ตอนที่ 217: พวกเขามาตามล่านาง
"ข้ารู้มาว่าชายที่ขี่ม้าคนนั้นคือพ่อของเป้าหมายของเรา"
"ท่านหัวหน้า บ้านนั้นมีเพียงสองคนพ่อลูก เรามีพี่น้องตั้งสิบคน ต้องระวังตัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
"นั่นสิ ต่อให้คืนนี้เราลอบเข้าไปในหมู่บ้านตระกูลถังแล้วส่งทั้งสองคนไปปรโลก ให้ตายก็ไม่มีใครรู้"
ชายแต่ละคนกล่าวสำทับกัน
"หุบปาก! ชายขี่ม้าคนนั้นแทบจะสังเกตเห็นความผิดปกติของพวกเราในทันที เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจขี่ม้าไปที่อื่น แต่สุดท้ายกลับวนเวียนอยู่ในหมู่บ้านแล้วกลับไปที่เดิม เจ้ายังคิดว่าเราไม่ได้เปิดเผยตัวเองอีกหรือ?"
ใบหน้าของผู้เป็นหัวหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชา
เขาประเมินหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ต่ำเกินไป
"ท่านหัวหน้า เขาอาจจะแค่สงสัยเฉยๆก็ได้ เขาคงเดาไม่ออกหรอกว่าเรามุ่งเป้าไปที่พวกเขา เราควรลงมืออย่างรวบรัดตัดความ แล้วค่อยกลับไปรายงานนายท่าน..."
"หุบปาก! ใครกล้าเอ่ยถึงนายท่านอีก ข้าจะหักแขนหักขาให้ออกจากที่นี่ไม่ได้!"
หัวหน้าตัดบทลูกน้องก่อนจะทันได้จบประโยค
คนที่ถูกตำหนิไม่ได้โกรธ เพียงแต่ก้มศีรษะแล้วตั้งใจฟัง
"เวลาไม่คอยท่า เราจะลงมือในคืนนี้ เลี่ยงไม่ให้เกิดปัญหาซับซ้อน ข้ารู้สึกว่าชายคนนั้นรับมือไม่ง่ายอย่างที่คิด พวกเราต้องตื่นตัวและไม่ประมาท"
"ใช่แล้ว ยิ่งเสร็จงานเร็วเท่าไร เราก็จะกลับได้เร็วเท่านั้น เด็กสาวในเมืองชิงเหลียงไม่ได้บอบบางเหมือนในเมืองหลวงเสียด้วย"
ความคิดหื่นกระหายของชายผู้นั้นทำให้ทุกคนหัวเราะอย่างรู้ทัน
"เอาละ ไปกินข้าวและพักผ่อนกันสักครึ่งชั่วยาว ข้าจะปลุกพวกเจ้าอีกที"
ใบหน้าของผู้นำเผยรอยยิ้มอันน่ากลัว
"ฮ่าฮ่า... ครึ่งชั่วยาวก็เพียงพอแล้ว"
แล้วชายกลุ่มนั้นก็ออกจากห้องไป
.........................................
ในตอนเย็น ถังฉีและถังอู่กินอาหารง่ายๆ และแยกย้ายกลับไปที่ห้องของตนเอง ถังอู่นอนไม่หลับ นึกถึงกลุ่มคนแปลกหน้าที่เขาพบเมื่อตอนกลางวัน ส่วนถังฉีก็กระสับกระส่าย ทว่าเป็นเพราะคิดถึงน้องชายของนาง
เมื่อนางเริ่มรู้สึกง่วงในที่สุด นางก็ได้ยินเสียงดังอยู่ข้างเตียง นางลืมตาขึ้นและพยายามจะเอ่ยถาม แต่มีมือใหญ่ข้างหนึ่งมาปิดปากของนางไว้
"ฉีเอ๋อร์ นี่พ่อเอง"
เสียงของถังอู่แผ่วเบายิ่ง
เมื่อได้ยินเสียงของบิดา ถังฉีจึงผ่อนคลายลง
"พ่อจะปล่อยมือ แต่เจ้าห้ามส่งเสียง"
ถังอู่กระซิบ ถังฉีพยักหน้า เขาก็ค่อยๆชักมือออก
"ท่านพ่อ?"
เสียงของถังฉีเบาจนแทบไม่ได้ยิน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยคำถาม
"มีคนบุกเข้ามาในบ้าน ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองคน ทุกคนล้วนมีฝีมือ"
ถังอู่นั่งลงเงียบๆ สีหน้าของเขาจริงจัง
"หรือจะเป็นกลุ่มคนเมื่อตอนกลางวัน?"
ถังฉีไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกนางจะตกเป็นเป้าหมาย
"อาจเป็นได้ ฉีเอ๋อร์ ระวังตัวด้วย พกสิ่งนี้ไว้ป้องกันตัว"
ถังอู่ยื่นมีดแหลมคมให้นาง
เขารู้สึกเสียใจที่ไม่ได้เตรียมห้องลับหรือเส้นทางหลบหนีไว้ ทำให้ครอบครัวตกอยู่ในอันตราย
"ท่านพ่อ"
ถังฉีมองมีดเล่มนั้นด้วยความประหม่า
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าต้องป้องกันตัวเอง พ่อสูญเสียแม่ของเจ้าไปคนหนึ่งแล้ว พ่อไม่อยากเสียเจ้าไปอีก"
ถังอู่กล่าวอย่างหนักแน่น
ถังฉีพยักหน้าอย่างจริงจัง นางรู้สึกเสียใจจนยากจะอธิบาย แต่นางจะทอดทิ้งบิดาและหนีไปตามลำพังได้หรือ?
คำตอบนั้นชัดเจน นางไม่มีวันทำเช่นนั้น
ราตรีนี้เงียบสงัดและเหน็บหนาว ผู้บุกรุกข้างนอกไม่ทราบว่าเป้าหมายรู้ตัวก่อนแล้ว
"ท่านหัวหน้า พวกเราจะลงมือกันเมื่อไร? ที่นี่หนาวเป็นบ้า"
ลูกน้องคนหนึ่งปริปากบ่น แต่ก็เงียบทันทีเมื่อเห็นสีหน้ามุ่งร้ายของหัวหน้า
"เงียบ! ภารกิจนี้นายท่านมอบหมายให้ด้วยตัวเอง หากเราทำพลาด แม้แต่เจ้าก็รับผลที่ตามมาไม่ไหว ครอบครัวของเราจะเดือดร้อนกันหมด!"
วาจาเย็นเยียบของหัวหน้าทำให้พวกเขาเงียบเสียงลง
"เราจะลงมือในยามหยิน* นั่นคือเวลาที่พวกเขาจะหลับลึกที่สุด"
* ยามหยิน 寅 (yín) คือช่วงเวลา 03.00 – 04.59 น.
หัวหน้าออกคำสั่ง ทุกคนจึงอดทนต่อความหนาวเย็นโดยไม่ขยับเขยื้อน
ยามหยินมาถึงอย่างรวดเร็ว หัวหน้าพลันเงยหน้ามองท้องฟ้า
รุ่งอรุณใกล้เข้ามาแล้ว …หวังว่าพวกเขาหลับใหลไปตลอดกาล
เขาชักดาบออกมา โลหะอันเย็นเยียบสะท้อนแสงจันทร์
ทันทีที่คนข้างนอกเริ่มเคลื่อนไหว ถังอู่ก็ได้ยิน เขาและถังฉีช่วยกันสร้างกับดักง่ายๆภายในบ้าน
"ฉีเอ๋อร์ ระวังตัวด้วย พวกมันกำลังจะลงมือแล้ว พวกมันคิดจะฆ่าพวกเรา!"
เสียงของถังอู่เคร่งขรึม
เขาคอยกำบังให้ถังฉีและเฝ้ารออย่างเงียบเชียบ
*เอี๊ยด... เอี๊ยด…*
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ด้านนอก เสียงฝีเท้าค่อยๆใกล้เข้ามา
"ท่านหัวหน้า เสี้ยนจู่อยู่ในห้องนี้"
"เงียบ! ฆ่านางเสียแล้วรีบหนี ข้าสังหรณ์ใจไม่ดีเรื่องพ่อของนาง"
เสี้ยนจู่และบิดาได้ยินเสียงกระซิบจากข้างนอก ทั้งสองสบตากันด้วยสีหน้าตื่นตกใจ
ถังฉีไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเขาต้องการเอาชีวิตนาง ไม่ทราบเลยว่าจวิ้นจู่ผู้หนึ่งซึ่งอยู่ไกลถึงเมืองหลวงต้องการให้นางตาย
ทันใดนั้น ใบมีดเล่มหนึ่งก็ส่องประกายผ่านรอยแยกของประตู พยายามจะสะเดาะกลอนในห้อง ถังฉีกลั้นลมหายใจ แม้ว่านางจะเคยฝึกวรยุทธ์ร่วมกับพวกน้องชาย แต่นี่ถือเป็นอันตรายของจริงครั้งแรกที่นางต้องเผชิญ
นางกำมีดสั้นไว้แน่นด้วยหัวใจที่เต้นรัว พร้อมรับมือทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น
Comments
Post a Comment