ตอนที่ 224: ฉีเอ๋อร์ ข้ามาแล้ว
คล้ายจะมีบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้านตระกูลเก่า
ถังฉีมีสีหน้าครุ่นคิด
หากเป็นไปตามที่นางสงสัย คนของบ้านตระกูลเก่าอาจประสบภยันตรายที่ไม่คาดคิด
"ฉีเอ๋อร์ เจ้าจะไปที่บ้านตระกูลเก่าเพียงลำพังไม่ได้!"
ใบหน้าของถังอู่เคร่งขรึม
บาดแผลของเขาเพิ่งหายดี คนเหล่านั้นก็คิดลงมือแล้วหรือ?
"คนพวกนั้นต้องจ้องเล่นงานเจ้าอยู่เป็นแน่"
จ้าวไป่จือก็มีสีหน้าจริงจังเช่นกัน เขาสั่งให้ลูกน้องคอยเฝ้าสังเกตการณ์ในช่วงนี้
ไม่คิดเลยว่าพวกคนร้ายจะเริ่มเคลื่อนไหวเร็วนัก!
ถังฉีสับสนเล็กน้อย เพราะตัวนางเองไม่เคยทำให้ใครขุ่นเคือง แต่นางก็เชื่อคำกล่าวของจ้าวไป่จือ
"เพราะอย่างนั้นข้าถึงต้องไป คนในบ้านตระกูลเก่าอาจต้องเดือดร้อนเพราะข้า"
ภายในใจแม้ครั่นคร้าม แต่ใบหน้าของหญิงสาวยังคงมุ่งมั่น
แม้นางจะไม่ชอบคนที่บ้านตระกูลเก่าเพียงใด แต่นางก็ไม่ต้องการให้พวกเขาตกอยู่ในอันตรายเพราะนาง
"ฉีเอ๋อร์ รอก่อนเถอะ ครั้งนี้พ่อจะไปกับเจ้าด้วย จะได้จับคนเหล่านั้นทั้งหมดในคราวเดียว พวกเขาสร้างปัญหาให้เจ้ามามากพอแล้ว!"
ถังอู่กล่าวด้วยความโกรธ
"ท่านอาอู่ คนเหล่านั้นเตรียมตัวมาอย่างดี อีกอย่าง คนที่สะกดรอยตามท่านอาเฉวียนยังใช้วิชาตัวเบาได้ช่ำชองนัก"
จ้าวไป่จือกล่าวอย่างใจเย็น
"ดังนั้น ฉีฉีไม่ควรไปเพียงลำพัง"
"เรื่องนี้มีข้าเป็นต้นเหตุ ข้าจึงต้องเป็นผู้แก้ไขด้วยตัวเอง"
ถังฉีเอ่ยขัดอย่างฉับพลัน น้ำเสียงของนางหนักแน่น
นางยังอยากรู้ด้วยว่าเหตุใดคนเหล่านี้ถึงพยายามสังหารนาง
จ้าวไป่จือมองไปยังสีหน้าจริงจังของถังฉี และคาดเดาความคิดของนาง ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ
เขาจึงหยิบขวดเล็กๆใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ
"ฉีฉี นี่คือผงยานอนหลับ เมื่อสบโอกาส แค่ทำลายขวดนี้ให้แตก แล้วทุกคนที่อยู่ในห้องนั้นจะสลบไป"
จ้าวไป่จือมอบขวดใบนั้นให้กับถังฉีด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง
"สิ่งนี้เฉียวอวี๋มอบให้ข้า ตอนที่ข้าออกจากหุบเขาร้อยพิษ"
ครานั้น ทั้งเฉียวอวี๋และถังเหอมอบขวดยามากมายหลายอย่างให้เขา
จ้าวไป่จือเก็บสิ่งที่ใช้ประโยชน์ได้ไว้กับตัว
ถังฉีรับขวดมาอย่างระมัดระวัง ทำท่าใส่ไว้ในแขนเสื้อ ทว่าความจริงแล้วใส่เข้าไปในห้วงมิติ
"พี่จ้าวไม่ต้องกังวล ครั้งนี้ข้าจะทิ้งผู้รอดชีวิตไว้สักคนหนึ่ง"
ถังฉีกล่าวจบก็หันหลังก้าวออกจากบ้านไป
พวกเขาไม่สนทนากันมากไปกว่านี้ ใจหนึ่ง ถังฉีเชื่อใจพวกเขา อีกใจหนึ่งนางก็เชื่อมั่นในตัวเอง หากนางเผชิญกับอันตรายจริงๆ นางจะซ่อนตัวในห้วงมิติของนางทันที
….....................................
ไม่ไกลนัก คนผู้หนึ่งที่เฝ้าสังเกตการณ์ เห็นถังฉีเดินออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว มุมปากของเขาพลันหยักยิ้มเย็นชา ก่อนจะหายตัวไปตรงมุมถนน
เขารีบกลับไปที่บ้านตระกูลเก่าเพื่อแจ้งให้คนที่อยู่ที่นี่ทราบ
ทันทีที่เขารายงาน ถังเฉวียนก็เดินกลับเข้ามาด้วยสีหน้าสิ้นหวัง
คนในบ้านเมื่อเห็นดังนั้นก็ลดความหวาดระแวงลง
"พวกท่าน ข้ายอมทำตามที่บอกแล้ว เมื่อไรท่านจะยอมปล่อยพ่อแม่ของข้า?"
ถังเฉวียนเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
"เฮอะๆ เจ้าโง่นี่ร้ายกาจใช่เล่น ทั้งยังกตัญญูอย่างหน้ามืดตามัว ไม่ต้องกังวลไป เราจะรักษาสัญญา เมื่องานเสร็จสิ้น เราจะปล่อยครอบครัวของเจ้า!"
นักรบเดนตายไม่ได้ทำให้ถังเฉวียนลำบากใจ ท้ายที่สุดแล้ว เป้าหมายของพวกเขาในครั้งนี้คือถังฉีเท่านั้น
"เจ้าพวกนั้นไร้ประโยชน์จริงๆ มาติดอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้เสียได้"
"อย่าประมาทเกินไป หากหมู่บ้านนี้ดูเรียบง่ายดังตาเห็น พวกเขาคงไม่พลาดท่าง่ายๆ"
เมื่อกวนจื่อกล่าวจบ สหายของเขาก็เตือนด้วยเสียงแผ่วเบา
ชายฉกรรจ์เหล่านี้ไม่มีความรู้สึกหรือความผูกพัน พวกเขาสนใจเพียงทำงานที่เจ้านายมอบหมายให้สำเร็จเท่านั้น
"ข้ารู้น่า ข้าไม่เหมือนคนไร้ประโยชน์พวกนั้น รับมือกับสาวน้อยตัวเล็กๆเพียงคนเดียวจะไปยากอะไร? เมื่อนางเข้ามาในบ้านหลังนี้ ข้าจะส่งนางไปหายมบาลทันที!"
กวนจื่อกล่าวอย่างเย็นชา
จากนั้น เขามองไปยังถังเฉวียน
แม้ถังเฉวียนจะดูไม่มีพิษภัย แต่พวกเขาก็ไม่ประมาท เหล่าชายกักขฬะทุบถังเฉวียนจนสลบ จับมัดแล้วทิ้งไว้อย่างนั้น
“อื้อ... อื้อ... อื้อ…”
เห็นดังนั้น นางฉินก็เริ่มโวยวายด้วยเสียงอู้อี้ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"หุบปาก! ไม่เช่นนั้นข้าจะตัดลิ้นเจ้าให้ขาดซะ!"
ทันทีที่นักรบเดนตายตะคอก ครอบครัวถังต้าสี่ก็เงียบเสียงลง มองดูผู้บุกรุกด้วยความหวาดผวา
"ฮ่าฮ่าฮ่า..."
อาจเป็นเพราะสีหน้าของตัวประกันเหล่านี้ทำให้รู้สึกขบขัน ทันใดนั้นกวนจื่อและพรรคพวกจึงหยุดทรมานครอบครัวของถังต้าสี่
*ก๊อก ก๊อก ก๊อก…*
เสียงเคาะประตูเบาๆดังมาจากนอกบ้าน กวนจื่อและคนอื่นๆเปลี่ยนสีหน้าทันที
"ท่านอาสาม?"
ถังฉีเคาะประตูและร้องเรียกเบาๆ
แต่ไม่มีผู้ใดขานรับ
ดวงตาของถังฉีหรี่ลง กังวลว่าถังเฉวียนอาจตกอยู่ในอันตราย ดังนั้น นางจึงยืนอยู่ที่หน้าประตูโดยไม่เปิดเข้าไป
นักรบเดนตายในบ้านต่างแสดงสีหน้าเคร่งขรึม
นางฉินและคนอื่นๆได้ยินเสียงของถังฉีก็เริ่มกระวนกระวาย
พวกเขาได้ยินทุกคำที่คนเหล่านี้กล่าว ตราบใดที่พวกเขาหลอกถังฉีเข้ามาข้างในได้ พวกเขาก็จะรอดชีวิต!
“อื้อ... อื้อ... อื้อ…”
นางฉินส่งเสียงอู้อี้
หลานชายสุดที่รักของนางได้รับบาดเจ็บ แม้เลือดบนคอของเขาจะเริ่มแข็งตัวแล้ว แต่ใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว!
"ตื่น!"
กวนจื่อกล่าวพลางตบหน้าถังเฉวียน เมื่ออีกฝ่ายลืมตา พวกเขาก็แก้มัดให้
"เจ้าไปล่อนางเข้ามา หากเจ้ากล้าตุกติกหรือทำให้นางรู้ตัว ข้าจะฆ่าพ่อแม่ของเจ้า!"
"ข้าไม่กล้า! ข้าไม่กล้า!"
ถังเฉวียนก้มศีรษะ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าตนเองหมดสติไปนานเพียงใด แต่เขาเชื่อว่าถังฉีจะไม่เพิกเฉยต่อความปลอดภัยของคนในบ้านตระกูลเก่า
หากจวนตัวจริงๆ เขาก็จะปกป้องถังฉีด้วยชีวิต
"ให้ตายเถอะ เลิกทำตัวปวกเปียกเหมือนสตรีเสียที! วันนี้มีเพียงเจ้าและข้าที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่!"
เมื่อไม่อาจหลีกหนีความกดดันได้ ถังเฉวียนจึงเดินออกไปข้างนอกอย่างจนใจ
"ฉีเอ๋อร์ ข้ามาแล้ว"
ถังเฉวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร้องบอกหลานสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู
"ท่านอาสาม ท่านปู่กับท่านย่าอยู่ที่ไหนหรือ?"
Comments
Post a Comment