออกไป
"ไม่ต้องกังวลไปหรอก อีกครึ่งเดือนพวกเขาก็กลับมากันแล้ว"
ถังอู่สังเกตได้ถึงอารมณ์ที่ซับซ้อนในดวงตาของบุตรสาว จึงปลอบให้นางรู้สึกสบายใจ
"เจ้าค่ะ"
ถังฉีพยักหน้า สีหน้าเริ่มผ่อนคลาย
"ท่านพ่อ วันก่อนท่านลุงอู๋เอ้อร์พูดถึงจวนดีๆ ทางเหนือของเมืองชิงเหลียงไม่ใช่หรือ? วันนี้เราไปดูกันดีกว่า!"
ถังฉีกล่าวพร้อมกับลุกขึ้น
"ได้เลย พ่อจะไปถามให้เดี๋ยวนี้!"
ถังอู่ขี่ม้าออกจากบ้าน
ทอดมองดูบิดาคล้อยหลังไป ถังฉีรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
ทันใดนั้น นางก็นึกถึงม้าสีขาวในสวนหลังบ้าน ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมาทันที
โดยปกติแล้ว ถังอู่จะไม่ยอมให้ถังฉีขี่ม้า แต่เมื่อเกวียนของครอบครัวต้องไปส่งพวกถังซาน นางจึงมีข้ออ้างดีๆที่จะขี่ม้าในเวลานี้!
หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้น เดินจูงม้าขาวไปรอบๆบ้าน
…......................................
ถังอู่ขี่ม้าไปยังเมืองชิงเหลียงเพื่อไปหาอู๋เอ้อร์ แต่ยังไม่ทันออกจากหมู่บ้านตระกูลถัง เขาก็พบกลุ่มคนใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ทั้งยังมีร่างกายกำยำหลายคนกำลังเดินมาตามถนน
เขาเริ่มสังเกตพฤติกรรมของคนเหล่านั้นอย่างรอบคอบ
เมื่อเห็นถังอู่ขี่ม้ามาใกล้ คนแปลกหน้าเหล่านี้ก็เริ่มระวังตัว แต่เมื่อทราบว่าอีกฝ่ายมาจากหมู่บ้านตระกูลถัง พวกเขาจึงหันเหความสนใจไปที่อื่น
ภาพที่เห็นทำให้ถังอู่รู้สึกสงสัยมากยิ่งขึ้น ด้วยประสบการณ์หลายปี เขาสัมผัสได้ว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คนธรรมดา
เขาแสร้งทำเป็นขี่ม้าไปรอบหมู่บ้านอย่างสบายอารมณ์ นับคนแปลกหน้าได้จำนวนราวห้าหรือหกคน เมื่อพอใจแล้ว เขาจึงกลับไปที่หมู่บ้านตระกูลถัง
"ท่านพ่อ? เหตุใดท่านกลับมาเร็วนัก? อู๋เอ้อร์ไม่อยู่หรือ?"
ถังฉีกำลังแปรงขนให้ม้าขาวอยู่ที่ลานบ้าน รู้สึกประหลาดใจที่เห็นบิดากลับมา
"พ่อยังไปไม่ถึงเมืองชิงเหลียง"
ถังอู่จูงม้าไปเก็บที่คอก ก่อนจะเดินมาหาถังฉี กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
"เกิดอะไรขึ้นหรือ?"
เมื่อเห็นสีหน้าขึงขังของบิดา ถังฉีรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
"ไม่มีอะไรหรอก เมื่อครู่พ่อเพียงสังเกตเห็นคนที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาหลายคนในหมู่บ้านของเรา"
"อาจมีสักคนในหมู่บ้านเตรียมจัดงานแต่งงานกระมัง? นั่นก็เป็นเรื่องปกติ"
ถังฉีชะงักไปชั่วครู่ ใบหน้าของนางดูใคร่รู้
"ไม่ใช่หรอก คนพวกนี้ร่างกายกำยำและเดินทางอย่างมีเป้าหมาย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับการฝึกมาดีทีเดียว"
สีหน้าของถังอู่เริ่มจริงจังมากขึ้น ยิ่งเขาใคร่ครวญเรื่องนี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางสิ่งผิดปกติมากขึ้นเท่านั้น แม้เขาจะไม่อาจเจาะจงได้ก็ตาม
"ฉีเอ๋อร์ ช่วงนี้อย่าเพิ่งออกจากหมู่บ้าน พ่อรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี"
ถังอู่กำชับหลังจากใคร่ครวญมาพักหนึ่ง
"เจ้าค่ะ ข้าเองก็อยากพักผ่อนสักพัก"
ถังฉีถอนหายใจ หากเป็นไปได้ นางไม่ต้องการอยู่ในหมู่บ้านตระกูลถังเท่าไรนัก
เมื่อใดก็ตามที่นางออกไปข้างนอก บรรดาสตรีในหมู่บ้านต่างกระตือรือร้นแนะนำคู่ครองให้กับนาง แม้กระทั่งหาคู่ใหถังเหอ
"พ่อจะออกไปดูอีกสักรอบ"
ถังอู่ยังคงกังวลไม่คลาย จึงตัดสินใจออกไปตรวจสอบเพิ่มเติม
ถังฉีพยักหน้า เชื่อใจบิดาอย่างเต็มที่ ในฐานะบุรุษผู้มีสัญชาตญาณเฉียบคมจากการต่อสู้ในสนามรบมาหลายปี
"ท่านพ่อ ระวังตัวด้วย"
"อืม เจ้าก็อยู่บ้าน อย่าออกไปไหน"
ถังอู่หยิบมีดเล่มหนึ่งออกมาจากห้อง และถือไว้กับตัวก่อนจะออกไป
ถังฉีไม่ได้อยู่เฉย นางง่วนอยู่กับสิ่งของต่างๆ และผงแปลกๆที่ถังเหอทิ้งไว้ในห้วงมิติของนาง
ในไม่ช้า ถังอู่ก็กลับมาด้วยความหงุดหงิด
"น่าแปลก ราวกับว่าพวกเขาหายไปเฉยๆ แม้แต่ร่องรอยรอบหมู่บ้านก็ไม่มี"
เขากล่าวพลางดื่มน้ำอึกใหญ่ แก้มของเขาแดงเรื่อเพราะความหนาวเย็น แต่สีหน้ายังคงเคร่งขรึม
"แปลกมากจริงๆ"
ถังฉีเริ่มตื่นตัวมากขึ้น โดยไตร่ตรองถึงความเป็นไปได้ต่างๆนานา
…หรือผู้คนในเมืองหลวงจะล่วงรู้แล้วว่าไข่มุกที่ขายในเยว่ไหลเค่อมาจากนาง?
นางส่ายศีรษะสลัดความคิดนั้นทิ้งไป นึกถึงคำมั่นสัญญาของฉีเซิ่งว่าจะรักษาความลับของนางเท่าชีวิต
เมื่อไม่สามารถหาเหตุผลได้ หญิงสาวจึงตัดสินใจที่จะไม่เครียดกับเรื่องนี้
นางตั้งใจจะทดลองสูตรอาหารใหม่ๆให้พวกถังซานได้ลองชิมเมื่อกลับมา
...........................................
ในเมืองชิงเหลียง
ชายร่างใหญ่เจ็ดแปดคนเข้าไปในบ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่ง
"ดูเหมือนเราจะทำให้พวกเขารู้ตัวเสียแล้ว"
Comments
Post a Comment