ตอนที่ 219: พ่อของข้าอยู่ที่ไหน?
เหตุการณ์เมื่อครู่ทั้งอุกอาจและอันตราย แต่ก็เงียบอย่างน่าประหลาด หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำจุดเทียนในห้อง สังเกตเห็นว่าลูกน้องทุกคนได้รับบาดเจ็บ แม้แต่ตัวเขาเองยังถูกฟันที่ข้อมือ
"อุดปากเจ้าหมอนี่ไว้! หากเขาส่งเสียงครวญครางไม่เลิก มีหวังได้พากันตื่นทั้งหมู่บ้าน"
หัวหน้าออกคำสั่ง ลูกน้องที่ได้รับบาดเจ็บน้อยกว่าเดินโซเซเข้ามา ยัดผ้าขี้ริ้วเข้าไปในปากของชายที่กำลังดิ้นทุรนทุรายบนพื้น
"หัวหน้า เราเสียพี่น้องไปสองคน... ที่เหลือก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย"
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว และทักษะการต่อสู้ของถังอู่ก็น่าทึ่งอย่างยิ่ง
"พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์สิ้นดี ยังกล้าเรียกตัวเองว่านักรบเดนตายอีกหรือ? หากข้าไม่ใช้ผงยานี้ เราคงตายกันหมดแล้ว!"
แม้จะสูญเสียลูกน้อง แต่น้ำเสียงของหัวหน้าก็ผ่อนคลายลงมาก ตราบใดที่พวกเขาทำสำเร็จ ก็สามารถหาคนมาทดแทนพวกที่ตายไปได้เสมอ แต่ภารกิจจะล้มเหลวไม่ได้เด็ดขาด
"หน้าตาสะสวยเช่นนี้ ช่างน่าเสียดายนัก"
หัวหน้ามองไปยังถังฉีที่หมดสติอยู่อย่างนึกเสียดาย ก่อนจะยกดาบจ่อที่คออันบอบบางของนาง
ทว่าทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงโลหะเย็นๆ ที่เฉือนลึกเข้ามาบนคอด้วยความเร็วสูง ตามมาด้วยของเหลวอุ่นๆ ที่สาดกระเซ็นออกมา ดาบร่วงหล่นจากมือ ขณะที่เขาจับคอของตนเอง ดวงตาเบิกโพลงอย่างเสียขวัญ
บุรุษหนุ่มร่างผอมบางในชุดขาวเข้ามาในห้อง ปรากฏกายจากที่ใดไม่อาจทราบราวกับภูตผี
การปรากฏตัวของบุรุษหนุ่มทั้งเงียบงันและน่าขนลุก เขาเดินเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง สายตากวาดมองทั่วทั้งห้อง จับจ้องไปที่ชายสามคนที่เหลือ
"ตาย"
สายตาของจ้าวไป่จือเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ดาบยาวปรากฏในมือ และก่อนที่ชายทั้งสามจะทันได้ตอบโต้ พวกเขาก็รู้สึกถึงโลหะเย็นเยียบที่คอก่อนจะทรุดร่างลงไป
ด้านหลังจ้าวไป่จือมีชายหลายคนปรากฏตัว จ้าวไป่จือค้นห้องภายใต้แสงเทียนรางๆ โดยไม่สนใจพวกเขา กระทั่งพบถังฉีที่กำลังนอนหมดสติ
เขารีบจับชีพจรของนาง แล้วจึงจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้น เขาสังเกตเห็นถังอู่อยู่ไม่ไกล อีกฝ่ายยังมีลมหายใจ
"ทำความสะอาดให้เรียบร้อย ข้าไม่อยากเห็นเลือดแม้แต่หยดเดียว"
สีหน้าของจ้าวไป่จือสงบนิ่งขณะค่อยๆอุ้มถังฉีขึ้นมา และเดินออกไปที่ห้องนอนของตนเอง วางร่างของนางลงบนเตียง การเคลื่อนไหวของเขาระมัดระวังราวกับกลัวจะรบกวนการหลับใหลของนาง
"ฉีฉี พักผ่อนเถอะ เมื่อเจ้าตื่นขึ้นมา ทุกอย่างก็จะจบลงแล้ว ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้าอีก ไม่ว่าจะเป็นใคร พวกมันต้องชดใช้อย่างสาสม"
หลังจากห่มผ้าให้หญิงสาว จ้าวไป่จือก็สั่งให้คนของเขาเฝ้าอยู่ข้างนอก จากนั้นจึงไปดูอาการของถังอู่
เสื้อของถังอู่ถูกถอดออก คนของจ้าวไป่จือทำแผลให้เขาอย่างระมัดระวัง เมื่อเสร็จแล้ว จ้าวไป่จือก็หยิบขวดใบหนึ่งจากแขนเสื้อของตนเอง จ่อไปที่จมูกของถังอู่
ถังอู่ลืมตาตื่นทันที และเอื้อมมือไปหยิบดาบของเขาโดยอัตโนมัติ
"ท่านอาถัง ท่านปลอดภัยแล้ว"
จ้าวไป่จือรีบห้ามเขาไว้
"ไป่จือ? เจ้ากลับมาได้อย่างไร? ฉีเอ๋อร์ล่ะ นางปลอดภัยหรือไม่?"
ถังอู่พยายามลุกขึ้นด้วยความเป็นห่วงบุตรสาว
"ท่านอาถัง ฉีฉีปลอดภัยดี คนของข้ากำลังคุ้มกันนางอยู่ จะไม่มีอันตรายใดๆเกิดขึ้นกับนางอีกแล้ว"
จ้าวไป่จือกล่าวอย่างหนักแน่น ถังอู่จึงผ่อนคลายเมื่อได้ยิน
"เฮ้อ..."
หลังจากความกังวลมลาย เขาก็รู้สึกเจ็บปวดที่เอวและทั่วร่างกาย เหงื่อเย็นๆเริ่มผุดออกมา
"ท่านอาถัง โชคดีที่ท่านเตรียมตัวดี และห้องก็เล็ก บาดแผลจึงไม่ลึกเกินไปนัก หากฟันลึกกว่านี้ แม้แต่หมอที่เก่งที่สุดคงรักษาท่านไม่ได้"
ใบหน้าของจ้าวไป่จือเผยความโล่งใจ เขาคงรับไม่ไหวเมื่อคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าตนเองมาไม่ทัน
"พวกคนร้ายอุกอาจนัก คล้ายจะเป็นนักรบเดนตายที่ฝึกฝนมาดีทีเดียว"
สีหน้าของถังอู่เคร่งขรึม เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดนักรบเดนตายพวกนี้จึงมุ่งเป้ามาที่ครอบครัวของเขา
"พวกที่รอดชีวิตอยู่ที่ไหน?"
"ข้าสั่งประหารทุกคนแล้ว พวกมันไม่ยอมปริปากบอกข้อมูล จึงต้องป้องกันไม่ให้ลงมือได้อีก"
จ้าวไป่จือทราบดีถึงสันดานของคนร้ายเหล่านี้
"ดี"
ถังอู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่และล้มตัวลงนอน ความเจ็บปวดบนใบหน้ายังคงแสดงชัด
…....................................
เมื่อถังฉีได้สติ นางพบว่าตนเองอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นเคยจึงตื่นตัวทันที เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆข้างนอก นางก็หลับตาลง
ประตูเปิดออกดังเอี๊ยด
"ฉีฉี ข้ารู้ว่ายาควรจะหมดฤทธิ์ เจ้าไม่ต้องแสร้งหลับอีกแล้ว"
เสียงที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของถังฉีเต้นระรัว นางค่อยๆลืมตาขึ้น และพบว่าจ้าวไป่จือยืนอยู่ตรงนั้น
"พี่จ้าว!?"
ถังฉีแทบไม่เชื่อสายตาของตนเอง
"พ่อของข้าอยู่ที่ไหน? เขาปลอดภัยดีหรือไม่?"
เมื่อเห็นจ้าวไป่จือ หัวใจของหญิงสาวก็สงบลงและรีบผุดลุกขึ้น แม้เพิ่งตระหนักว่าตนเองอยู่ในห้องของเขา แต่ยามนี้ไม่ใช่เวลาที่นางต้องมาใส่ใจ
"ฉีฉี พ่อของเจ้าปลอดภัยดี คนของข้ากำลังเฝ้าเขาอยู่ ไม่มีอันตรายใดๆอีกแล้ว"
ถังฉีถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ยังคงรู้สึกวิตกไม่คลาย นางจำเป็นต้องพบหน้าบิดาจึงจะแน่ใจว่าเขาปลอดภัย
หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเขา นางคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง
ภาพเมื่อคืนวาบเข้ามาในใจ โดยเฉพาะตอนที่บิดาบอกให้นางหนีไปเพียงลำพัง เวลานี้ไม่มีเรื่องใดสำคัญอีกแล้ว
Comments
Post a Comment