ตอนที่ 235: พฤติกรรมอันไร้เหตุผลของพี่น้อง
หม่าหู่คำนวณแผนการภายในใจ ใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง
'โอกาสทองโดยแท้ จะได้รีดไถเงินพวกมันมาเป็นค่าเล่าเรียนของลูกชายข้า!'
ชายชราเคยประสบพบเจอผู้คนมาทุกรูปแบบ ย่อมเข้าใจเจตนาของหม่าหู่ทันทีที่เห็นเขาแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์
"ช่างไร้ยางอายนัก กล้าดีอย่างไรมาเล่นงานพวกเด็กๆ ด้วยแผนการร้ายกาจเช่นนี้!" ชายชราตำหนิเสียงดังอย่างอดไม่ได้
"ตาแก่ อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง! นึกถึงลูกหลานที่บ้านเจ้าเถอะ หากเจ้าต่อต้านข้าหม่าหู่ ทั้งครอบครัวของเจ้าจะต้องทนทุกข์ทรมาน!"
หม่าหู่จ้องมองชายชราอย่างมาดร้าย
จากนั้น เขาคว้าคอเสื้อของชายชราแล้วลากไปที่ประตู
ไม่คาดคิดว่าหม่าหู่จะหยาบคายเช่นนี้ ชายชราใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
ถังฉีกำลังจะเข้าไปแทรกแซง เมื่อนางสังเกตเห็นป้ายหยกห้อยเอวสีทองที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าของชายชรา ดวงตาของนางเบิกกว้างทันที
"น้องรอง น้องสาม น้องสี่!" นางร้องเรียก
สามพี่น้องเข้าใจทันที ก้าวขึ้นหน้าอย่างรวดเร็ว ถังซานคว้าแขนของหม่าหู่โดยใช้แรงมากพอที่จะทำให้เขาร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด และยอมปล่อยคอเสื้อของชายชรา
“แค่ก แค่ก…” ชายชราสำลักพลางหอบหายใจ
"หม่าหู่ เจ้ามันเกินเยียวยาแล้วจริงๆ รังแกแม้กระทั่งคนแก่และเด็ก!"
ถังซานแม้ว่าความสูงจะไม่เท่าหม่าหู่ แต่ก็แข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดใจ
เขาตอบโต้หม่าหู่โดยไม่ต้องมีถังเฟิงและถังสุ่ยคอยสนับสนุน
หม่าอวิ้นเมื่อเห็นบิดามีปัญหา จึงพยายามเข้ามาแทรกแซง แต่ถังเฟิงกลับห้ามเขาไว้
"นี่ หม่าต้าฮา* ...เอ๊ย ลูกชายของหม่าหู่... เจ้ามีนามว่าหม่าอวิ้นใช่หรือไม่? ข้าได้ยินมาจากอาจารย์อวิ๋นว่า เจ้าถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาเพราะก่อเรื่องสร้างวีรกรรมไว้มากมาย เวลานี้ยังริอ่านอยากเป็นศิษย์ของท่านฟางจื่อโจวอีกอย่างนั้นหรือ? หนังหน้าของเจ้าคงหนากว่ากำแพงเมืองเสียอีกกระมัง!"
* 马大哈 แปลว่า คนสะเพร่า / คนซุ่มซ่าม
ถังเฟิงล้อเลียน
วันนี้ หากไม่ใช่เพราะสองคนนี้เป็นฝ่ายยั่วยุก่อน พวกเขาคงไม่ปรายตามองเศษสวะอย่างสองคนนี้!
"เจ้า... เจ้า..." หม่าอวิ้นกล่าวตะกุกตะกัก ไม่คิดว่าความลับของตนจะถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้คน
"พูดจาไร้สาระ! ข้าจะฉีกปากของเจ้า!"
หม่าอวิ้นพุ่งเข้าใส่ถังเฟิงทันที
*หมับ*
ทันใดนั้น ถังเฟิงคว้าข้อมือของหม่าอวิ้นอย่างแม่นยำ ตามมาด้วยเสียง *กร๊อบ*
หม่าอวิ้นพลันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
แม้ถังเฟิงจะอ่อนวรยุทธ์ที่สุดในบรรดาพี่น้อง แต่เขาก็ยังแข็งแกร่งพอจะรับมือกับหม่าอวิ้น
นอกจากนี้ ถังเฟิงยังได้เรียนรู้ทักษะและวิชาแพทย์มากมายจากเฉียวอวี๋ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา
เขาจึงเคลื่อนกระดูกแขนของหม่าอวิ้นได้อย่างง่ายดาย
เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของบุตรชาย หม่าหู่ตื่นตระหนก ไม่คิดว่าพี่น้องพวกนี้จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
หากเขาทราบมาก่อน เขาคงพาพวกบ่าวรับใช้มาด้วย!
ทว่าน่าเสียดาย บนโลกนี้ไม่มียารักษาโรคเสียใจภายหลัง**
** จากสำนวน 世界上没有后悔药 ไว้ใช้เตือนคนที่ทำอะไรแบบไม่คิด ต้องมานึกเสียใจทีหลัง
"โอ้ ขอโทษด้วย ไม่คิดว่าเจ้าจะบอบบางเหมือนเด็กผู้หญิงปานนี้ แค่กระดูกเคลื่อน หมอที่ไหนก็รักษาให้เจ้าได้"
ถังเฟิงกล่าวพลางแสร้งทำเป็นประหลาดใจ ดวงตาของเขาฉายแววซุกซน ด้วยทักษะที่เฉียวอวี๋สอนให้ เขามั่นใจว่าแม้หลังจากรักษาแล้ว วันข้างหน้าแขนก็จะเคลื่อนหลุดได้ง่าย
ถังฉีหันมามองถังเฟิงด้วยสีหน้าจนใจ
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของพี่สาว ถังเฟิงจึงปั้นหน้าจริงจังอีกครั้ง
"เจ้า! ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียแล้ว! ข้าหม่าหู่จะไม่ยอมรามือจนกว่าจะตายกันไปข้าง!"
หม่าหู่ตวาดอย่างกราดเกรี้ยว
"เวลานี้ ท่านยังไม่อาจปกป้องตัวเอง ยังมีเวลามาข่มขู่น้องชายของข้าอีกหรือ?"
ถังซานกระชับมือให้แน่นขึ้น ทำให้หม่าหู่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ชายชรามองดูพี่น้องถังด้วยความสนใจ ช่างเป็นเนื้อแท้ที่หาได้ยากนัก
แม้แต่คนในร้านก็เช่นกัน พวกเขานั่งกินซาลาเปาพลางรับชมความวุ่นวายราวกับไม่ใช่ธุระกงการของตนเอง
"ปล่อยนะ! เจ้าเด็กเหลือขอ ข้าบอกให้ปล่อย! รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? น้องสาวของข้าคืออนุภรรยาของท่านนายอำเภอ! หากเจ้าหาเรื่องข้า เจ้าต้องวอดวายในเมืองชิงเหลียงแน่! แต่หากเจ้ายอมก้มหัวขอขมาและจ่ายเงินให้ข้าเป็นการชดเชย ข้าจะมีน้ำใจและไม่เอาความพวกเจ้า!"
หม่าหู่แผดเสียง ยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์
พี่น้องตระกูลถังไม่ยี่หระต่อคำขู่ อีกอย่าง พวกเขาต่างหากที่เป็นผู้เสียหายในครั้งนี้!
แม้จะเกี่ยวข้องถึงนายอำเภอ ถังฉีและน้องชายของนางก็ไม่เกรงกลัว!
นับประสาอะไรกับอนุภรรยาสามของนายอำเภอ ต่อให้เป็นถึงภรรยาเอกก็คงไม่กล้าออกหน้าปกป้องหม่าหู่ต่อหน้าถังฉี!
"ท่านช่างหัวทึบจริงๆ ท่านเป็นฝ่ายยั่วยุพวกเราก่อน เวลานี้ยังมาบอกให้เราขอขมาอีกหรือ? เมื่อคืนท่านคงดื่มหนักเกินไปและยังไม่สร่างเมากระมัง?"
ถังฉีกล่าวอย่างเย็นชา
คนเช่นนี้คิดว่าตนเองสามารถข่มเหงรังแกทุกคนได้ หากอีกฝ่ายเผยความอ่อนแอ
การมีน้องสาวเป็นอนุภรรยาของขุนนาง ทำให้เขากล้าทำตัวกร่างไปทั่ว
"สาวน้อย เจ้านั่นแหละที่หัวทึบ ถูกลากตัวไปที่อำเภอเมื่อไรเจ้าไม่รอดแน่! เมื่อถึงตอนนั้น การโขกศีรษะขอขมาข้าคือสิ่งที่เจ้าต้องกังวลน้อยที่สุดแล้ว!"
หม่าหู่ข่มขู่ต่อไป ทว่าน้ำเสียงกลับดูไม่มั่นใจนัก
อันที่จริง เขาค่อนข้างหวาดกลัว เนื่องจากอีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินไป เขาไม่เคยเสียหน้าถึงเพียงนี้ในเมืองชิงเหลียงมาก่อน!
หากไม่กำราบพวกเขาให้อยู่หมัดในวันนี้ ตนคงกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะ
"ท่านพ่อ ข้าอยากซื้อเด็กสาวผู้นี้มาเป็นอนุภรรยาขอรับ!"
ดวงตาของหม่าอวิ้นเป็นประกายเมื่อได้ยินคำกล่าวของบิดา
ถังเฟิงเมื่อได้ยินดังนั้นก็ตบหม่าอวิ้นฉาดใหญ่
บังอาจคิดซื้อพี่สาวของเขาไปเป็นอนุฯ หม่าอวิ้นผู้นี้สมควรตาย!
"เจ้าบ้า อยากตายนักหรือ? กล้าดีอย่างไรมาตบข้า! ข้าจะฆ่าเจ้า!"
หม่าอวิ้นตวาดลั่น
"เกิดอะไรขึ้นที่นี่? บังอาจก่อเรื่องวุ่นวายในเมืองชิงเหลียงอย่างนั้นหรือ!"
สุ้มเสียงอันคุ้นเคยดังมาจากด้านนอกร้านซาลาเปา
หม่าหู่ได้ยินเสียงนั้นพลันรู้สึกตื่นเต้น
กำลังหนุนของเขามาถึงแล้ว ช่วงเวลาช่างประจวบเหมาะพอดี!
เขาคิดว่าเด็กสี่คนนี้คงไม่กล้าทำตัวกำเริบเสิบสานต่อหน้านายอำเภอ!
"น้องเขย ข้าเอง หม่าหู่! วันนี้ข้าพาลูกชายมาพบท่านฟางจื่อโจว แต่เรากลับถูกพี่น้องที่ไร้มารยาทเหล่านี้เล่นงาน! ดูสิ่งที่พวกเขาทำกับเราสิ!"
หม่าหู่ดิ้นหลุดจากพันธนาการของถังซาน แล้ววิ่งไปหานายอำเภอด้วยเสียงสะอื้น
Comments
Post a Comment