superstar ep161-170

                                                     บทที่ 161: ไม้ที่มียังไม่หมดสิ้น

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของถังฉือเย่ สีหน้าของท่านหัวหน้าตระกูลก็ดูอ่อนโยนมากขึ้น เขาพูดเสียงนุ่มนวลว่า “ดังนั้นข้าก็เลยปรึกษากับหลี่เจิงว่า พวกเรานัดรวมตัวผู้ดูแลและหัวหน้าตระกูลจากหมู่บ้านใกล้เคียงมาเพื่อปรึกษาหารือกันจะดีกว่า หญิงสาวที่ยังไม่แต่งงานสามารถมาเรียนได้ ส่วนคนที่แต่งงานแล้ว ถ้าชายที่แต่งงานด้วยไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านนั้นห้ามเข้ามาเรียน เพื่อป้องกันมิให้งานฝีมือนี้หลุดลอดออกไปภายนอกได้ หากมีครอบครัวใดฝ่าฝืนก็จะไม่สามารถมาทำงานในโรงงานได้อีกต่อไป”

ถังฉือเย่ครุ่นคิดตามก็พบว่าสิ่งที่ท่านหัวหน้าตระกูลพูดนั้นดูน่าเชื่อถือมากกว่าจริงๆ เพราะเรื่องการทอผ้าขนสัตว์นั้นควรเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การเอาใจใส่จริงๆ หญิงสาวกล่าวขอบคุณท่านหัวหน้าตระกูลซ้ำแล้วซ้ำอีก เพื่อเป็นการแสดงให้เห็นว่าเรื่องนี้นางยกให้เขาจัดการได้ทั้งหมด

เฉินหลี่เจิงที่มายืนอยู่ข้างๆโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ ทุกครั้งที่เขาเห็นถังฉือเย่ก็อดไม่ได้ที่จะดีใจ เด็กสาวคนนี้ช่างไม่ธรรมดาเสียจริง ราวกับมีทีเด็ดให้ใช้ไม่จบสิ้น โชคดีที่เขาไม่เคยทำให้นางขุ่นเคืองใจมิเช่นนั้นคงลำบากไม่น้อย! 

จากนั้นในวันถัดไป ท่านหัวหน้าตระกูลได้ส่งคนไปยังหมู่บ้านในระยะสิบลี้ พร้อมกับนัดเวลาให้ทุกคนมาพบกันที่หมู่บ้านจวี้เป่า โดยในละแวกนี้มีหมู่บ้านใกล้เคียงอยู่ทั้งหมดแปดหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านที่อยู่ใกล้มากที่สุดก็คือหมู่บ้านต้าเยว่ หมู่บ้านเสี่ยวเยว่ และหมู่บ้านตงซาน ส่วนหมู่บ้านหยางถีนั้นตั้งอยู่ไกลออกไป ห้าหมู่บ้านนี้เป็นกลุ่มก้อนเดียวกันมีความสัมพันธ์ฉันเครือญาติที่สนิทชิดเชื้อกันมากที่สุด ส่วนอีกสามหมู่บ้านที่อยู่ไกลออกไปนั้น ปกติจะไปมาหาสู่กันแทบนับครั้งได้ แต่ท่านหัวหน้าตระกูลก็ยังป่าวประกาศไปถึงที่นั่น 

ในวันนั้น คนจากหมู่บ้านต้าเยว่และหมู่บ้านเสี่ยวเสว่เดินทางมาด้วยความกระตือรือร้นที่สุด พวกเขาอยู่ใกล้ที่สุดจึงเห็นชาวบ้านในหมู่บ้านจวี้เป่าขายเหลียงเฟิน ขายฟองเต้าหู้ ทำกำไรได้มหาศาล จึงรู้สึกอิจฉามาโดยตลอด ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าถังฉือเย่หยิบยื่นโอกาสนั้นมาให้พวกเขาจึงรีบรับไว้ทันที รู้สึกเหมือนกับว่านางได้ยื่นเงินมาให้กับมือ! 

ชาวบ้านจากทั้งสองหมู่บ้านจึงต่างมีความสุขกันมาก ทุกวันจะมาที่หมู่บ้านจวี้เป่าตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง หมู่บ้านตงซานและหมู่บ้านหยางถีเองก็มาถึงเช้ามากเช่นกัน ส่วนคนจากหมู่บ้านอื่นๆนั้นค่อยๆทยอยกันมาอย่างไม่ขาดสาย ยกเว้นเพียงแต่คนของหมู่บ้านจูเจียอวี้ที่ไม่เห็นเลยสักคนเดียว จนกระทั่งเวลาเที่ยง จึงมีเด็กคนหนึ่งเดินเข้ามาบอก

จูเจียอวี้เป็นหมู่บ้านที่ร่ำรวยที่สุดในละแวกนี้ ที่นั่นมีคนที่มีความสามารถมากมาย แถมยังอยู่ใกล้กับในเมือง พวกเขาจึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นก็เป็นชาวเมืองไปแล้วครึ่งหนึ่ง ปกติแล้วพวกเขาจะไม่ค่อยสนใจหรือกระตือรือร้นกับหมู่บ้านอื่นๆ และก็ไม่มีใครในหมู่บ้านนั้นมาทำงานที่ร้านเหล้าของถังฉือเย่เลยสักคน เมื่อได้ยินมาว่าหญิงสาวตัวเล็กๆกำลังจะเปิดโรงงานทอผ้า ท่านหัวหน้าตระกูลจูเจียและผู้ช่วยก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด

เด็กผู้หญิงในครอบครัวคนหนึ่งใช่ว่าครอบครัวจะเลี้ยงดูไม่ได้ แล้วเหตุใดจึงต้องวิ่งแจ้นไปเรียนไกลถึงหมู่บ้านจวี้เป่าด้วย หากเป็นเด็กยากจนที่ต้องดิ้นรนนั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ท่านหัวหน้าตระกูลถังเมื่อได้ยินก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ก่อนจะพาคนที่มาถึงกินอาหารร่วมกันและพาไปเดินชมรอบๆหมู่บ้าน เริ่มตั้งแต่ร้านเหล้าและสำนักศิลปะการต่อสู้ ไปจนถึงโรงทอที่กำลังสร้าง ด้วยความโอ้อวดเล็กน้อย

ถังฉือเย่เดินไปเป็นด้วยในฐานะหญิงสาวผู้โชคดีประจำหมู่บ้าน เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้วจึงได้ทำการลงนามในสัญญาร่วมกัน รอจนคนกลุ่มนั้นกลับไปหมดแล้ว ผู้คนในอาณาบริเวณนั้นก็ได้เริ่มประชุมเรื่องการส่งสารและการจัดการขึ้นอีกครั้ง

โรงทอของถังฉือเย่ ยังไม่ทันเปิดก็โด่งดังเป็นที่รู้จักไปทั่ว ตราบใดที่มีญาติอยู่ในหมู่บ้านจวี้เป่า ช่วงสองวันมานี้พวกเขาต่างมาเยี่ยมญาติกันตลอด หญิงสาวไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีก นางรีบเข้าไปในเมืองเพราะวันนี้มีนัดกับโรงย้อมผ้าของตระกูลหลิน 

ทันทีที่เห็นว่าถังฉือเย่เดินเข้ามา เจ้าของโรงย้อมสีตระกูลหลินก็รีบเดินตรงเข้ามาหา กล่าวทักทายอย่างยินดี “ได้ยินมาว่าแม่นางจะถูให้มันเป็นเส้น พวกเราคิดว่าหากปั่นเป็นเส้นแล้วย้อมอีกครั้ง บางทีมันอาจจะลดทอนแรงไปได้หน่อย และยังย้อมได้ง่ายกว่า ตากได้ง่ายกว่าอีกด้วย”

หญิงสาวก้มมองผลงานของโรงผ้าแห่งนี้ที่แม้จะเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรกแต่กลับทำออกมาได้อย่างละเอียด นางพิจารณาอยู่นานก็ยังหาจุดบกพร่องไม่เจอ 

ถังฉือเย่คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดกับเถ้าแก่หลินไปว่า “เช่นนั้นท่านถูด้ายเป็นไหม?”

“ข้ามีสองสามคนที่สามารถทำได้”

“เช่นนั้นท่านก็ถูด้ายออกมา จากนั้นเราก็ลองเอามาย้อมดู ถ้ามันย้อมได้ง่าย ก็ย้อมแบบนั้น”

“ลองดูก็ได้ แต่หากมันเยอะเกินไป โรงงานย้อมของเราก็คงจะทำไม่ไหว” เจ้าของโรงงานหลินกล่าวอย่างลำบากใจ

“ไม่มีปัญหา พวกเรามาลองกันก่อน การทดลองในครั้งนี้ข้าจะจ่ายให้พวกท่านแยกต่างหาก ต่อไปหากทำมันสำเร็จ ข้าก็จะได้เอากลับไปถูให้เป็นเส้นก่อน จากนั้นก็ค่อยนำกลับมาย้อมอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรก ดังนั้นพวกเราจึงต้องทดลองกันเยอะๆหน่อย” 

“เจ้าบ้านถังพูดถูกแล้ว” เถ้าแก่หลินพูดพร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก 

จากนั้นเถ้าแก่หลินจึงเรียกคนงานออกมาสองสามคนเพื่อมาถูด้าย วันรุ่งขึ้นจึงแจ้งกับถังฉือเย่ว่าด้ายที่ปั่นแล้วย้อมได้ง่ายกว่าที่สำคัญก็คือตากง่าย และประหยัดเวลา 

หญิงสาวเรียกให้คนมานำขนแกะกลับไป จากนั้นก็เรียกคนในหมู่บ้านมาพร้อมกัน ก่อนจะก่อตั้งโรงงานชั่วคราว เพื่อทำความสะอาดและตากแห้งเส้นด้ายที่ถูเรียบร้อยแล้ว 

ตอนนี้ทั่วทั้งหมู่บ้านจวี้เป่าไม่มีใครไม่รู้ว่าหญิงสาวผู้นี้มีนิสัยเช่นไร ฉะนั้นแม้ว่าจะทำงานโดยไม่ได้รับค่าตอบแทน แต่ทุกคนก็ยังคงแข่งขันกันอย่างดุเดือด…ใช้เวลาอยู่นานเนื่องจากขนแกะนั้นมีทั้งเหงื่อ ดินและคราบไคลอยู่เยอะมาก สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ล้างออกกันง่ายๆ 

นอกจากนี้ขนแกะก็ไม่ได้เป็นชิ้นๆเหมือนอย่างเสื้อผ้า แต่มันกลับกระจัดกระจายออกไป หลังจากพยายามมาเป็นเวลานานก็ยังไม่สามารถหาวิธีที่ดีได้ แล้วตอนนั้นเองที่มีเสียงอันแผ่วเบาดังขึ้น 

“เจ้าบ้านถัง เช่นนั้นก็คัดเลือกมันก่อนแล้วค่อยล้างจะดีกว่า” 

ถังฉือเย่หันกลับไปมองก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าวกำลังมองมาอย่างแน่วแน่ ดูๆแล้วอายุน่าจะประมาณสามสิบปีเห็นจะได้ นางสวมชุดกระโปรงสีเขียวเก่าๆ แต่กลับถูกซักเสียจนสะอาด ผมของนางถูกหวีขึ้นไป ดวงตาและคิ้วสดใสชัดเจน แต่กลับแต่งแต้มด้วยสีเหลืองซีดๆ

หญิงสาวผู้นั้นกำลังยืนอยู่ด้วยท่าทางสงบนิ่ง แต่เมื่อเห็นถังฉือเย่แล้วดวงตาของนางกลับเปล่งแสงบางอย่าง คล้ายเป็นความหวังอันแรงกล้า ผลิบานจากดวงตาของนาง 

ถังฉือเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย หญิงสาวจำแสงสว่างนั้นได้ไม่ผิดแน่ มันเป็นแสงแห่งความหวังสำหรับคนที่กำลังสิ้นหวัง

“ความหมายของเจ้าคือ?” 

ผู้หญิงคนนั้นรีบกล่าว “ข้าคิดว่า หากพึ่งพาแต่การล้างอย่างเดียวก็คงไม่มีทางล้างให้สะอาดได้อย่างแน่นอน เราควรจะเลือกขนแกะออกมาก่อน แล้วเลือกสิ่งสกปรกออก ให้เหลือแต่ขนที่สะอาดเท่านั้น เช่นนั้นหลังจากที่ล้างเสร็จก็กรองทรายออกอีกครั้ง เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย” 

นางอธิบายอย่างละเอียด ถังฉือเย่ฟังแล้วก็รู้สึกว่ามันน่าเชื่อถืออยู่ไม่น้อยจึงพยักหน้าตกลง นางเห็นหญิงสาวคนนั้นกระตือรือร้นขึ้นมาเล็กน้อยขณะบอกว่า

“นอกจากนี้ ขนแกะเหล่านี้ไม่สามารถตากให้แห้งได้ เอาไปตากลมก็ไม่แห้งง่ายๆหรอก อีกอย่างทรายก็จะถูกพัดเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ข้าน้อยคิดว่าควรจะทำช่องเล็กๆที่อุ่นมาอบให้แห้งจะดีกว่า” 

“เจ้าพูดถูกแล้ว” หญิงสาวตระกูลถังพูดอย่างยินดี นางหันกลับไปออกคำสั่ง “งานนี้จะต้องระมัดระวังให้มาก ขนที่เลือกออกมาจะต้องเป็นปุยไม่ขดกันเป็นก้อน ถึงตอนนั้นทุกคนแบ่งตะกร้าใครตะกร้ามัน ใครเลือกอันไหนก็เลือกอันนั้น หากใครทำไม่ดี เช่นนั้นโรงทอของข้าก็ไม่ต้องการ หลังจากนี้การสอนฝีมือเองก็ไม่จำเป็นต้องสอนแล้ว” ถังฉือเย่หยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเข้มๆ 

“แต่ก็อย่ากลัวว่าจะทำผิดพลาดถูกข้าลงโทษจนทิ้งขนแกะดีๆไปเสียหมด จำเอาไว้ว่าเรื่องนี้พวกท่านจะต้องระมัดระวังให้มาก!”  

                                  บทที่ 162: หรือผู้หญิงต้องอยู่แต่บ้าน…ดูแลครอบครัว?

เมื่อถังฉือเย่พูดกำชับเสร็จแล้วก็ได้สั่งให้คนไปซื้อตะกร้ามาเป็นจำนวนมาก นางแบ่งให้คนละสองใบ หลังจากนั้นจึงหาคนมาสร้างเตาอบแห้ง โดยที่ด้านล่างก่อกองไฟ ด้านบนใช้ตากแห้ง เหลือช่องเอาไว้ตรงกลางเพื่อใช้เป็นที่ระบายน้ำสามารถดึงเข้าออกได้

หลังจากนั้นหญิงสาวจึงเรียกคนงานให้ตามไปอีกฝั่งหนึ่งเพื่อเตรียมสร้างโรงอบแห้งให้เป็นสัดเป็นส่วน ก่อนจะจากไปถังฉือเย่หันไปบอกกับผู้หญิงคนนั้นว่า “เจ้าช่วยข้าดูแลที่นี่สักหน่อยนะ ข้าไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับมา”

ทันทีที่สั่งเสร็จนางก็ส่งสายตาบางอย่างให้คุณนายโจวก่อนจะเดินจากไป โดยไม่ได้ถามชื่อของสตรีนางนั้น ผ่านไปหนึ่งชั่วยามเมื่อกลับมาอีกครั้ง ถังฉือเย่ก็เดินดูรอบๆด้วยความพึงพอใจพร้อมกับสาวเท้าไปหาคุณนายโจว 

“ท่านป้า…หลังจากที่ข้าไปแล้วเกิดเรื่องอะไรบ้างหรือไม่?” 

คุณนายโจวยิ้มนิดหนึ่งตรงมุมปาก เข้าใจความหมายของนางดี “ข้าลองถามดูแล้ว คนผู้นั้นเป็นคนของหมู่บ้านต้าเยว่ ชื่อเฉียวซางอวี๋”

หญิงสาวขมวดคิ้วครุ่นคิด…เฉียวซางอวี๋ ชื่อนี้ไม่เหมือนกับคนที่อยู่ในชนบท 

“หลังจากที่เจ้าออกไปแล้วก็มีคนพูดขึ้นว่าจะทำอย่างนี้ไม่ได้ ควรที่จะล้างก่อนแล้วค่อยตัดขน จึงจะสามารถเอาส่วนที่ล้างฝุ่นผงออกมาด้วยได้ เป็นการป้องกันไม่ให้กระทบถึงสีของขน แม่หญิงเฉียวผู้นั้นก็ไม่ได้พูดอะไร พอมีคนคะยั้นคะยอไปถามนาง แม่หญิงเฉียวจึงยอมเอ่ยปาก”

“นางพูดว่าอย่างไร?” 

คุณนายโจวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเลียนแบบเสียงของเฉียวซางอวี๋ “ที่แม่หญิงผู้นี้พูดก็มีเหตุผล หากวิธีที่เราทำตอนนี้ไม่สำเร็จก็ควรลองไปพูดกับเจ้าบ้านถังเพื่อทดลองทำวิธีที่แม่หญิงบอกดู... แล้วหลังจากนั้นคนที่พูดก็บอกว่าเขากำลังคิดอยู่เหมือนกัน พวกขนที่มีสีเหลืองติดอยู่นิดหน่อยคงไม่เป็นไร เพราะอย่างไรก็ต้องนำไปย้อม ถึงตอนนั้นก็กลบสีพวกนี้ไปจนหมด” 

ท่านป้าโจวพูดเลียนแบบแม่หญิงคนนั้นอยู่หลายประโยค ถังฉือเย่ที่ฟังอยู่ก็พยักหน้ารับไปด้วย ความที่เป็นคนมีนิสัยทำอะไรต้องจริงจังรอบคอบ เห็นอะไรไม่ถูกต้องก็จะบอกทันทีโดยไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของคนอื่น แต่สำหรับการจัดการกับพวกผู้หญิงเหล่านี้แล้ว ถังฉือเย่คงไม่อาจทำอย่างนั้นได้ตลอด เพราะต้องถนอมน้ำใจด้วยการพูดอ้อมๆไปบ้าง อีกประการก็เพราะนางยังคงไม่ลืมสายตาของเฉียวซางอวี๋ก่อนหน้านี้ 

หญิงสาวเชื่อว่าคนๆหนึ่งที่ยืนอยู่ในความมืดมิดเป็นเวลานาน โดยสามารถอดทนอดกลั้นได้ถือว่ายากมากแล้ว แต่สำหรับคนที่อยู่ในความมืดนั้นหากได้พบแสงสว่างแล้วแต่ยังสามารถอดทนอยู่ในความมืดนั้นได้ต่อไป ยิ่งเรียกได้ว่าเป็นคนที่มีความเข้มแข็งและทรหดเป็นอย่างมาก 

คิดได้ดังนี้ถังฉือเย่จึงถามเป็นเชิงรำพึงกับตัวเองว่า “เฉียวซางอวี๋ผู้นั้นเป็นใครกัน?” 

คุณนายโจวที่ยืนอยู่ข้างๆ หันซ้ายหันขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงตอบว่า “ที่หมู่บ้านต้าเยว่มีสตรีคนหนึ่งชื่อหลินซิ่วเจ้ารู้หรือไม่ ได้ข่าวมาว่าบรรพบุรุษของนางเป็นช่างเย็บปักถักร้อยโดยเฉพาะ เฉียวซางอวี๋นางนี้ก็เป็นลูกสาวคนเดียวของคุณนายหลินซิ่วนั่นแหละ” 

เมื่อเห็นถังฉือเย่พยักหน้ารับรู้ คุณนายโจวรีบเล่าต่อ “ตอนนั้นคุณนายหลินซิ่วได้เปิดร้านเย็บปักเสื้อผ้าอยู่ในเมือง เลี้ยงดูหญิงสาวที่มีฝีมือในการเย็บปักไว้หลายสิบคน ตระกูลของนางได้ชื่อว่าเป็นตระกูลที่ร่ำรวยตระกูลหนึ่งเลยก็ว่าได้ แต่น่าเสียดายที่สามีของนางด่วนจากไป คุณนายหลินซิ่วเองก็ทำงานเย็บปักอย่างหนัก อายุไม่ถึงสี่สิบสายตาก็เริ่มพร่ามัว ภายหลังตาของนางกลับมืดบอด ปล่อยให้ร้านเย็บปักนั้นกลายเป็นแม่หญิงเฉียวที่เป็นคนดูแลคนเดียว”

“น่าเห็นใจอยู่ไม่น้อย” ถังฉือเย่พูดรำพึงอย่างเห็นใจ

“ใช่…ข้าได้ยินมาว่าตอนนั้นนางเพิ่งจะมีอายุแค่สิบสามหรือสิบสี่ปีเองกระมัง แต่กลับมีฝีมือในการเย็บปักดีมาก หาตัวจับยาก แต่เพราะต้องดูแลแม่ที่ตาบอด ดังนั้นกว่านางจะได้แต่งงานนั้นอายุก็ใกล้จะยี่สิบแล้ว ใครจะรู้ว่าตอนที่คุณนายหลินซิ่วจะตายนั้น ยังบังคับให้ลูกสาวสาบานว่าจะไม่แตะต้องการเย็บปักอีก แล้วตั้งแต่นั้นมานางก็ไม่เคยแตะต้องมันอีกเลยจนกระทั่งขายร้านเย็บปักไปในที่สุด”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะเจ้าคะท่านป้า” หญิงสาวถามด้วยความอยากรู้ คุณนายโจวเงียบไปครู่หนึ่ง หันซ้ายหันขวาก่อนจะป้องปากพูดกระซิบ

“หลังจากนั้นข้าได้ยินมาว่า สามีของนางขอหย่า แม้กระทั่งลูกสาว เขาก็ไม่ยอมรับนาง จนถูกไล่ออกจากบ้านพร้อมกันทั้งแม่ทั้งลูก ต้องมาอาศัยอยู่บ้านเก่าๆหลังหนึ่งในหมู่บ้านต้าเยว่”

“หรือว่านางมีชู้?” ถังฉือเย่เลิกคิ้วขึ้น ถามอย่างไม่แน่ใจนัก

“ข้าได้ยินพวกเขาพูดกันว่า แม่หญิงเฉียวผู้นี้นิสัยค่อนข้างดี เรื่องพวกนั้นก็เกรงว่าใครก็ไม่สามารถบอกได้ชัดเจน”

หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ คลายความสงสัยว่าเพราะเหตุใดเฉียวซางอวี๋จึงสามารถจัดการดูแลคนเหล่านี้ได้ ที่แท้นางก็เคยดูแลจัดการร้านเย็บปักมาก่อนนี่เอง 

เมื่อมีความมั่นใจในระดับหนึ่งแล้ว ถังฉือเย่จึงปล่อยให้เฉียวซางอวี๋ช่วยงานอย่างเต็มที่ ก่อนเข้าไปดูในขึ้นตอนต่อไปคือการซักล้าง

หญิงสาวคิดที่จะทำกังหันวิดน้ำด้วยการนำท่อกลิ้งมาประกอบเข้าด้วยกัน เพื่อสร้างเครื่องซักผ้าขนาดใหญ่ที่มีรูด้านข้างทำเป็นท่อระบายน้ำ วิธีการใช้งานคือจะต้องใช้เท้าในการเหยียบเพื่อบังคับ ซึ่งหลังจากที่ทำความสะอาดแล้วก็ต้องนำขนแกะที่ติดกันเป็นก้อนมาแยกคลี่ออกจากกัน 

หลังจากนั้นก็คงต้องทำเครื่องที่ทำการแยกขนด้วยการบังคับด้วยมือซึ่งนางก็ยังไม่ได้ทำ…คิดเรื่องงานขึ้นมาถังฉือเย่ก็ถอนหายใจดังเฮือก เหตุใดงานของนางจึงเยอะแยะมากมายขนาดนี้ หรือเป็นเพราะนางเกียจคร้านมากเกินไปกระนั้นหรือ? 

ถังฉือเย่คิดทบทวนตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเวลาคิดอะไรมากนัก เพราะในช่วงสองวันมานี้นางยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพักกันเลยทีเดียว เมื่อกลับมาที่โรงงานทอผ้าที่สร้างขึ้นเป็นการชั่วคราวนั้นก็พบว่าขนแกะทั้งหมดได้คัดแยกเรียบร้อยแล้ว ด้วยฝีมือการกำกับดูแลของเฉียวซางอวี๋ผู้นี้!

แม้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเฉียวซางอวี๋จะถูกผู้หญิงคนอื่นดูถูกดูแคลนต่อว่ากระแนะกระแหนอยู่เสมอ แต่ผู้หญิงพวกนั้นก็ถูกเฉียวซางอวี๋ที่ใช้ความสามารถที่มีตอกหน้ากลับไปจนหมด พอนานวันเข้าจึงกลายเป็นความเคารพในความสามารถในที่สุด 

ไม่เลว! คนแบบนี้แหละที่นางต้องการ! 

ถังฉือเย่บอกกับตัวเองขณะเดินตรงเข้าไปซึ่งเมื่อเฉียวซางอวี๋เห็นก็รีบเดินออกมารับทันที พร้อมกับพูดเบาๆว่า “เจ้าบ้านถัง ขนแกะทำเสร็จไปแล้วสองพันแปดร้อยชั่ง ส่วนขนแกะที่หลังจากทำเสร็จแล้วก็มีสองพันห้าร้อยกว่าชั่ง ตอนนี้ยังมีอีกห้าร้อยกว่าชั่งที่ยังทำไม่เสร็จ”

หญิงสาวคิดคำนวณตัวเลขในหัวแล้วก็อยากจะตบศีรษะของตัวเองเบาๆ เมื่อพบว่าขาดทุนไปส่วนหนึ่ง ถึงแม้จะเป็นจำนวนไม่นานนักแต่ก็ต้องระมัดระวังให้มาก ครั้งหน้าหากหานอี้ไปรับขนแกะมาคงต้องเตือนเขาให้มากกว่านี้ 

“ลำบากแม่หญิงเฉียวแล้ว ข้าขอบใจเจ้ามากที่ช่วยดูแลจัดการแทนข้า”

แววตาของเฉียวซางอวี๋นั้นเป็นประกายขึ้นมาในทันที คำพูดของถังฉือเย่แสดงให้ทุกคนเห็นว่านางมีฐานะในการจัดการและดูแลงานที่นี่ทั้งหมด

“ไม่ลำบากเลย เจ้าบ้านถังวางใจใช้งานข้า ถือว่าเป็นโชคดีสำหรับข้าแล้ว”

ถังฉือเย่อมยิ้มพลางหันไปพูดกับทุกคนเล็กน้อย จากนั้นก็พาเฉียวซางอวี๋ไปที่ห้องเล็กที่อยู่ข้างๆก่อนจะถามว่า 

“แม่หญิงเฉียว หากข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าทำงานที่นี่ เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นข้อแลกเปลี่ยน”

เฉียวซางอวี๋ชะงักไปครู่หนึ่งรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที “ข้าขอแค่สถานที่ปลอดภัยเป็นที่อยู่อาศัยให้ข้ากับลูกเท่านั้น เพียงแค่ข้ากับลูกได้มีทางรอด ทั้งชีวิตของเฉียวซางอวี๋จะคอยเป็นมือเป็นเท้าให้เจ้าบ้านถังเอง”

ถังฉือเย่พยักหน้า เมื่อพูดกับคนที่ฉลาดจึงไม่เปลืองแรง ความจริงนางสอบถามมาหมดแล้ว และได้รู้ว่าเฉียวซางอวี๋กับลูกตอนนี้อาศัยอยู่ที่ห้องเก่าทรุดโทรมที่ไม่มีแม้แต่หน้าต่าง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเลย เมื่อถึงหน้าหนาวก็คงใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้ ดังนั้นนางจึงถามว่า

“ในเมื่อเจ้าขอมาแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นข้าขอถามหน่อย เหตุใดตอนนั้นเจ้าถึงได้หย่ากับสามีล่ะ?”

เฉียวซางอวี๋ตัวสั่นเทาพลางกัดฟันตอบว่า “เพียงเพราะเงิน! เพียงเพราะเงินพวกเขาเลยใส่ร้ายข้า ข้าไม่ได้คบชู้ ข้าบริสุทธิ์ ข้าคือผู้บริสุทธิ์!” 

                                                            บทที่ 163: ผู้มีพระคุณ

เสียงของเฉียวซางอวี๋แหบแห้ง นางถอนหายใจออกดังเฮือก พยายามระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตัวเองให้สงบ “คนพวกนั้นต้องการเพียงเงินของข้าเท่านั้น ตอนนั้นร้านเย็บปักตระกูลหลินขายเสื้อผ้าได้เดือนละเกือบสองร้อยตำลึง นอกจากนี้พวกเขายังต้องการทั้งบ้านทั้งโฉนดที่ดินของข้า แต่ข้าไม่ยอมให้ ยิ่งแม่สามีก็เป็นคนที่เจ้าเล่ห์เหลือเกิน นางปฏิบัติกับข้าไม่ต่างอะไรกับคนรับใช้ แม้แต่ตอนข้าตั้งท้องหานเอ๋อร์ นางยังไม่เคยมาดูดำดูดี” 

“แล้วอย่างไร…คนพวกนั้นทำอย่างไรกับเจ้าต่อ?” 

ดวงตาของเฉียวซางอวี๋แดงก่ำ พูดเสียงสั่นเครือ “สัตว์เดรัจฉานพวกนั้นอาละวาดอยู่สองวัน จากนั้นก็หยุดลง เพียงแต่ข้าคิดไม่ถึงว่า เขาจะตัดสินใจทำเรื่องที่น่ารังเกียจอย่างนั้น” 

“ทำไม! เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นรึ?” 

“วันนั้นข้านอนอยู่ในห้องคนเดียว แล้วจู่ๆก็มีคนเข้ามาแล้วดึงเสื้อผ้าของข้าออก ตอนแรกข้าคิดว่าคงเป็นสามี แต่เพราะตอนนั้นยังโกรธกันอยู่ ข้าจึงไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร คิดไม่ถึงว่าผ่านไปครู่หนึ่ง ด้านนอกจะมีเสียงดังเอะอะโวยวาย จากนั้นเจ้าสัตว์เดรัจฉานพวกนั้นก็พากันบุกเข้ามา แล้วตะโกนบอกว่าจะมาจับชู้ในห้องข้า ตอนนั้นข้างงไปหมด ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ข้าไม่รู้จักคนผู้นั้นด้วยซ้ำ แต่ไม่ว่าข้าจะพูดอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อเลย” 

ถังฉือเย่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เฉียวซางอวี๋ซับน้ำตา 

หญิงสาวสกุลเฉียวพยายามระงับเสียงสะอึกสะอื้น ก่อนจะพูดต่อว่า “มาภายหลัง ข้าลองมาคิดดูดีๆแล้วก็เพิ่งจะเข้าใจ พวกเขาทำไปก็เพื่อเงินของข้าเท่านั้น ตอนนั้นข้าไม่ได้ลงกลอนประตู จึงทำให้เขาแอบเข้ามาได้ น่าแค้นใจตอนที่ข้าไปขอเงินค่าสินสอดคืน คนพวกนั้นกลับบอกว่าไม่เคยเห็นมาก่อน แถมยังใส่ร้ายข้าอีกว่าเป็นข้าเองที่แอบเอาไปให้ชู้ แต่ข้ารู้ดีว่าเงินทั้งหมดที่คนบ้านนั้นใช้จ่ายล้วนเป็นเงินของข้าทั้งสิ้น…มิน่าล่ะ ตอนนั้นเขาจึงทำท่าเสแสร้งให้ข้านำบ้านและโฉนดที่ดินไปขาย เขาบอกว่ามีเงินเหลือไว้ถึงจะดี ข้าจึงได้รับปากเพราะคิดว่าเขาทำเพื่อหานเอ๋อร์” 

“เจ้านำบ้านกับโฉนดที่ดินไปขายอย่างนั้นเหรอ?”

“เจ้าค่ะ” เฉียวซางอวี๋พูดพร้อมเสียงสะอึกสะอื้น “แต่ข้าคิดว่าเรื่องนี้จะต้องเป็นแผนของพวกมันที่วางไว้อยู่แล้วแน่นอน” 

ยิ่งพูดเฉียวซางอวี๋ก็ยิ่งรู้สึกโกรธแค้นและยากที่จะระงับ ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ถังฉือเย่พยักหน้าอย่างช้าๆ ในใจคิดว่า…ชีวิตของสตรีผู้นี้ช่างน่าสงสาร น่าเวทนายิ่งนัก! 

นางจึงดึงเฉียวซางอวี๋ให้ลุกขึ้นพร้อมกับรินน้ำชาแล้วยื่นให้ รอจนค่อยๆสงบลงแล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “ลูกสาวของเจ้าอายุเท่าไหร่ล่ะ แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน?”

“สี่ขวบแล้ว และตอนนี้ข้าได้ฝากเพื่อนบ้านให้ช่วยดูแล” 

“ได้! เอาอย่างนี้แล้วกันเดี๋ยวเจ้ากลับไปรับลูกกลับมา ข้าจะช่วยหาที่พักให้เอง ต่อไปเจ้าก็ช่วยข้าจัดการเรื่องถักทอผ้าแล้วกัน หากเจ้าไม่หักหลังข้า ขอให้เชื่อใจเพราะข้าก็จะไม่หักหลังเจ้าอย่างแน่นอน”

เฉียวซางอวี๋รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก นางหมอบตัวลงกับพื้น ก้มคำนับอยู่หลายครั้ง “ขอบใจท่านมาก ขอบใจท่านเจ้าบ้านถังมาก!”

ความรู้สึกของหญิงสาวตีกันไปหมด น้ำตาไหลลงมาเป็นทาง ยอมแม้กระทั่งจะผิดคำสาบาน ด้วยการเริ่มกลับมาถักทอเสื้อผ้าอีกครั้ง 

ความที่ต้องตกระกำลำบาก อาศัยอยู่ที่บ้านเก่าทรุดโทรม แม้กระทั่งอาหารประทังชีวิตก็ไม่มี นางจึงต้องไปขุดผักป่ามาประทังชีวิตไปวันๆได้แต่ขอยืมเงินคนรอบข้างไปทั่ว พอตกกลางคืนก็ต้องคอยระแวงหัวขโมยอยู่ทุกวัน ไม่กล้าแม้จะข่มตาหลับ!

จนกระทั่งวันหนึ่ง นางทั้งรู้สึกง่วงและหิวจนเกือบหมดสติไปแล้ว นางคิดว่าพวกนางแม่ลูกจะต้องตายอยู่ตรงนั้นแล้วจริงๆ แต่แล้วในตอนนั้นเองเฉียวซางอวี๋ก็ได้ยินเสียงคนพูดดังขึ้นจากด้านนอก คนผู้นั้นพูดว่า 

“เจ้าบ้านถังบอกไว้แล้วว่า หากงานฝีมือนี้ สามารถทำให้ผู้หญิงของหมู่บ้านเราดูมีคุณค่าขึ้นมา และหลังจากที่แต่งงานก็ไม่ถูกครอบครัวของสามีรังแก เช่นนั้นถึงจะถูกถ่ายทอดไปก็ไม่เป็นไร”

เฉียวซางอวี๋ได้ยินก็มีกำลังใจขึ้นมา จนไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน จู่ๆนางก็ลุกขึ้นมาได้ในทันที

พร้อมกับซักเสื้อผ้า อาบน้ำ ก่อนจะขอให้ฮูหยินของหัวหน้าหมู่บ้านช่วยดูแลลูกให้ จากนั้นนางก็คิดเสียว่าไปตายเอาดาบหน้ามุ่งหน้ามาหาถังฉือเย่ที่หมู่บ้านจวี้เป่าแห่งนี้ 

ตอนที่ได้พบสาวน้อยคนนั้น เป็นครั้งแรกที่เฉียวซางอวี๋รู้สึกว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของตัวเองถูกต้อง ‘เจ้าบ้านถัง’ ผู้นี้จะต้องช่วยเหลือนางได้อย่างแน่นอน! 

ถังฉือเย่เฝ้ามองอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ ด้วยรู้ดีว่าตอนนี้เฉียวซางอวี๋ต้องการระบายออกมา จึงไม่รบกวนอีก

หญิงสาวแซ่เฉียวร้องไห้อย่างหนักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงสะอึกสะอื้นนั้นจะค่อยๆสงบลง เมื่อหันมาอีกทีก็พบว่าถังฉือเย่เดินออกไปแล้ว แล้วตอนนั้นเองที่มีคนผลักประตูเข้ามา พร้อมกับยกถ้วยน้ำชายื่นให้พร้อมอมยิ้มเล็กน้อยบอกว่า 

“เจ้าบ้านถังได้ช่วยหาบ้านให้เจ้าแล้ว เจ้ารีบไปล้างหน้าแล้วมาดื่มน้ำสักหน่อย รถเกวียนรออยู่ข้างนอก จะได้กลับไปรับลูกของเจ้ามาที่นี่”

เฉียวซางอวี๋ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาพอให้สดชื่น แล้วเดินออกมานั่งบนเกวียนของถังฉือเย่ที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว เพื่อกลับเข้าหมู่บ้านของตัวเองไปรับหานเอ๋อร์มาด้วยความชุ่มชื่นหัวใจ 

แต่แล้วพอรถเกวียนได้เคลื่อนผ่านบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง เมื่อเฉียวซางอวี๋เปิดม่านดู แววตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

พลันนั้นเอง ถังจวิ้นเหลียงที่เป็นคนบังคับเกวียนก็พูดขึ้นว่า “แม่หญิงเฉียว เจ้าบ้านถังบอกว่าให้เข้าไปซื้อของใช้ที่จำเป็นในเมืองก่อน”

“ไม่เป็นไร แค่มีที่ให้พวกข้าซุกหัวนอนก็พอแล้ว”

“เจ้าบ้านถังให้มายี่สิบตำลึง นางบอกว่าหากใช้ไม่หมดก็ไม่ต้องกลับหมู่บ้าน”

เฉียวซางอวี๋อึ้งไปอีกครั้งและนิ่งเงียบอยู่นาน ด้วยความที่คิดไม่ถึงว่าถังฉือเย่จะเป็นคนรอบคอบเช่นนี้ นางสามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวคนเดียว สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก

ถังจวิ้นเหลียงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นบอกนางว่า “ท่านเจ้าบ้านถังดีกับลูกน้องมาก หากมีนางอยู่ เจ้าก็ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น เพียงแต่…” 

“แต่อะไร?” 

“เพียงแต่อย่าทำให้นางไม่พอใจเท่านั้น เพราะนางเป็นคนที่แค้นฝังใจมาก” 

“ข้าเข้าใจแล้ว” เฉียวซางอวี๋พยักหน้ารับเสียงเบา พร้อมกันนั้นน้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง นางอุ้มลูกสาวพลางก้มลงไปจูบครั้งหนึ่ง

“หานเอ๋อร์ ต่อไปพวกเราก็จะมีที่อยู่อาศัยแล้ว มีทั้งบ้าน ทั้งอาหาร เราสองคนแม่ลูกรอดตายแล้ว!” 

เฉียวซางอวี๋พร่ำพูดขอบคุณไปตลอดทาง กระทั่งช่วงบ่ายถังจวิ้นเหลียงก็ได้พาพวกนางสองคนแม่ลูกกลับมา 

ด้วยความที่เป็นคนต่างหมู่บ้าน ดังนั้นพวกนางจึงไม่สามารถเข้ามาอาศัยในหมู่บ้านจวี้เป่าได้ตามอำเภอใจ จำเป็นจะต้องเขียนและลงชื่อในขั้นตอนต่างๆให้เรียบร้อย เฉียวซางอวี๋จึงไปลงรายชื่อที่บ้านของหลี่เจิงซึ่งเป็นใบอนุญาตให้เข้ามาพักได้ชั่วคราว 

ถังฉือเย่ขอให้ฉีหยางมาช่วยนางเขียน เมื่อสอบถามจึงได้รู้ว่า ปีนี้เฉียวซางอวี๋เพิ่งจะอายุครบยี่สิบห้าปีเท่านั้น เมื่อถามชื่อของบุตรสาวเฉียวซางอวี๋ตอบว่า 

“คนตระกูลนั้นสกุลจาง ลูกสาวของข้าชื่อจางหาน”

แม้ว่านางจะเกลียดคนตระกูลนั้นขนาดไหน แต่ถึงอย่างไรลูกสาวก็ยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลจางอยู่  

“จางหาน…ชื่อนี้ใครเป็นคนตั้ง” ถังฉือเย่ถามด้วยความประหลาดใจ

“เป็นพ่อของเขาเป็นคนตั้งให้”

ถังฉือเย่เหลือบมองนางแวบหนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันเมื่อพบว่าตัวอักษรหานตัวนี้ หากจำไม่ผิดน่าจะเป็นหยกที่ใช้วางในปากของคนตายตอนที่จะบรรจุลงโรงศพ คนเป็นพ่อแท้ๆ แถมยังมีการศึกษา เหตุใดจึงตั้งชื่อลูกสาวของตัวเองแบบนี้!

“ข้าว่าเรามาตั้งชื่อให้นางใหม่ดีกว่า” 

“เพราะอะไรหรือ?”

ถังฉือเย่ไม่อยากอธิบาย จึงพูดเพียงว่า “ให้ลูกของเจ้าใช้สกุลของเจ้า แล้วตั้งชื่อขึ้นมาใหม่”

แม้จะยังไม่เข้าใจเท่าใดนัก แต่เมื่อเฉียวซางอวี๋เห็นแววตาของถังฉือเย่แล้ว นางก็พยักหน้าและตอบตกลงทันที “เจ้าบ้านถัง ถ้าอย่างนั้นท่านช่วยข้าตั้งชื่อหน่อยเถอะ”

“ชื่อว่าเฉียวเฉินซีแล้วกัน ความอบอุ่น แสงสว่าง ความหวัง เพราะวันใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดก็ไม่ต้องไปใส่ใจอีก” 

เฉียวซางอวิ๋ยิ้มทั้งน้ำตาพลางย่อเข่าลงคำนับแล้วกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นนางจึงลุกขึ้นไปจัดการเรื่องเอกสารต่อ กว่าจะแล้วเสร็จเวลาก็ล่วงเลยจนมืดค่ำ 

ในระหว่างที่เฉียวซางอวี๋กำลังจัดข้าวของอยู่ที่บ้านนั้นก็มีคนในละแวกนั้นเข้ามาช่วยอยู่ไม่น้อย เมื่อนางเห็นว่ามีคนที่พูดด้วยท่าทางที่มีความรู้ราวกับเป็นคนที่ได้รับการศึกษามาจึงแอบถามชายผู้นั้นว่า

“พ่อหนุ่ม ข้าขอถามเรื่องตัวอักษรตัวนี้หน่อยสิ” พูดพร้อมกับเขียนตัวอักษรหานลงที่พื้น “ตัวอักษรนี้ มีความหมายว่าอะไรหรือ?”

คนผู้นั้นเหลือบมองแวบหนึ่งก่อนจะบอกว่า “หาน…คำนี้หมายถึงหยกที่ใช้วางในปากของคนตายอย่างไรเล่า!” 

เมื่อได้ยินเฉียวซางอวี๋ก็ตกตะลึงในทันที มือไม้เย็นขึ้นมาฉับพลัน ราวกับว่าหัวใจของนางถูกผ่าออกเป็นเสี่ยงๆ แล้วมีกระแสลมหนาวพัดโหมกระหน่ำเข้ามา

คนผู้นั้นสังเกตเห็นความผิดปกติจึงเรียกเบาๆ “แม่นางเฉียว… เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”

เฉียวซางอวี๋ได้สติขึ้นมา นางสูดหายใจเข้าลึกพร้อมกับส่ายหน้าช้าๆ

นางรู้มานานแล้วว่าอดีตสามีคนนั้นมีนิสัยไม่ต่างอะไรไปจากสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง โชคดีที่นางสองคนแม่ลูกหลุดพ้นจากมันมาได้แล้ว หลังจากนี้ชีวิตของนางกับ ‘เฉียวเฉินซี’ บุตรสาวก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป! 

                                                            บทที่ 164: เหล้าวีรบุรุษ

เฉินซียังเด็กจึงไม่ต้องสนใจเรื่องชายหญิงอะไร กลางวันจึงสามารถพาไปไว้ที่สำนักศิลปะต่อสู้ เพื่อให้คนคอยดูแลได้

เฉียวซางอวี๋ไม่หลงเหลือความกังวลเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นนางจึงหมกมุ่นตั้งอกตั้งใจทุ่มเทความคิดทั้งหมดไปอยู่กับงานโรงทอเป็นหลักแต่เพียงอย่างเดียว 

เมื่อมีเฉียวซางอวี๋มาอยู่ด้วย ถังฉือเย่ก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาจริงๆ เพราะมีหลายอย่างที่นางสามารถคิดและตัดสินใจได้เองโดยไม่ต้องบอกอะไรมาก 

สำหรับถังฉือเย่นั้นนางคิดเพียงว่าตัวเองจะสามารถกลับมาขี้เกียจได้อีกครั้งแล้ว! 

เช้าวันนี้ ถังฉือเย่ออกมาจากที่โรงทอก่อนกลับเข้าบ้านก็เลี้ยวไปยังบ้านของท่านสวี่ก่อน เพื่อขอให้สวี่เวิ่นชู่ช่วยเขียนป้ายร้านให้สักหน่อย 

สวี่เวิ่นชู่ถามว่าอยากให้ชื่อว่าอะไร นางจึงบอกว่า “เดิมทีข้าอยากให้ชื่อว่าโรงทอผ้าถังจี้ แต่ก็คิดว่ามันไม่ไพเราะสักเท่าไหร่ เช่นนั้นท่านช่วยข้าคิดสักหนึ่งชื่อจะได้หรือไม่?”

“หากถามความเห็นข้า เช่นนั้นก็ชื่อ ‘เย่ฟาง’ ไปเลยตรงๆจะดีกว่า”

หญิงสาวทำหน้าครุ่นคิด ‘เย่ฟาง’....เป็นชื่อที่เรียบง่าย แต่ฟังแล้วไพเราะมาก 

“เช่นนั้นก็ชื่อว่าเย่ฟาง ข้าคิดไว้อยู่แล้วว่าท่านจะต้องคิดชื่อที่ข้าชอบได้แน่นอน”

สวี่เวิ่นชู่อมยิ้ม พลางฝนหมึก ก่อนจะกล่าวยิ้มๆ “เหล้าตระกูลถัง เสื้อผ้าเย่ฟาง ข้าจะรอดูว่าเย่เอ๋อร์ของเราจะสร้างอะไรออกมาอีก”

“ท่านสวี่ ท่านไม่ชอบพูดเรื่องนี้ใช่หรือไม่?”

บัณฑิตสวี่ หันกลับไปมอง หญิงสาวจึงพูดต่อว่า “คนมีการศึกษาอย่างพวกท่าน แต่ข้ากลับขอให้ท่านเขียนป้ายร้านเหล้า แล้วก็ให้ท่านเขียนป้ายโรงทออีก ทำเรื่องที่มันติดดินเช่นนี้ ท่านคิดว่ามันเป็นเรื่อง…น่าอับอายบ้างไหม?”

“จะคิดเช่นนั้นได้อย่างไรล่ะ ข้าเป็นเพียงผู้มีการศึกษาที่ยากจนคนหนึ่ง ข้าหวังเพียงว่าได้ติดตามร้านเหล้าตระกูลถังและโรงทอเย่ฟางของเจ้าที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว ข้าจะรู้สึกอับอายได้อย่างไรกัน?” 

“เช่นนั้นก็ดี” ถังฉือเย่ยิ้ม “หากท่านไม่ชอบ ก็ต้องบอกกับข้าตรงๆ ตัวข้าเองนั้นโง่เขลา ข้ามองสีหน้าคนไม่ออกหรอก ท่าทางปิดบังหลบๆซ่อนๆของคนมีการศึกษาอย่างพวกท่านแบบนั้น ข้ามองไม่ออก”

“ข้าเพิ่งจะรู้ในวันนี้ ว่าเดิมทีเย่เอ๋อร์นั้นโง่เขลา”

ถังฉือเย่หันไปหาถังฉือหรงและคนอื่นๆก่อนจะพูดต่อ “พวกเจ้าเองก็ช่วยข้าเขียนสิ่งนี้ด้วยสิ” 

“เขียนอะไร?” ถังฉือหรงถาม

“การค้าขนแกะของข้าในตอนนี้ เป็นการค้าระยะยาว งานถูเส้นด้ายด้วยมือมันเปลืองเวลาไปมาก ดังนั้นข้าจึงอยากเขียนบางอย่าง ถึงตอนนั้นก็จะแจกจ่ายให้กับช่างฝีมือในแต่ละที่ สิ่งสำคัญก็คือข้าต้องการเครื่องปั่นด้ายที่สามารถปั่นขนแกะได้ ใครที่สามารถทำมันขึ้นมาได้ ก็สามารถมาหา ‘เจ้าของโรงทอเย่ฟาง’ ได้ที่หมู่บ้านจวี้เป่า ข้าจะให้เงินรางวัลหนึ่งร้อยตำลึง หรือสองร้อยตำลึง รวมๆแล้วใจความก็ประมาณนี้”

ถังจวิ้นเชินถาม “เรื่องแค่นี้ก็ยังต้องเขียนด้วยเหรอ ให้คนออกไปถามตรงๆก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”

“เจ้าคิดว่าการประดิษฐ์คิดค้นหรือการสร้างสรรค์มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ อีกอย่าง แม้ว่าจะง่ายแต่ก็มีข้อดีข้อเสีย ข้าอยากได้ผลลัพธ์ที่เกิดจากการรับฟังความเห็นของคนอื่นๆ ไม่แน่ว่าเมื่อถึงตอนนั้น อาจจะไม่ได้มีเพียงคนเดียวที่ประดิษฐ์มันได้ เช่นนั้นข้าก็สามารถเลือกสิ่งที่ดีที่สุดได้”

“หากจะเลือกที่ดีที่สุดก็ไม่จำเป็นต้องเขียนหรอก ข้าคิดว่าช่างฝีมือหลายคนคงจะไม่รู้ตัวหนังสือ”

“เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องเขียนคำที่มันสละสลวยมากนัก เขียนในแบบที่คนอย่างข้าเห็นแล้วสามารถเข้าใจได้อย่างรวดเร็วแบบนั้นก็พอแล้ว” 

เมื่อเห็นว่าถังจวิ้นเชินยังคิดจะพูดต่อ ถังฉือเย่จึงทำท่าพับแขนเสื้อขึ้น ถังจวิ้นเชินถอยกลับไปในทันที พลางพยักหน้าราวกับกระเทียมโดนทุบ “เขียนเดี๋ยวนี้ ข้าเขียนเดี๋ยวนี้แหละ!” 

สวี่เวิ่นชู่อมยิ้ม จากนั้นถังฉือเย่จึงดึงแขนเสื้อลงอย่างพอใจ แล้วพูดว่า “ท่านสวี่ คราวก่อนท่านบอกว่าจะแนะนำนักปราชญ์สองสามคนที่เก่งเหมือนท่านให้กับข้าไม่ใช่เหรอ เหล่าคนที่ไม่เตรียมสอบจอหงวนพวกนั้น ท่านจะแนะนำให้ข้าเมื่อไหร่?”

“เจ้าไม่คิดจะเรียนการเขียนอักษรจริงๆเหรอ?”

ความจริงแล้วถังฉือเย่กำลังแอบฝึกเขียนตัวอักษรอยู่ ฝึกมาได้สองเดือนกว่าแล้ว แต่ก็ยังอายที่จะนำมาให้คนเก่งๆอย่างเขาดู ดังนั้นนางจึงถามกลับอย่างมีเหตุผลว่า “ก็เห็นๆอยู่ว่ามีพวกท่านอยู่ แล้วข้าจะเรียนไปทำไมกัน?” 

สวี่เวิ่นชู่คิดอยู่ครู่หนึ่งพลางว่า “เจ้าต้องการจ้างใครสักคนจริงๆเหรอ?” 

“แน่นอนอยู่แล้ว”

“ข้ารู้จักคนคนหนึ่งอยู่จริงๆนั่นแหละ เขามีรายชื่ออยู่ในตำแหน่งซิ่วฉาย เพียงแต่เขาเสียแขนไปข้างหนึ่ง จึงไม่สามารถสอบได้อีก เรื่องพรสวรรค์แล้ว เขาไม่ได้ด้อยไปกว่าข้าเลย ในครอบครัวเหลือเขาเพียงตัวคนเดียว หากเจ้าต้องการจริงๆ ข้าสามารถเขียนจดหมายไปถามให้ได้”

“เขาเป็นคนดีไหม?”

สวี่เวิ่นชู่ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “เขาเป็นคนซื่อตรง ข้าขอรับประกันด้วยชีวิต”

“ดี…ข้าต้องการคนที่มีความสามารถอ่านเขียน สามารถช่วยข้าจัดการเรื่องจุกจิกเล็กๆน้อยๆ อย่างน้อยที่สุดควรจะรู้เรื่องคดีเรื่องกฎหมาย เรื่องการบัญชี ล้วนต้องเข้าใจสิ่งเหล่านี้ ค่าตอบแทนสูง แต่คนที่มีการศึกษาจริงๆ อาจจะคิดว่างานนี้มันไม่ค่อยมีเกียรติ สถานการณ์มันก็เป็นเช่นนี้แหละ ท่านเขียนจดหมายไปถามเถอะ”

เมื่อท่านสวี่ตอบตกลง ถังฉือเย่จึงนำจดหมายที่เขาเขียนมาและจากไป หญิงสาวไม่เพียงแต่ทำป้ายเท่านั้น ยังให้คนสลักความเรียงตัวใหญ่ๆเอาไว้อีกด้วย เมื่อถึงตอนนั้นก็จะได้แปะไว้บนถุงบรรจุภัณฑ์

ด้านนอก

เมื่อการคัดแยกผ้าขนสัตว์ในโรงงานชั่วคราวเสร็จสิ้น เครื่องซักแบบมือและเตียงอบแห้งที่ถังฉือเย่สั่งไว้ก็พร้อมแล้ว นางจึงสั่งให้สร้างเพิงไม้ไว้ริมน้ำเพื่อเริ่มซักล้างขนแกะ อบขนแกะ ถูด้าย จากนั้นขนแกะจะถูกส่งไปในเมืองเป็นชุดๆ และชุดที่ย้อมเสร็จแล้วก็ถูกส่งกลับมา 

ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบกว่าวัน ถังฉือเย่ยุ่งจนมึนงงสับสนไปหมด เมื่อเจอฉีจิงอีกครั้ง นางก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่าไม่ได้เจอเขามานานมากแล้ว

ชายหนุ่มมีสีหน้าปกติ ดูเหมือนจะมีเพียงนางเท่านั้นที่มองออกว่าตอนนี้เขากำลังดีใจอยู่ เมื่อพบหน้ากัน ฉีจิงก็กุมมือนางแน่น ก่อนจะกล่าว “สำเร็จแล้ว!” 

“หืม?”

“เหล้า กลั่นเหล้าสำเร็จแล้ว!” 

ถังฉือเย่จึงจะได้สติคืนกลับมา ในมือของฉีจิงยังถือไหสองใบเอาไว้ เขายังไม่เปิดมันออก เขาเปิดเกลียวขวดน้ำที่เอว ให้นางดมกลิ่น ซึ่งกลิ่นนั้นช่างรุนแรงเตะจมูก…มันแตกต่างกับเหล้าที่ผ่านการหมักจริงๆ 

“เจ้าไม่ต้องเอากลับมา และก็ไม่จำเป็นต้องบอกชาวบ้าน เจ้าทำธุรกิจด้านนอกก็พอแล้ว”

ฉีจิงผงะไป ก่อนจะพยักหน้า แล้วทั้งสองก็เดินเคียงข้างกันกลับไป อยู่ๆเขาก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “เหล้านี้เรียกว่าเหล้าวีรบุรุษ ดีไหม?”

เหล้าวีรบุรุษ…ถังฉือเย่ชิมเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตอบว่า “ดี!”

“ความจริงแล้วเหล้านี้ สามารถให้หานอี้นำไปที่หลานโจวได้ ที่ทุ่งหญ้า สถานที่แห่งนั้น เหล้าแบบนี้จะต้องมีคนต้องการแน่ๆ”

“ตกลง ถึงตอนนั้นเจ้าก็คุยกับเขา คิดซะว่าเป็นเหล้าของเจ้าเอง

“เช่นนั้นเหล้านี่ ก็ถือว่าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าชั่วคราว ข้าสามารถหาคนมาบริหารเองจัดการเองได้?”

เมื่อเห็นถังฉือเย่พยักหน้า ฉีจิงจึงกล่าว “กำไรให้เจ้าห้าส่วนดีไหม?”

“ไม่ต้อง” เมื่อถังฉือเย่เห็นว่ารอบกายไม่มีใคร จึงได้กุมมือเขาไว้ พลางมองหน้า “อาฉี เงินอยู่ในมือของข้ามากมายมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าต้องการเงินไปทำอะไร แต่มันไม่เหมือนกับข้าแน่นอน ข้าก็เป็นเพียงหนูที่สะสมเสบียงอาหาร ดังนั้นเจ้าไม่ต้องแบ่งกำไรให้ข้า ข้าเองก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน เจ้าได้เงินมาแล้ว หากคิดว่าเรื่องอะไรมันมีความหมายก็ไปทำเสีย” 

ฉีจิงมองลึกเข้าไปในดวงตาของนางเป็นเวลานาน ก่อนจะกล่าวเบาๆ “เชื่อใจข้าขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ใช่” หญิงสาวตอบอย่างมั่นใจ “ข้าเชื่อใจเจ้า”

“เงินทองของหญิงงามไม่มีสิ่งใดสามารถทดแทนได้ เช่นนั้นข้าคืนให้เจ้าเป็นหนังสือสินสอด กับที่ดินหลายพันไร่เป็นของกำนัลจะดีไหม?”

ถังฉือเย่ถลึงตาพลางกล่าว “เจ้าอย่าพูดคำแปลกๆเช่นนี้ได้ไหม มันไม่เหมือนเจ้าเอาเสียเลย”

ฉีจิงเม้มปากอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อวานตอนที่กลั่นเหล้าออกมาได้ คนเหล่านั้นแทบรอไม่ไหวที่จะจับเขาห่อแล้วส่งให้ถังฉือเย่ บางทีพวกเขาอาจคิดไม่ถึงว่านางอาจจะไม่ต้องการ 

แต่ช่างเถอะไม่ว่าถังฉือเย่จะคิดยังไง นางก็ไม่อาจหนีเขาพ้นหรอก ในเมื่อหญิงสาวตระกูลถังผู้นี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าเป็นเขา!

ฉีจิงมองไปยังเบื้องหลังของหญิงสาว พลางเม้มปากอย่างเงียบๆ

                                                บทที่ 165: เจ้าของโรงทอเย่ฟาง

ทุกวันนี้ไม่ว่าถังฉือเย่คิดจะทำเรื่องอะไร แค่สั่งมาคำเดียวก็จะมีคนขานรับ นางมีทั้งคนและกำลังที่มากมาย เพราะฉะนั้นเพียงไม่กี่วันต่อมาโรงทอเย่ฟางก็สร้างเสร็จอย่างรวดเร็ว 

ในเวลานี้ ด้ายที่ถูก็ถูกย้อมสีเรียบร้อยแล้ว สามารถเริ่มทอเป็นไหมพรมได้ประมาณสามร้อยกว่าชั่ง ในตอนนี้ถังฉือเย่ก็ได้สร้างกฎเกณฑ์การจัดการอย่างละเอียด พร้อมกันนั้นก็ได้ปรึกษาหารือและทำการยืนยันกับเฉียวซางอวี๋อีกครั้งว่า มีทั้งหมดเจ็ดหมู่บ้านที่เข้าร่วม โดยคนในหมู่บ้านจวี้เป่าเป็นคนพื้นที่ มีคนทั้งหมดสี่สิบกว่าคน อีกหกหมู่บ้านมาเพียงหมู่บ้านละยี่สิบคน สำหรับยี่สิบคนนี้จะต้องถูด้ายในจำนวนที่กำหนดไว้ให้เพียงพอก่อน จากนั้นจึงจะสามารถเริ่มเรียนงานฝีมือได้

สิ่งที่ถังฉือเย่กำหนดนี้เข้มงวดมาก โดยเฉพาะด้ายที่ถูออกมาจะต้องสม่ำเสมอและความหนาบางก็จะต้องเท่ากัน คนที่ทำได้ไม่ดีจะต้องถูกเปลี่ยน สำหรับงานฝีมือหากเรียนไม่ได้ในสามวันหรือทำได้ไม่ดีก็จะต้องถูกส่งกลับหมู่บ้านไปและเปลี่ยนคนใหม่มาทำแทนเช่นเดียวกัน แต่สำหรับคนที่ทำได้ดีก็จะมีค่าตอบแทนให้เป็นพิเศษ 

ภายหลังเมื่อผ่านการประเมินแล้วก็สามารถนำเส้นไหมกลับไปทอที่บ้าน รวมทั้งสามารถสอนคนในหมู่บ้านเดียวกันได้ หากสอนได้หนึ่งคน หลังจากที่ผ่านการทดสอบแล้ว ก็จะหักค่าแรงตามที่กำหนดได้หนึ่งตำลึง

หญิงสาวนำกฎเกณฑ์เหล่านี้ส่งให้แต่ละหมู่บ้าน และหลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ถังฉือเย่จึงเลือกวันมงคลวันหนึ่งในการเปิดกิจการ

ทันทีที่ได้ยินเสียงจุดประทัด คนจากแต่ละหมู่บ้านก็ล้วนมาร่วมแสดงความยินดีเป็นจำนวนมาก ซึ่งไม่สามารถจดจำได้หมด ในชั่วขณะเดียวกัน ถังฉือเย่ที่เรียนรู้มาจากหานอี้ นางจึงแจกจ่ายผ้าแต่ละสีให้กับแต่ละหมู่บ้านให้ผูกมันไว้กับด้านบนของเสื้อคลุมเพื่อที่จะแยกแยะได้ง่าย ในขณะเดียวกันก็มอบป้ายให้กับทุกคน เมื่อถึงตอนนั้นจะต้องแขวนมันเอาไว้ที่เอว เพื่อสะดวกต่อการเข้าออก

และเนื่องจากงานวันนี้มีหญิงสาวน้อยใหญ่และเหล่าสะใภ้มากันเยอะ ถังฉือเย่ไม่ได้ขอให้ถังฉือหรงและคนอื่นๆมาช่วย เฉียนซื่อสะใภ้คนรองของท่านหัวหน้าตระกูลเขียนหนังสือได้ไม่เลว นางจึงได้ให้มาทำเรื่องการลงทะเบียน โดยมีเฉียวซางอวี๋เองคอยช่วยอยู่ข้างๆ หลังจากนั้นไม่นานก็ลงชื่อเสร็จและเข้าไปข้างใน

ถังซิ่วต่อแถวอยู่ด้านหลัง นางรีบเหลือบมองถังฉือเย่ ในใจมีความสับสนเล็กน้อย นางอายุครบสิบห้าปีแล้ว เดิมทีก็ถึงเวลาที่จะพูดคุยเกี่ยวกับการแต่งงาน แต่แม้ว่านางจะตัดใจจากพ่อหนุ่มฉีได้ แต่นางก็ไม่ชายตามองชายหนุ่มคนใดในหมู่บ้านเลย นางจึงคิดทุกวิถีทางในการเลื่อนมันไปก่อน เมื่อได้ยินเรื่องโรงทอเย่ฟาง จึงขอร้องพ่อแม่ว่าอยากจะมาเรียนงานฝีมือที่นี่

แต่ด้วยความที่เคยชอบพอฉีจิงมาก่อน นางจึงเป็นกังวลอยู่หลายวัน กลัวว่าหากถังฉือเย่ไม่ยอมให้เรียนจะต้องขอร้องอย่างไรดี แต่คาดไม่ถึงว่าถังฉือเย่ไม่ได้สนใจเลยสักนิด ทำเพียงหันมามองนิดหนึ่งก่อนจะพยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปพูดคุยกับเฉียวซางอวี๋ต่อ

ถังซิ่วมีใบหน้าที่ดูน่ารักน่าเอ็นดู ใบหน้าอ้วนกลม ดวงตาเสี้ยวพระจันทร์ ปากกระจับเล็กๆมีลักยิ้ม ซึ่งแน่นอนว่าถังฉือเย่รู้จักนางเป็นอย่างดี เพราะนางก็คือหนึ่งในคนที่แอบชอบฉีจิงนั่นเอง แต่ถังฉือเย่กลับไม่ได้รังเกียจนาง

แต่แล้วในขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เฉียวซางอวี๋ก็ตัวแข็งทื่อในทันที ถังฉือเย่มองไปด้านหน้า ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นคนจากหมู่บ้านต้าเยว่ ดูราวกับอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ดปี กำลังยืนมองเฉียวซางอวี๋อย่างตกตะลึง

“มีอะไรเหรอ?”

เฉียวซางอวี๋ตัวสั่นเล็กน้อย นางเปิดปาก แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา เวลานี้หญิงสาวผู้นั้นก็มาต่อแถวอยู่ด้านหน้าและถึงคิวลงทะเบียนแล้ว เห็นได้ชัดว่านางเองก็กระสับกระส่ายเล็กน้อย แต่นางกลับกล่าวด้วยเสียงเล็กๆว่า

“จางเสี่ยวม่าน”

แล้วตอนนั้นเองที่ถังฉือเย่ได้รู้แล้วว่านางเป็นใคร หญิงสาวเหลือบมองเฉียวซางอวี๋ ใบหน้าของอีกฝ่ายขาวซีดราวกับกระดาษ ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง แต่กลับเงียบไม่พูดอะไรออกมาเลยสักนิด

ถังฉือเย่ทำอะไรไม่ถูก นอกจากบอกว่า “ข้าบอกแล้วว่าโรงทอที่นี่ ข้าจะไม่ยุ่ง เจ้าสามารถจัดการรับผิดชอบได้เต็มที่”

เฉียวซางอวี๋ผงะไปในทันที รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของถังฉือเย่ ดังนั้นจึงยอมอดทนต่อความแค้นของตัวเองชั่วคราว 

ในขณะเดียวกันเมื่อเฉียนซื่อบันทึกข้อมูลของจางเสี่ยวม่านเรียบร้อยแล้วก็ยื่นผ้าให้แล้วบอกว่า “เจ้าเข้าไปเถอะ นำสิ่งนี้ผูกไว้ที่ต้นแขน”

“รอเดี๋ยว!” เฉียวซางอวี๋พูดโพล่งขึ้น “นางเข้าไปไม่ได้!”

จางเสี่ยวม่านเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด เพื่อจะได้สิทธิ์นี้มา ครอบครัวนางต้องจ่ายเงินไปตั้งมากมายจึงไม่กล้าทะเลาะได้แต่กล่าวด้วยสีหน้าที่โศกเศร้า “พี่สะใภ้ เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ พวกเราก็เป็นคนหมู่บ้านต้าเยว่เหมือนกัน จะมาพูดมั่วๆแบบนี้ไม่ได้!” 

“ใครเป็นพี่สะใภ้เจ้า” เฉียวซางอวี๋กัดฟัน “ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลจางเดนสัตว์เดรัจฉานอย่างพวกเจ้าสักนิดเดียว”

จางเสี่ยวม่านซ่อนใบหน้าของนางไว้และเริ่มร้องไห้ แต่คำที่พูดออกมากลับแฝงไปด้วยการคุกคาม “พี่สะใภ้ ข้าคือคนที่ได้รับการคัดเลือกจากหมู่บ้าน นี่ไม่ใช่เรื่องของตระกูลจาง หรือว่าชาตินี้เจ้าไม่คิดจะกลับไปที่หมู่บ้านแล้ว เจ้าไม่กลัวว่าจะถูกชาวบ้านต่อว่านินทาลับหลังเหรอ เจ้าไม่กลัวว่าหานเอ๋อร์จะไม่มีพ่อ...”

เมื่อได้ยินชื่อของบุตรสาว เฉียวซางอวี๋ก็ยิ่งทวีความโกรธแค้นจนดวงตาทั้งสองแทบจะมีเปลวไฟทะลักปะทุออกมา นางคว้าปากกาในมือของเฉียนซื่อมาและกาชื่อของจางเสี่ยวม่านออก  

“ข้าคือคนที่เจ้าบ้านถังจ้างมาจัดการดูแลเรื่องโรงทอฟางเย่ ข้าสามารถตัดสินใจได้ เพราะฉะนั้นข้าไม่อนุญาตให้เจ้าเข้าไป ก็คือไม่อนุญาต!”

“เจ้า! เจ้ากล้า!” จางเสี่ยวม่านรังแกอดีตพี่สะใภ้จนเคยตัว มีหรือจะยอมถูกจัดการต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ ด้วยความที่เป็นคนฉลาดคนหนึ่ง เมื่อเห็นว่าถังฉือเย่ยืนอยู่ไม่ไกล นางจึงรีบร้องไห้ออกมาเสียงดัง 

“พี่สะใภ้ ในตอนนั้นที่เจ้าทำเรื่องบัดสีเลวทรามเช่นนั้น อีกทั้งยังเอาทรัพย์สินเงินทองทั้งหมดของครอบครัวมอบให้คนๆนั้น ที่ท่านพี่ของข้าต้องทอดทิ้งเจ้าไปเช่นนั้น ก็เพราะว่าจำใจต้องทำ เจ้ามาแก้แค้นข้าเช่นนี้มันมีประโยชน์อะไรกัน ถึงอย่างไรพี่ข้าก็ไม่อาจเลี้ยงลูกคนอื่นได้”

ชาวบ้านคนอื่นที่ไม่รู้เรื่องราวความจริง ก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ จางเสี่ยวม่านแอบดีใจเล็กๆ ขอเพียงทำลายชื่อเสียงได้ ใครยังจะกล้าใช้งานคนเช่นนี้มาเป็นผู้จัดการดูแล!

แล้วตอนนั้นเองที่ถังฉือเย่เดินเข้ามาช้าๆตามที่คาดไว้ จางเสี่ยวม่านจึงร้องไห้อีกครั้ง 

“เจ้าคือจางเสี่ยวม่านใช่ไหม?” ถามพลางมองตั้งแต่หัวจดปลายเท้า 

หญิงสาวสกุลจางรีบย่อตัวทำความเคารพ พลางทำหน้าน้อยใจและกล่าว “เจ้าบ้านถัง ท่านมาตัดสินให้หน่อยเถิด”

“เจ้ารีบกลับไปเสียตอนนี้เถอะ หมู่บ้านต้าเยว่จะได้เปลี่ยนคนอื่นมาแทน หากเจ้ายังเอะอะโวยวายต่อไป เช่นนั้นสิทธิ์ของหมู่บ้านต้าเยว่สิทธิ์นี้ก็ไม่ต้องชดเชยแล้ว ก็ปล่อยให้ขาดไปอย่างนี้แหละ!” 

สิ้นเสียงของถังฉือเย่คนของหมู่บ้านต้าเยว่ก็รีบเข้ามาลากตัวจางเสี่ยวม่านไว้โดยไม่ยอมให้แก้ตัวใดๆทั้งสิ้น และไม่สนว่านางจะแก้ต่างหรือดิ้นรนเพียงใด พวกเขาลากตัวนางออกไปโดยไม่ลังเล พลางขอโทษถังฉือเย่ซ้ำแล้วซ้ำอีก

จนกระทั่งคนเหล่านี้กลับไปจนหมด ถังฉือเย่จึงพูดขึ้นว่า “ข้ามีสองสามคำจะกล่าว เกี่ยวกับเรื่องที่นางเพิ่งจะพูดไปเมื่อครู่นี้”

ทุกคนคิดว่าหญิงสาวจะอธิบายแทนเฉียวซางอวี๋ แต่กลับได้ยินนางกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “โรงทอเย่ฟางแห่งนี้ ข้าทุ่มเทกับมันมาก ข้าหวังว่ามันจะเป็นสถานที่ที่ผ่อนคลายและมีความสุข หากใครไม่ชอบข้า หรือคนของข้า ก็สามารถออกไปได้เสียตั้งแต่ตอนนี้” 

                                                       บทที่ 166: ด่าผู้ชายด้วยกัน

คำพูดนี้เป็นการปกป้องเฉียวซางอวี๋อย่างเห็นได้ชัด จนทำให้ทุกคนที่ได้ยินต่างตะลึงชะงักไปในทันที ได้แต่มองกันไปมาอยู่อย่างนั้น 

ถังฉือเย่กวาดสายตามองทุกคน เมื่อเห็นว่าทุกคนอยู่กับที่ไม่มีใครลุกไปไหน นางก็พูดว่า “ดูแล้วทุกคนก็ไม่ได้โง่ เพราะฉะนั้นคงเข้าใจที่นางพูดเมื่อครู่ นั่นเป็นการพูดเพื่อทำลายชื่อเสียงของผู้อื่นทั้งสิ้น ซึ่งข้าได้ให้คนไปตรวจสอบดูแล้ว ในตอนนั้นแม่นางเฉียวเป็นผู้ดูแลร้านเย็บปักอยู่ มีทรัพย์สินอยู่มากมาย แต่คุณชายจากตระกูลจางกลับยากจนที่ดินสักผืนสำหรับปลูกข้าวปลูกบ้านยังไม่มี แม่นางเฉียวเห็นว่าเขามีการศึกษาจึงยอมลดตัวไปแต่งงานด้วย แต่กลับคิดไม่ถึงว่า ‘ผู้ที่ถ่อมตนมักจะเป็นคนธรรมดา แต่คนที่ลืมบุญคุณและทรยศหักหลังกลับเป็นผู้ที่ได้รับการศึกษา’ 

จางจื่อโม่ได้รับเงินสินสอดจากการแต่งงานดังนั้นจึงได้เรียนหนังสือต่อไปได้ แถมยังใช้เงินค่าสินสอดของภรรยามารักษาแม่ที่ป่วยหนักอีกต่างหาก แต่เขาไม่เพียงไม่รู้จักบุญคุณ กลับหน้าด้านไม่รู้สึกละอาย เมื่อสอบได้ตำแหน่งถงเซิง เขาก็เริ่มโปรยเสน่ห์หลอกล่อหญิงสาวไปทั่ว จนกระทั่งมีโอกาสได้ไปคบค้ากับลูกสาวของตระกูลที่ร่ำรวย ชายผู้นี้ทำตัวชั่วร้ายเป็นอย่างมาก ได้สร้างสถานการณ์ใส่ร้ายภรรยาของตนเองต่างๆนานา”

หญิงสาวพูดรัวเร็วด้วยความโมโหอยู่ไม่น้อย นานชั่วอึดใจกว่าที่นางจะสงบอารมณ์ลงได้จึงพูดกับทุกคนต่อไปว่า “น่าสงสารที่แม่หญิงเฉียวต้องเจอกับชายที่ไร้คุณธรรมเช่นนี้ หลอกมาแต่งงานเพื่อทรัพย์สมบัติ จากนั้นก็หักหลังจนทำให้นางเสียชื่อเสียงแล้วไล่นางออกจากบ้าน แม้กระทั่งลูกก็ถูกใส่ร้ายว่าเป็นลูกของชู้ นางได้รับความอัปยศเช่นนี้แล้ว การที่นางไม่อยากรับศัตรูเข้ามานั้นผิดด้วยหรือ ถ้าอย่างนั้นคนตระกูลจางที่ไม่รู้จักบุญคุณไม่รู้สึกอับอายกับความผิดของตน ข้าเองก็ไม่ยินยอมให้โรงงานของข้ามีคนแบบนี้เด็ดขาด หรือพวกเจ้าอยากที่จะให้คนแบบนี้มาเป็นพวกด้วยอย่างนั้นหรือ?”

ถังฉือเย่ส่งสายตามองทุกคนในที่นั้นเขม็ง ทุกคนเงียบกริบไม่พูดอะไร นางก็ยิ้มออกมาอย่างพึงใจ ความจริงก่อนหน้านี้นางได้ขอให้ฉีจิงช่วยตรวจสอบมานานแล้ว ชายผู้เป็นสามีของเฉียวซางอวี๋ มีนามว่าจางจื่อโม่นั้น เป็นผู้ชายเจ้าเล่ห์แสนกล แถมยังไม่มีความรับผิดชอบอะไร สิ่งที่เฉียวซางอวี๋พูดมานั้นล้วนแล้วแต่เป็นความจริงทุกคำ 

จางจื่อโม่จึงเป็นผู้ชายประเภทที่น่ารังเกียจ เขาจะพยายามอย่างสุดชีวิตดั่งนกยูงที่รำแพนหางหรือยอมที่จะทำให้ตัวเองดูต่ำต้อยลงเพื่อยกยอเอาใจอีกฝ่าย แล้วตัวเองจะได้อยู่อย่างสุขสบาย แต่ในขณะเดียวกันกลับรู้สึกเกลียดชังคนที่เขาเกาะอยู่ อดทนอดกลั้นเก็บความเกลียดชังเอาไว้ข้างใน เมื่อมีโอกาสก็ตอบโต้อย่างบ้าคลั่ง แถมยังหลงคิดว่าตัวเองนั้นมีคุณธรรมสูงส่งมีศักดิ์ศรี

ทุกคนที่ได้ยินต่างตกใจเป็นอย่างมาก และมีหญิงสาวจากหมู่บ้านต้าเยว่คนหนึ่งพูดขึ้นว่า “ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง ข้าก็บอกมาตั้งนานแล้วว่าตระกูลจางน่ะไม่ใช่คนดีอะไรหรอก”

“ใช่ไหมล่ะ” อีกคนเสริม “จางจื่อโม่คนนั้นเมื่อไล่แม่นางเฉียวออกมาแล้ว ก็สร้างบ้านใหม่และยังแต่งงานกับภรรยาคนใหม่อีกด้วย เงินพวกนั้นมาจากไหนกัน ทุกคนก็คงจะไม่โง่”  

“คนตระกูลจางรักเงินทรัพย์สมบัติยิ่งกว่าอะไรดี ไม่มีอะไรดี เพียงแค่เอ่ยปาก ก็เอาแต่เรื่องซวยๆมาให้น่ารังเกียจเป็นที่สุด”

ชาวบ้านหลายคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ซุบซิบ ผ่านไปสักพักจึงจะเริ่มลงรายชื่อกันต่อ ฉีจิงและหราวซิวกับคนอีกสองสามคน ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ไกลๆ และกำลังมองดูเหตุการณ์อยู่ตลอด แม้พวกเขาไม่ใช่คนของหมู่บ้านนี้ แต่เพียงแค่เห็นการปกป้องของถังฉือเย่ที่มีต่อเฉียวซางอวี๋แล้ว ก็สามารถดูแผนการและลูกไม้ของถังฉือเย่ออกจนหมด 

ลุงหนวดเหลียงกระแอมพลางพูดขึ้นว่า “อาเย่น่าเกรงขามจริงๆ”

หราวซิวพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “เด็กผู้หญิงคนนี้ ฉลาดและมีเล่ห์เหลี่ยม”

“ไม่เพียงแต่มีเล่ห์เหลี่ยม ข้ายังคิดว่านางฉลาดจนแทบจะเป็นเทพหรือปีศาจไปแล้ว”

ฉีจิงยืนฟังแผ่นหลังเหยียดตรง มือทั้งสองไขว้ไว้ด้านหลัง จากนั้นก็หรี่ตามองหญิงสาวที่อยู่ไกลๆ นัยน์ตาของเขาราวกับมีไฟที่ลุกโชนอยู่ เต็มไปด้วยความเร่าร้อน

ถ้อยคำของถังฉือเย่ที่ได้ยินนั้นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า นางได้ช่วยผดุงความยุติธรรมให้กับเฉียวซางอวี๋ แถมยังได้ประโยชน์อีกสองอย่าง…อย่างแรกคือได้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของตัวนางเอง และอย่างที่สองก็จะได้แสดงความบริสุทธิ์ของเฉียวซางอวี๋ไปพร้อมกันด้วย

ชายหนุ่มรู้มานานแล้วว่าไม่ว่าถังฉือเย่จะทำอะไร นางมักจะยึดเอาความรู้สึกเป็นหลัก ราวกับว่า ยังคงยึดมั่นในคำว่า ‘จิตใจของคน’  

ถังฉือเย่พูดออกมาประโยคแรกก็ไม่มีการอธิบายอะไรทั้งนั้น พูดแค่ว่าหากไม่พอใจก็เชิญออกไป แต่ก็ไม่มีคนเดินออกไป หลังจากนั้นไม่ว่านางพูดอะไรก็มีแต่คนสนับสนุน ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ไม่ถูกก็ต้องถูกนอกจากนี้เมื่อมองจากในมุมของผลประโยชน์แล้ว ชาวบ้านพวกนี้ไม่ได้เป็นเศรษฐี หรือเป็นขุนนางชั้นสูงเพราะฉะนั้นภายหลังล้วนย่อมต้องพึ่งพาร้านของถังฉือเย่กันทั้งนั้น เป็นธรรมดาที่จะต้องประจบนางเอาไว้  

ฉีจิงยิ้มตรงมุมปาก เพราะแน่ใจว่าหลังจากนี้การใช้ชีวิตของคนในตระกูลจางคงจะยากขึ้นอย่างช่วยไม่ได้!

การกระทำครั้งนี้ของถังฉือเย่นั้นไม่เพียงแต่จะสนับสนุนเฉียวซางอวี๋เท่านั้น นางยังทำเพื่อที่จะรวบรวมจิตใจของทุกคนมาอยู่ด้วยกันอีกด้วย

เคยมีคนพูดไว้ว่า ช่วงเวลาวัยรุ่น มิตรภาพของผู้หญิงเริ่มมาจากการที่ไปห้องน้ำด้วยกัน เมื่อเป็นผู้ใหญ่แล้ว มิตรภาพของผู้หญิงก็เริ่มจากการที่ได้ด่าผู้ชายด้วยกัน

การที่พวกนางมีศัตรูคนเดียวกัน ด่าคนที่ทรยศด้วยกัน เช่นนี้แล้วก็จะทำให้พวกผู้หญิงเหล่านี้ผ่านช่วงเวลาที่กำลังทำความรู้จักและปรับตัวให้เข้ากันได้เร็วมากขึ้น แล้วทำให้ทุกคนร่วมมือกันไปโดยปริยาย

แล้วตอนนั้นเองที่มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา ฉีจิงดึงสติกลับมาและหันหน้าไปดู ก็เห็นสวี่เวิ่นชู่และคนอีกสี่คนกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เขายิ้มและถามว่า 

“ราบรื่นดีหรือไม่?”

ฉีจิงพยักหน้าตอบว่า “มีอาเย่อยู่ ต้องราบรื่นอยู่แล้ว”

สวี่เวิ่นชู่อมยิ้มพลางพยักหน้าเบาๆ ในขณะนั้นหางตาเขาก็เหลือบไปเห็นคนผู้หนึ่งที่เดินออกไปอย่างรวดเร็วก่อนจะหันหน้ากลับมาด้วยแววตาที่สับสนเป็นอย่างมาก

สวี่เวิ่นชู่สังเกตมาสักพักแล้วว่า ลูกน้องของฉีจิงนั้นต่างพากันหลบหลีกฉีหยาง แม้แต่ทหารที่ผ่านการทำศึกจนมีรอยแผลอยู่ที่ไหล่นามว่าชื่อหราวซิวผู้นี้ ที่ทั้งเย่อหยิ่งและไม่มีมารยาท แต่ทุกครั้งที่เจอฉีหยาง กลับมีอาการเหมือนกลัวและอยากที่จะหนีออกไปทุกครั้ง แววตาของเขานั้นดูแปลกมาก มันดูทั้งน่ากลัวและน่ารังเกียจพร้อมกัน

สวี่เวิ่นชู่คิดในใจว่า อีกเดี๋ยวจะไปพูดกับถังฉือเย่สักหน่อยแล้วก็จะกลับ แต่เขายังคิดไม่ทันเสร็จ ฉีจิงที่อยู่ข้างๆ ก็ได้สะกิดพลางถามว่า

“ท่านสวี่ เมื่อครู่ถังฉือเย่ได้เอ่ยกลอนขึ้นมาประโยคหนึ่ง ท่านช่วยข้าอธิบายได้หรือไม่ว่ามันหมายความว่าอย่างไร?”

“กลอนงั้นรึ?”

“ใช่แล้ว…นางบอกว่า ‘ผู้ที่ถ่อมตนมักจะเป็นคนธรรมดาทั่วไป แต่คนที่ลืมบุญคุณและทรยศหักหลังกลับเป็นผู้ที่ได้รับการศึกษา’ เช่นนี้แล้วมันหมายความว่าอะไร?” 

เมื่อได้ยิน ‘คนที่ได้รับการศึกษา’ อย่างสวี่เวิ่นชู่ก็ได้แต่เงียบไป!

…………………………………………..…

เมื่อคนที่มาต่างพากันลงรายชื่อกันหมดแล้ว สิ่งที่ต้องจัดการต่อมาคือการหาที่พักให้คนที่บ้านอยู่ไกลจากหมู่บ้านจวี้เป่า รวมทั้งยังต้องทำป้ายในการเข้าออกหมู่บ้านให้เรียบร้อย หลังจากนี้ยังต้องซักล้างขนแกะ อบแห้งและแยกขนให้ออกมาเป็นเส้น ซึ่งต้องอาศัยแรงงานคนไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยคน เพราะทุกวันจะต้องส่งขนแกะเหล่านี้ไปที่ร้านย้อมสีในเมืองโดยเฉพาะ

ถังฉือเย่ค่อนข้างไว้ใจคนของหลี่เจิงและท่านหัวหน้าตระกูลที่ส่งมาทำงาน ส่วนใหญ่ทำงานได้ดี จะมีก็แต่จางเสี่ยวม่านกับคนของหมู่บ้านตงซานเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำงานเงอะงะงุ่มง่าม ทำอะไรก็ไม่ได้ ดังนั้นจึงถูกถังฉือเย่เปลี่ยนตัวกลับไปแล้ว 

สำหรับในช่วงเริ่มต้นนี้ ความที่ด้ายขนสัตว์ยังหาไม่ได้มาก ดังนั้นถังฉือเย่จึงไม่ได้วางแผนที่จะทำกางเกงขนสัตว์และเสื้อขนสัตว์ นางเตรียมที่จะทำเพียงหมวก ถุงเท้า ผ้าพันคอ และถุงมือสี่อย่างนี้ไปก่อน รอจนเมื่อมีขนแกะพอแล้ว จึงค่อยบุกเบิกตลาด เมื่อผู้คนคุ้นเคยดีแล้วจึงค่อยทำเป็นเสื้อผ้าทั้งเสื้อและกางเกง 

หญิงสาวตั้งใจจะทำเป็นสามชุดก่อน อย่างแรกเป็นถุงเท้าเรียกว่า ‘ซวงหน่วน’ จากนั้นก็จะเป็น หมวก ถุงมือ และผ้าพันคอ เรียกว่าชุด ‘ซานฉวน’ และอย่างที่สามจะประกอบไปด้วยหมวก ผ้าพันคอ ถุงมือ และถุงเท้า เรียกว่าชุด ‘ซื่อสี่’

ถังฉือเย่คิดทดลองอยู่หลายครั้ง สุดท้ายจึงตัดสินใจเลือกรูปแบบได้ โดยหมวกของผู้ชายจะเหลือช่องกลมๆ เอาไว้ตรงกลางเพื่อใช้ในการดึงเชือก รวมทั้งสามารถเอาเส้นผมออกมาจากช่องนั้นได้ และเชือกที่ใช้ผูกอย่างผ้าเซียวหยาวก็สามารถนำมาผูกเป็นโบว์ได้หรือจะปล่อยลงที่ด้านหลังของหมวกก็ได้ จากนั้นค่อยเพิ่มเครื่องประดับเข้าไปนิดหน่อย 

สวี่เวิ่นชู่ช่วยนางตั้งชื่อหมวกว่าหมวกจ่านหง อันมีความหมายว่า แสดงถึงแผนการที่ยิ่งใหญ่ โดยจ่านมีความหมายว่าแสดงให้เห็น ส่วนหงมีความหมายว่าห่านป่า และผมที่โผล่ออกมาจากช่องของหมวกเมื่อปักปิ่นเข้าไป ดูแล้วก็เหมือนกับนกจริงๆ ถึงแม้ถังฉือเย่จะรู้สึกว่าชื่อนี้จะดูเป็นทางการไปเสียหน่อย กระนั้นก็รู้สึกว่าเหมาะสมเป็นอย่างมาก

สำหรับหมวกของผู้หญิงที่ต้องมีเครื่องประดับมากมายนั้น ความจริงแล้วไม่สามารถใส่หมวกได้ ดังนั้นนางจึงทำหมวกที่ไว้รัดรอบศีรษะก็เหมือนกับผ้าคาดหน้าผากในสมัยโบราณที่เอามาพันรอบหน้าผากไปจนถึงใบหู พอหมวกนี้เป็นที่นิยมแล้ว พวกผู้หญิงก็จะหาทรงผมที่เขากับหมวกนี้เอง 

ถังฉือเย่เรียกมันว่าหมวกปุยฝ้าย มีความหมายว่าปุยฝ้ายที่เพิ่มดอกไม้เข้าไป

ถัดจากหมวกต่อมาก็คือผ้าพันคอซึ่งก็ง่ายเข้าไปใหญ่ สำหรับผู้ชายนั้นนางจะทำเป็นผ้าพันคอทั่วไปที่เน้นเรื่องรักษาความอบอุ่น ส่วนของผู้หญิงนั้นสามารถทำให้มีลักษณะที่สวยงาม มีพู่ห้อย 

หญิงสาวพยายามถ่ายทอดกรรมวิธีการทำให้คุณนายโจว ท่านยายเย่และเฉียวซางอวี๋ก่อน พอไม่มีอะไรทำนางก็เรียกฉีจิงมาปรึกษา

ชายหนุ่มจึงเตือนว่า “งานฝีมือนี้มีคนเข้ามาเกี่ยวข้องกันมากมาย แบบนี้จะรักษาความลับได้ยากมาก หลังจากที่ทำแล้ว ข้าเกรงว่าจะมีคนมาเป็นคู่แข่ง เรื่องที่มาของขนแกะต้องควบคุมให้อยู่”

                                                บทที่ 167: อะไรก็คิดถึงแต่เขาก่อน

ถังฉือเย่ยิ้มตาหยีพลางมองไปที่เขาก็เห็นฉีจิงกระแอมเล็กน้อย ความจริงเขาอยากจะแสร้งทำเป็นเคร่งขรึมสักหน่อย แต่เมื่อถูกนางมองแบบนี้ ชายหนุ่มเองก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ 

“เจ้าวางใจเถอะข้าจะช่วยจัดการเอง ข้าจะไม่ให้ใครแย่งไปได้อย่างแน่นอน ก็ถือเสียว่าเป็นค่าตอบแทนของเหล้าวีรบุรุษก็แล้วกัน”

ถ้อยคำตอนท้ายฉีจิงโน้มตัวมากระซิบที่ข้างหูของถังฉือเย่ด้วยเสียงที่แผ่วเบา จนหัวใจของนางเต้นรัวได้แต่พูดกระท่อนกระแท่นว่า “ได้ หลังจากนี้เรื่องการขายสินค้า ข้าก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยใจแล้ว ข้าจะยกทั้งหมดให้เจ้าดีหรือไม่?”

ฉีจิงหัวเราะพลางว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าก็ขอรับไว้แล้วกัน”

หญิงสาวยิ้มออกมานิดหน่อยก่อนจะผละจากไป หลังจากนั้นในขณะที่ทุกคนกำลังรอด้วยความร้อนใจอยู่นั้น ในที่สุดการทำเส้นด้ายก็แล้วเสร็จ 

ถังฉือเย่หยิบเส้นด้ายของทุกสีมาอย่างละหนึ่งม้วน เมื่อกินข้าวเสร็จ นางก็เอาด้ายเหล่านั้นลองเทียบที่ข้างๆใบหน้าของฉีจิง ในที่สุดนางก็ตัดสินใจได้ 

“ใช้สีฟ้าอันนี้แหละดี เพราะทำให้สีหน้าของเจ้าดูดีขึ้นมากเป็นพิเศษ ตอนที่ข้าเลือกอยู่นั้นก็คิดว่าสีนี้ต้องเหมาะกับเจ้าอย่างแน่นอน ข้าเลือกให้เจ้าโดยเฉพาะเลยนะ!”

หญิงสาวยิ้มอย่างดีใจ พูดต่อไปอีกว่า “ข้าจะถักหมวกให้เจ้าก่อน จากนั้นก็ค่อยถักผ้าพันคอ”

ฉีจิงเพียงแค่พยักหน้าอย่างเรียบเฉย จากนั้นถังฉือหรงจึงกระแอมนิดหนึ่ง ถังฉือเย่จึงรู้สึกตัว เมื่อหันหน้าไปก็เห็นถังฉือหรงจัดเสื้อผ้าของตัวเองเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าอยากจะให้นางลองเอาสีมาเทียบดูบ้าง

หญิงสาวก็เข้าใจได้ทันที นางรีบพูดขึ้นว่า “ท่านพี่…ท่านมีผิวที่ขาวมาก ใส่สีอะไรก็ดูดีไปหมด!” 

“อย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นก็ดี” ถังฉือหรงอมยิ้มพลางพูดขึ้น “ข้าคิดว่าเจ้าจะลืมข้าไปเสียแล้ว”

“จะเป็นไปได้อย่างไรล่ะ” ถังฉือเย่ทำหน้าไม่ถูก โบกมือไปมาพลางเหลียวมองดูรอบกายก็เห็นดวงตากลมโตคู่หนึ่งและดำขลับคู่หนึ่งที่กำลังมองมาที่นางตาไม่กะพริบ 

เป็นฉีหยางกับเสี่ยวเหยาที่กำลังรอคอยอย่างซื่อๆ หรือแม้กระทั่งถังจวิ้นเชินก็มองมานางด้วยสายตาที่ว่า

“เจ้าสนิทกับข้าขนาดนี้คงไม่ลืมข้าหรอกนะ” 

ถังฉือเย่แบกรับไม่ไหวแล้ว นางจึงพูดว่า “ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าทุกคนรอข้าถักผ้าให้อยู่หรอกนะ ข้าขี้เกียจขนาดนี้ พวกเจ้าอย่าได้เชื่อใจข้าขนาดนั้นสิ!”

“ไม่รีบร้อน” สวี่เวิ่นชู่อมยิ้ม “ถักให้ข้าก่อนก็พอแล้ว”

ฉีจิงเหลือบมองสวี่เวิ่นชู่ เขาบอกกับตัวเองว่าให้รักษามารยาทต่อผู้อาวุโสเอาไว้ จึงได้แต่พูดเพียงว่า “ได้! ถักให้ท่านสวี่ก่อน หลังจากนั้นก็เป็นข้า”

“มีสิทธิ์อะไร คนที่สองคือข้าต่างหาก” ถังจวิ้นเชินรู้ดีว่าตัวเองนั้นคงไม่มีสิทธิ์เท่ากับฉีจิง แต่กระนั้นเขาก็ต้องแย่ง ดังนั้นเขาจึงพยายามพูดให้ตัวเองมีสิทธิ์ขึ้นมา แต่ก็รู้ว่าสู้ไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า

“คนที่สองควรเป็นอาหรง”

แล้วตอนนั้นเองที่ฉีหยางไม่พูดอะไร เพียงแต่ยื่นมือน้อยๆออกมาอย่างเงียบๆ และจับมือของนางเอาไว้พลางเงยหน้ามอง 

ถังฉือเย่ไม่กล้าก้มไปมองเขาเพราะกลัวใจอ่อน เด็กชายจึงเป็นฝ่ายเรียกก่อนว่า “ท่านพี่…”

ไม่ไหวแล้ว…หญิงสาวทนไม่ไหว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากพูดอย่างเหลืออด “ข้ารู้แล้ว เข้าใจแล้ว มีของทุกคน ข้าจะทำให้ทุกคน!”

ให้ตายเถอะ!...ใครๆก็รู้ว่านางเป็นคนที่ขี้เกียจมากขนาดไหน ขนาดสร้อยข้อมือยังต้องร้อยตั้งแต่ชั้นประถมจนถึงมหาลัยเลยกว่าจะเสร็จ คิดไปก็ให้นึกเจ็บใจตัวเองที่เลือกสีให้ฉีจิงต่อหน้าคนเยอะแยะมากมายขนาดนี้

นั่นไง! สาเหตุทั้งหมดก็มาจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆตอนนี้นั่นเอง ด้วยความหงุดหงิดถังฉือเย่จึงระบายอารมณ์ด้วยการเหยียบเท้าของฉีจิงไปอย่างแรงครั้งหนึ่ง 

ชายหนุ่มไม่ตอบโต้อะไรแม้แต่น้อย เพียงแต่ยิ้มมุมปากเท่านั้น ด้วยความที่เขาชอบความรู้สึกที่ว่าไม่ว่าอะไรถังฉือเย่ก็คิดถึงตัวเขาก่อนเป็นอย่างมาก

ฉีจิงก้มมองน้องชายที่พยายามแย่งความรักจากนางอยู่ทุกวัน จนกระทั่งทำให้แม้แต่เวลาที่จะพูดคุยกับเขา ถังฉือเย่ก็ยังไม่มีให้เลย ฉะนั้นพอมีสิ่งดีๆเข้ามา เมื่อนางคิดถึงเขาเป็นคนแรก จึงทำให้ในใจของเขารู้สึกดีมากราวกับถูกสาดด้วยน้ำตาลจนหวานแทบทนไม่ไหว

………………………………………

เช้าวันถัดมาเฉียวซางอวี๋ตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างแล้วลงมาเรียกถังฉือเย่เหมือนเคย หญิงสาวปฏิบัติกับเฉียวซางอวี๋ดีมากเป็นพิเศษ ด้วยการสอนวิธีเย็บปักขั้นพื้นฐานให้จนนางสามารถทำได้แล้ว เพื่อให้นางและคุณนายโจวจะได้กลายเป็นผู้ถ่ายทอดให้กับคนอื่นๆต่อไป  

เมื่อเห็นว่าถังฉือเย่ดูเหนื่อยใจแปลกๆ เฉียวซางอวี๋ก็พลอยรู้สึกไม่สบายใจไปด้วย “เจ้าบ้านถัง เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่เป็นไร” หญิงสาวโบกมือไปมาอย่างไร้ชีวิตชีวา “ไปกันเถอะ”

เมื่อนางเดินออกมาก็เห็นคุณนายโจวที่ท้องเริ่มป่องเล็กน้อยยืนรออยู่ก่อนแล้ว คุณนายโจวเดินเข้ามาหาเฉียวซางอวี๋พร้อมกับยิ้มแล้วบอกว่า “เจ้าอย่าไปกังวลเรื่องของนางเลย เย่เอ๋อร์น่ะมีคนมาขอให้นางถักผ้าให้เยอะก็เลยกลัวว่าจะถักไม่หมดน่ะสิ”

หญิงสาวสกุลเฉียวอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะยิ้มพร้อมพูดกับถังฉือเย่ว่า “หลังเลิกงานแล้ว ข้าจะช่วยท่านถักเองแค่นี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว”

ถังฉือเย่ได้ยินดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันที แต่เมื่อลองมาคิดๆดูแล้วก็ต้องฝืนส่ายหน้าไปมาปฏิเสธไปอย่างจำใจ…นางจะให้เฉียวซางอวี๋ถักให้ไม่ได้ เพราะไม่อยากให้คนที่เฝ้ารอผิดหวัง! 

ความจริงแล้วนางเองก็เป็นคนถักเสื้อขนสัตว์ค่อนข้างดีเลยทีเดียว ความสามารถนี้นางเรียนมาจากคุณยายซึ่งเป็นคนที่ชอบถักเสื้อขนสัตว์มาก ไม่เพียงแต่ถักเสื้อและกางเกงเท่านั้น นางยังสามารถถักผ้าเพื่อไปรองตู้เย็น ถักเป็นปลอกผ้าของโซฟาหรือผ้ารองโต๊ะ ของใช้ต่างๆในบ้านของนางต่างก็ถูกหุ้มไปด้วยปลอกผ้า ส่วนหมวกหรือถุงมือต่างๆล้วนแล้วแต่เป็นการถักขั้นพื้นฐาน ถังฉือเย่ดูคุณยายถักจนคุ้นชินมาตั้งแต่เด็ก

เมื่อตัดสินใจได้แล้วนางก็เดินเข้าไปในโรงงาน เมื่อเข้าไปภายในโรงงานขนาดใหญ่ ทุกคนก็เดินออกมาต้อนรับ แววตาเป็นประกาย 

ถังฉือเย่เป็นพวกที่ชอบความสะดวกสบาย โรงงานเย็บปักที่นางสร้างก็สะดวกสบายมีเก้าอี้ล้อมอยู่โดยรอบ แถมยังมีพนักพิงกับโต๊ะเล็กๆที่ทั้งอบอุ่นทั้งสบาย

เฉียวซางอวี๋อธิบายชี้แจงรายละเอียดกับทุกคน พลางแจกเข็มถักเสื้อไหมพรมสี่เล่ม ตามมาด้วยด้ายคนละหนึ่งม้วน หลังจากนั้นจึงเริ่มสอนในขั้นตอนเริ่มต้นก่อน

หญิงสาวไม่ได้ใช้วิธีพันด้าย แต่เลือกใช้วิธีเกี่ยวเข็ม จากนั้นก็ค่อยสอนวิธีการต่อเข็มเล่มต่อไป โดยเริ่มสอนถักถุงเท้าก่อนเป็นอย่างแรกเพราะเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุด  

ทุกคนต่างพากันล้อมเป็นวงกลมตั้งอกตั้งใจมองดูอย่างละเอียด ถังฉือเย่ถักไปพลางเดินดูรอบๆไปพลาง เพื่อให้มั่นใจว่าทุกคนสามารถมองเห็นได้ชัดเจน นางเดินวนไปวนมาอยู่แบบนี้หลายสิบรอบพร้อมกับพูดสอนซ้ำไปซ้ำมา  

การถักเสื้อไหมพรมนั้นแม้จะไม่ได้เป็นเรื่องยาก แต่ก็เป็นธรรมดาที่จะมีคนเรียนรู้ทั้งช้าและเร็ว คนที่มีไหวพริบเพียงสองสามครั้งก็สามารถทำได้แล้ว ส่วนคนที่สมองช้านั้นไม่ว่าจะทำกี่สิบครั้งก็ไม่สามารถทำได้เสียที 

ถังฉือเย่ไม่ได้เป็นคนที่มีความอดทนอะไร เมื่อนางเห็นคนที่ทำเป็นแล้วจำนวนหนึ่ง นางก็เริ่มเรียกชื่อพวกเขา 

“ถังซิ่ว ถังชวง เฉิน…เจ้าชื่ออะไรนะ”

คนผู้นั้นรีบพูดขึ้นว่า “ข้าชื่อเฉินจู๋”

“เฉินจู๋และหวางเซียนหลิน…เจ้าและเจ้า…” นางเรียกชื่อคนเหล่านั้นประมาณสิบกว่าคนก่อนจะบอกว่า “พวกนางทำเป็นแล้ว ส่วนคนที่ยังทำไม่ได้ก็สามารถดูพวกนางได้ หรือจะดูคุณนายโจวและเฉียวซางอวี๋ก็ได้”

พอพูดเสร็จหญิงสาวก็ผละไปนั่งจิบชาอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ถังซิ่วที่ได้รับคำชมทำตัวไม่ถูก นางมีฝีมือที่ดีมาตลอด แต่ไม่ได้โอ้อวดแต่อย่างใด ดังนั้นนางจึงสอนคนอื่นอย่างละเอียด ซึ่งหลังจากนั้นไม่นานนักภายในโรงงานก็มีเสียงพูดคุยซักถามดังขึ้นในทันที

                                                บทที่ 168: ผู้อื่นมองไม่เห็น…แต่ข้าเห็น

ถังฉือเย่กำลังคิดอยู่ว่าความจริงแล้วงานนี้เป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างมาก หากตั้งใจเรียนแล้วไม่มีทางที่จะทำไม่ได้อย่างแน่นอน โดยเฉพาะตอนนี้ที่ต้องแบกความหวังของคนทั้งตระกูล ทุกคนจึงเรียนอย่างขะมักเขม้น และไม่มีใครที่จะไม่ตั้งใจทำงาน

เพียงแต่หญิงสาวคิดไม่ถึงว่าจะมีคนที่ทำไม่ได้จริงๆ จนต้องเปลี่ยนคนในที่สุด 

ถังฉือเย่ใช้เวลาตลอดทั้งช่วงเช้ากว่าจะเรียนกันเสร็จ จากนั้นจึงจะเริ่มแบ่งเส้นด้ายให้คนละหนึ่งม้วน เพื่อจะได้เริ่มลงมือถักถุงเท้าอย่างเป็นทางการ

ความที่เป็นคนซึ่งมีนิสัยย้ำคิดย้ำทำ ดังนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ สิ่งที่นางต้องการคือทำให้ดียิ่งขึ้นไปอีก หากผิดไปเพียงเข็มเดียวก็ไม่ได้ หากใครถักไม่ผ่านเกณฑ์ของนางนั้นก็ต้องกลับไปทำใหม่ทั้งหมดไม่มีข้อยกเว้น อย่างเช่นการถักถุงเท้า ขอบถุงเท้าต้องเย็บกี่เข็ม เมื่อเย็บขอบแล้วต้องเปลี่ยนมาเป็นการถักแบบเรียบ และเมื่อเย็บขอบแล้วต้องเพิ่มการลงเข็มเพิ่มกี่ครั้ง ทุกอย่างล้วนแต่ถูกกำหนดเอาไว้แล้วชัดเจนเป็นระบบ ไม่สามารถเพิ่มให้มากหรือน้อยเกินนั้นได้ ด้วยเหตุนี้นางจึงมอบไม้ไผ่ที่มีตัวเลขกำกับอยู่ด้านบนซึ่งเป็นอุปกรณ์ช่วยนับจำนวนในสมัยโบราณให้แก่ทุกคนด้วย

ทันทีที่เห็นว่าทุกคนเริ่มชำนาญมากขึ้นแล้ว ถังฉือเย่จึงเหลือบมองคุณนายโจว ก็เห็นว่าคุณนายโจวกำลังพูดคุยกับคนในหมู่บ้านอย่างสนุกสนาน จึงค่อยๆเดินออกมาข้างนอกเพื่อเตรียมถักถุงเท้าให้ท่านสวี่ ฉีจิง ถังฉือหรงรวมทั้งเด็กๆทั้งสองคนก่อน จากนั้นก็ค่อยถักหมวกให้พวกเขา

ท่านยายเย่ก็ได้ถักให้หานอี้และหลานชายของนาง ชางรุ่ย ซึ่งหญิงชราก็สามารถทำได้อย่างรวดเร็ว ขนาดต้องทำอาหารไปด้วย ใช้เวลาเพียงวันเดียวหญิงชรากลับถักถุงเท้าเสร็จไปแล้วหนึ่งคู่!

เห็นดังนี้ถังฉือเย่ก็ไม่เกรงใจท่านยายเย่ในฐานะที่เป็นคนแก่อีกแล้ว นางจึงแอบเอาถุงเท้าคู่เล็กไปให้ท่านยายเย่ช่วยถักให้คู่หนึ่ง แต่ต่อมาก็พบว่าตัวเองก็ยังทำไม่ทันอยู่ดี ดังนั้นนางจึงแอบเอาของถังฉือหรงไปให้นางช่วยถักด้วยอีกคู่ 

เมื่อถักของสวี่เวิ่นชู่และของฉีจิงเสร็จ นางก็คิดว่าจะสามารถแอบพักได้ คุณนายโจวที่เดินออกมาเห็นจึงถามว่า “เจ้าไม่ถักให้ท่านเจ้าเมืองหลินสักคู่หรือ?”

เมื่อได้ยินหญิงสาวก็ได้แต่นั่งนิ่งแล้วเด้งผึงขึ้นมา นางทำได้เพียงถักต่อไปทั้งที่ในใจน้ำตากลับไหลเต็มหน้า ดังนั้นภาพที่ทุกคนเห็นหลังจากนี้คือถังฉือเย่ ท่านยายเย่และคุณนายโจวกำลังนั่งถักผ้าอยู่ด้วยกัน ทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมาบริหารต้นคอ หญิงสาวก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นได้ย่างเข้าสู่วัยชราแล้ว ในหัวได้ผุดภาพที่นางได้นำผู้หญิงในหมู่บ้านเต้นออกกำลังกายที่ลานกว้าง จนตกใจเหงื่อชุ่มไปทั้งตัวในทันที…ถังฉือเย่ไม่อยากเป็นแบบนั้น! 

ความจริงแล้วการที่มีชีวิตแบบผู้หญิงมากเกินไปก็จะทำลายความทะเยอทะยานของตัวเอง ดังนั้นเมื่อที่ร้านเหล้าได้เปิดผลึกเหล้าพุทรา ถังฉือเย่จึงรีบไปช่วยดูทางนั้นในทันที

เพียงแค่ถังฉือเย่ก้าวเท้าออกจากประตู วังซื่อก็ค่อยๆเดินออกมาอย่างอุ้ยอ้ายพลางกล่าวคำทักทายทั้งสองก่อน 

“ยุ่งอยู่เหรอ?”

เมื่อทั้งสองได้เห็นนางก็รีบหุบยิ้มอย่างพร้อมเพรียงกันในทันที วังซื่อนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ นางรู้สึกว่าเก้าอี้ตัวนี้นั่งสบายเป็นอย่างมากจึงอดที่จะเจ็บใจไม่ได้

ถังฉือเย่ใช้ม่านไม้ไผ่ล้อมรอบห้องทางทิศตกวันออกและตะวันตกไว้ พร้อมกับวางเก้าอี้ที่มีพนักพิงและที่วางแขนเอาไว้ หากฝั่งไหนที่มีแสงส่องเข้ามาจนทำให้ทั้งสว่างสบายตาและอบอุ่นสบายก็จะย้ายไปนั่งทางฝั่งนั้น  

วังซื่อพยายามระงับอารมณ์ไว้ จากนั้นก็หันหน้าไปด้วยท่าทีที่เสแสร้ง จ้องมองสิ่งของที่อยู่ในมือของคุณนายโจวที่รีบซ่อนสิ่งที่ทำอยู่ในมือตัวเองทันที 

วังซื่อถลึงตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “นี่เจ้ากำลังทำอะไรอยู่!?” 

“ไม่ได้ทำอะไร เจ้าคิดจะทำอะไร”

วังซื่อโกรธจนต้องสูดลมหายใจเข้าออกอยู่นาน ก่อนจะกัดฟันพูดด้วยความโมโหว่า “เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนี้ด้วย ข้าแค่อยากที่จะดูเท่านั้นเอง หรือเจ้าคิดว่าข้าจะแย่งของๆเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

วังซื่อพูดพลางเชิดคางขึ้นมา “จะมีใครไม่รู้ว่าในหมู่บ้าน ฝีมือการเย็บปักของข้านั้นเป็นที่หนึ่ง พวกคนนอกอย่างคุณนายหลินซิ่วหรือช่างเย็บเฉียวอะไรนั่น ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน จะมาสู้ข้าได้อย่างไร”

นางลูบไปที่ลายปักผีเสื้อที่อยู่บนเสื้อของตัวเองอย่างสำรวมพลางว่า “ข้าที่เป็นแม่ของนางแท้ๆ เย่เอ๋อร์ยังจะหาช่างเย็บปักจากที่อื่นมาเป็นอาจารย์อีก แบบนี้มันจะไม่ทำให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะหรืออย่างไร ข้าคิดมาแล้วว่า ข้าไม่ควรจะเอาแต่หลบอยู่ข้างในแล้วทำตัวขี้เกียจ ข้าควรจะออกมาช่วยเย่เอ๋อร์จัดการโรงทอถึงจะถูก”

คุณนายโจวแทบไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี ส่วนท่านยายเย่เองก็เบิกตากว้าง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางได้พบเจอกับลูกไม้ของวังซื่อ คุณนายโจวพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า 

“ข้าว่าเย่เอ๋อร์คงไม่ยินยอมอย่างแน่นอน”

ท่านยายเย่ก็พูดขึ้นว่า “เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับว่าเจ้ามีฝีมือการปักดีหรือไม่ดี นี่มันไม่ใช่งานปักเสียหน่อย!” 

“เจ้า!” วังซื่อถลึงตาใสทั้งคู่ แต่พอคิดดูอีกทีแล้วก็แสร้งหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น “พวกเจ้าคิดว่าข้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร ไอ้ช่างเย็บผ้าเฉียวอะไรนั่นก็เป็นแค่แม่บ้านที่เล่นชู้ก็เท่านั้น ถังฉือเย่ยังยอมที่จะใช้งานนาง แต่ไม่ยอมใช้ข้า ช่างเลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆเลย นางยังเห็นว่าข้าเป็นแม่อยู่อีกหรือไม่!”

“หูของเจ้าหนวกหรืออย่างไร แอบฟังพวกข้าพูดก็ฟังไม่ครบ แม่นางเฉียวเขาถูกใส่ร้าย เจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร?”

วังซื่อเหลือบมองจากผ้าที่ใช้ซับน้ำตาอยู่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสาร “นี่เจ้าเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ แต่ข้ากลับมองออก อายุนางก็ยังน้อย ในเมื่อเกิดผิดใจกับสามี นางก็ต้องไปมีสัมพันธ์กับชายอื่นจนกลายมาเป็นชู้อยู่แล้ว พวกเจ้าคิดจริงๆหรือว่านางบริสุทธิ์?” พูดพลางส่ายหน้าไปมา จากนั้นก็หัวเราะเบาๆ ทำท่าทีที่ซึ่งสื่อความหมายว่า ‘พวกเจ้ามองเรื่องนี้ไม่ออกมีเพียงแค่ข้าคนเดียวที่มองออก’ ทำให้ทั้งคุณนายโจวและท่านยายเย่ได้แต่นิ่งเงียบพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว กระทั่งเป็นคุณนายโจวที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวพูดขึ้นด้วยความรังเกียจว่า 

“เจ้าไม่ต้องเสียแรงเปล่าหรอก ถึงเจ้าจะพูดให้ตาย เย่เอ๋อร์ก็ไม่ตกลงอย่างแน่นอน”

“กับพวกเจ้าไม่ว่าพูดอะไรไปก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี!” วังซื่อกวาดสายตาไปยังพวกนางทั้งสองที่กำลังทำสีหน้านิ่งเรียบด้วยความดูถูก แสร้งทำเป็นวางมาดของเจ้านาย 

“โรงงานนั่นอยู่ที่ไหน พาข้าไปดูก่อน หากไม่ใช่เพราะที่แบบนั้น เจ้าคิดว่าข้าอยากไปมากหรืออย่างไร”

“ไม่ได้!” ท่านยายเย่พูด “เย่เอ๋อร์บอกไว้แล้วว่า ไม่อนุญาตให้เจ้าออกจากบ้าน

“ข้าเป็นแม่ของนางนะ เมื่อนางกลับมาแล้ว ข้าจะพูดกับนางเอง พวกเจ้าพาข้าไปที่นั่นก่อน!”

“ไม่ได้!” หญิงชราเข้ามาขวางด้านหน้าไว้ “เจ้าออกไปข้างนอกไม่ได้!” 

“คนต่ำต้อยอย่างเจ้ากล้ามาขวางข้าอย่างนั้นรึ!” วังซื่อตะคอกเสียงดัง 

“ข้าเป็นลูกจ้างของเย่เอ๋อร์ ไม่ใช่ลูกจ้างของเจ้าเสียหน่อย จะมาพูดเรื่องฐานะอะไรกัน”

“หากเจ้ายังไม่หลีก ข้าจะร้องตะโกนออกมาแล้วนะ!”

“เจ้ากล้ารึ!?” ในแววตาของท่านยายเย่เกิดความโมโห นางจึงยกกำปั้นขึ้นขู่ วังซื่อตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว เพราะนางเคยได้ยินมาว่า หญิงชราผู้นี้เคยฆ่าคนมาก่อน ด้วยความกลัวจึงทำได้เพียงถอนหายใจ และไม่ได้พูดอะไรอีก นอกจากรีบปิดปากแล้ววิ่งเข้าห้องไป

ท่านยายเย่แอบถอนหายใจแผ่วเบา ความจริงแล้ว นางเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเช่นกัน หากวังซื่อเกิดโวยวายขึ้นมาจริงๆ หากทำให้ผู้คนตกใจก็เกรงว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีก

ท่านยายเย่และคุณนายโจวได้ปรึกษากันว่า จะไม่บอกเรื่องนี้กับถังฉือเย่ที่ยังไม่กลับมาจากร้านเหล้า ไม่อย่างนั้นแล้วนางต้องโกรธขึ้นอีกอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ถังฉือเย่จึงไม่ได้รับรู้อะไร นางใช้เวลาอยู่หลายวันในที่สุดก็ได้ทำถุงเท้าเพื่อมอบให้ทั้งครอบครัวของท่านเจ้าเมืองหลินจนเสร็จ หญิงสาวจึงเตรียมที่จะไปที่ว่าการในเมือง

ในระหว่างนั้นหานอี้ได้พาเหล่าพี่น้องและคนที่ฉีจิงจัดมาให้ออกไปที่หลานโจวด้วยกัน เพราะครั้งนี้พวกเขาเตรียมที่จะอยู่นานสักหน่อย เพื่อจะให้ลู่ทางในการค้าขายมั่นคงก่อน 

                                                        บทที่ 169: พบกันช้าไป

วันนี้ถังฉือเย่ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมกับความรู้สึกว่าเปลือกตาข้างขวาของนางนั้นกระตุกอยู่ตลอดเวลา เหตุนี้นางจึงลองเชื่อสิ่งที่เคยคิดว่างมงายสักครั้ง โดยการเลียนแบบพวกผู้หญิงในหมู่บ้านด้วยการฉีกกระดาษแผ่นเล็กสีขาวมาแปะที่เปลือกตา เพื่อสื่อความหมายว่า ‘กระตุกไปก็ไม่มีอะไร’

ถังฉือเย่นั่งกินข้าวเช้าทั้งๆที่แปะกระดาษแผ่นนั้นไว้บนเปลือกตา ก่อนจะเรียกเฉินจิ่วมาเพื่อเข้าไปในเมือง คุณนายโจวไปที่โรงงาน ส่วนท่านยายเย่นั่งถักผ้าอยู่ในสวนคนเดียว ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองด้วยซ้ำเมื่อเห็นวังซื่อออกมาจากห้องแล้วเดินไปที่ห้องน้ำหลังบ้าน  

กระทั่งถักไปได้สองวง หญิงชราก็สะดุ้งเมื่อนึกเอะใจว่าวังซื่อไปห้องน้ำนานผิดปกติ สัญชาตญาณบางอย่างกำลังบอกถึงเหตุการณ์ผิดปกติ นางจึงรีบวิ่งไปข้างหลังบ้านอย่างรวดเร็ว 

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เพราะห้องน้ำนั้นปราศจากเงาของวังซื่อ ท่านยายเย่วิ่งเข้าไปดูในสวนผักทันทีก็พบว่ารั้วไม้ไผ่ที่ล้อมสวนผักเอาไว้นั้นถูกถอนออกไปสองต้นพร้อมกับมีรอยแหวกขนาดใหญ่อยู่

ท่านยายเย่คิดว่าท่าจะไม่ดีเสียแล้วจึงรีบวิ่งออกไปข้างนอก เพียงวิ่งออกมาได้ไม่กี่ก้าว สายตาก็เห็นวังซื่อเอามือพิงกำแพงพลางเดินออกไปอย่างรีบร้อน

นางรีบตะโกนขึ้นว่า “หยุดนะ เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!” 

วังซื่อหันมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะยกกระโปรงแล้ววิ่งหนีอย่างรวดเร็ว หญิงชราพยายามรีบวิ่งตาม ในที่สุดก็จับวังซื่อได้สำเร็จ 

“เจ้าคิดจะไปไหน รีบกลับไปเดี๋ยวนี้!” 

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย” วังซื่อโวยวายเสียงดัง “ทาสคนนี้จะทำร้ายเจ้านาย!”

หญิงชราอึ้งไปทันที พลางเอื้อมมือไปปิดปากนาง แม้ว่าท่านยายเย่จะเป็นคนที่ปราดเปรียว แต่อย่างไรเสียก็เป็นแค่หญิงสูงวัยคนหนึ่งเท่านั้น มีหรือที่จะสู้เรี่ยวแรงของวังซื่อได้ ทำให้สุดท้ายจับวังซื่อเอาไว้ไม่อยู่ไปชั่วขณะ

“ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย ทาสคนนี้จะฆ่าคน รีบมาช่วยข้าที!”

จากนั้นคนที่อยู่ในบริเวณนั้นก็รีบวิ่งกันเข้ามาอย่างรวดเร็ว พอเห็นว่าเป็นท่านยายเย่กับวังซื่อ ทุกคนต่างก็พากันอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นพวกเขาก็รุมถามกันเซ็งแซ่ “แม่หญิงวัง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ท่านยายเย่เหตุใดถึงได้ทะเลาะกันเช่นนี้?”

หญิงชรารีบปล่อยมือทันที นางไม่สามารถที่จะพูดตรงๆได้ว่าถังฉือเย่ไม่ให้วังซื่อออกจากบ้าน นางร้อนรนจนเหงื่อไหลเต็มไปหมด จากนั้นก็พูดออกไปว่า “ร่างกายของแม่นางวังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ข้าจึงไม่อยากให้นางมาถูกลม แต่ข้าเองที่ดันโง่พูดกล่อมนางไม่เป็น ดูนางโวยวายเข้าสิ แม่นางวังรีบกลับไปเถอะ ไม่อย่างนั้นเจ้าบ้านถังต้องว่าข้าอีกแน่ๆเลย”

วังซื่อที่เห็นว่านางยอมอ่อนลงจึงพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องเอาเจ้าเด็กคนนั่นมาขู่ข้าเลยนะ ข้าเป็นแม่ แต่นางกลับจับข้าขังไว้ในบ้านอยู่ทุกวัน นางมีเหตุผลตายล่ะ พวกเจ้าก็ถือว่าเป็นการช่วยคนชั่วทำชั่วไปด้วย ไอ้คนไม่สำนึกบุญคุณ อกตัญญู ยังจะกล้าให้เรียกว่าเจ้าบ้านอะไรอีก”

หญิงสาวพูดเสียงสั่นเครือก่อนจะหันหน้าไปหาผู้คนที่ยืนมองอยู่ “พวกเจ้าลองคิดกันดู มีลูกสาวบ้านไหนบ้าง ที่วันๆเอาแต่ขังแม่ตัวเองให้อยู่แต่ในบ้าน และให้เจ้าทาสชั้นต่ำมาเฝ้าดูข้า แถมยังให้สัตว์สองตัวนั่นมาขู่ข้าอีก แค่ก้าวเดียวก็ไม่อนุญาตให้ข้าก้าวออกจากบ้าน บนโลกนี้จะมีลูกสาวที่เป็นแบบนี้อีกหรือ ข้าบอกว่าอยากที่จะช่วยนางจัดการโรงทอนางก็ไม่ยอม แต่กลับปล่อยให้คนนอกเข้ามาจัดการแทน ไอ้เด็กอกตัญญู” 

ชาวบ้านยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ วังซื่อเหมือนจะไม่ได้ออกจากบ้านจริงๆหรือว่าถังฉือเย่จะไม่ให้นางออกจากบ้านอย่างนั้นหรือ…นางมีเหตุผลอะไรกัน 

ท่านยายเย่เห็นสีหน้าของพวกชาวบ้านก็ใจไม่ดีขึ้นมาทันที รีบดึงคนที่อยู่ข้างๆมาคนหนึ่ง ก้มกระซิบบอกว่าให้ไปเรียกถังฉือหรงที่บ้านสวี่เวิ่นชู่มาให้หน่อย

เมื่อถังฉือหรงได้รับเรื่องก็รีบวิ่งออกมาในทันที พร้อมกับได้ยินสิ่งที่วังซื่อพูดทั้งหมด สีหน้าของถังฉือหรงก็ขรึมขึ้น จากนั้นเขาก็รีบก้าวขึ้นไปข้างหน้าพลางพูดขึ้นว่า 

“ท่านแม่ของข้าอาละวาดขึ้นมาอีกแล้ว ไม่มีเรื่องอะไรหรอก พวกท่านกลับไปเถอะ”

ถ้อยคำที่ได้ยินบอกเป็นนัยว่าให้พวกเขาไปได้แล้ว ถึงแม้ว่าทุกคนจะรู้สึกประหลาดใจ แต่ด้วยความเกรงใจถังฉือเย่เป็นทุนเดิม ทุกคนจึงค่อยๆแยกย้ายกันไปพร้อมกับวิพากษ์วิจารณ์กันเบาๆ

วังซื่อเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินอย่างรวดเร็วจนแทบจะวิ่ง ปากก็ตะคอกออกมาว่า “เจ้าคิดจะทำอะไร ข้าจะบอกอะไรให้ ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก วันนี้ข้าจะไปให้ได้ หากเจ้ากล้าที่จะขวาง ข้าก็จะออกไปอาละวาดอีก ดูสิว่าใครจะดูดีกว่ากัน!” 

“ท่านแม่ ดูท่านพูดเข้า ข้าเป็นลูกชายของท่านนะข้าต้องเข้าข้างท่านอยู่แล้ว จะกล้าเป็นฝ่ายตรงข้ามกับท่านได้อย่างไร?” ถังฉือหรงพูดเบาๆ พลางจับข้อศอกของมารดา “ท่านเดินช้าๆ ท่านเป็นผู้หญิงบอบบาง อย่าได้ล้มลงไปเชียว”

ฝีเท้าของวังซื่อค่อยๆช้าลงในทันที ถังฉือหรงพูดต่อไปอีกว่า “ไม่ว่าเย่เย่จะมั่งมีเพียงใด แต่นางก็ยังเป็นลูกของท่าน ข้าก็เช่นกัน ท่านเป็นแม่ของพวกข้า หากแต่เรื่องอะไรที่ข้าสามารถทำได้ ข้าจะไม่ทำตามท่านได้อย่างไร”

เท่านั้นเองวังซื่อก็วางใจแล้ว นางจึงเหลือบมองเขาด้วยสายตาที่หงุดหงิด “ครั้งนี้ก็มาทำเป็นพูดดี ใครจะไปเชื่อเจ้า!”

“ข้าไม่กล้ากล่อมท่านแม่หรอก แล้วนี่ท่านแม่จะไปที่ใด ข้าจะไปส่งท่านเอง หรือว่าท่านอยากซื้ออะไร อยากได้อะไร หรือจะเรียกใครมา ข้าจะจัดการให้เอง ตอนนี้ท่านก็สามารถเป็นเจ้าบ้านและเป็นผู้อาวุโสของครอบครัวได้แล้วมีอย่างที่ไหนที่จะต้องไปเอง แบบนั้นจะไม่เสียหน้าเอารึ?”

คำพูดนี้ได้กระทบเข้าไปในหัวใจของวังซื่อเต็มๆด้วยความที่นางเคยเป็นสาวใช้มาก่อน การได้อยู่เหนือผู้อื่นหรือเป็นเจ้านายนั้นถือเป็นความฝันอันสูงสุดของนาง ตอนนี้นางเองก็มีลูกสาวที่ร่ำรวยคนหนึ่ง แต่กลับไม่ได้เสพสุขกับสิ่งที่ลูกสาวของนางสร้างไว้เลย เช่นนี้แล้วจะให้ยินดีได้อย่างไร

พลันนั้นเองวังซื่อก็พูดด้วยความคับแค้นใจ “ก็ยังคงเป็นหรงเอ๋อร์ของข้าที่รู้ใจ เจ้าเด็กคนนั้นจะไปรู้เรื่องอะไร” 

วังซื่อได้บ่นพึมพำทั้งแสร้งทำเป็นไม่พอใจ ทั้งทำเป็นโศกเศร้า โดยที่นางไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่าเด็กหนุ่มที่พูดด้วยวาจาอ่อนโยนนั้น ภายในดวงตากวางของเขากลับเหมือนน้ำนิ่งที่ปราศจากความอ่อนโยนแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย

สองแม่ลูกพูดคุยกันอยู่นาน ถังฉือหรงจึงจะถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “แล้วท่านแม่จะไปที่ไหนรึ?”

“ข้าหรือ” นางเลิกคิ้วก่อนจะบอกด้วยความกระดากอายว่า “ข้าอยากไปหาถังหย่งฟู่”

เท่านั้นเองที่มือของถังฉือหรงสั่นขึ้นมาในทันที เขากัดฟันไว้แน่น สีหน้าราวกับจะระงับอารมณ์ไม่อยู่แต่ก็พยายามข่มเอาไว้ 

“ท่านแม่มีธุระอะไรกับเขา ในหมู่บ้านมีผู้คนอยู่เยอะแยะมากมาย หากท่านแม่อยากจะทำอะไรก็เกรงว่าจะไม่สะดวก ท่านแม่ลองบอกข้ามาก่อนดีหรือไม่?”

วังซื่อพูดอย่างลำบากใจว่า “หากข้าบอกกับเจ้าแล้ว เจ้าอย่าไปบอกถังฉือเย่นะ”

เด็กหนุ่มเปล่งเสียงตอบรับ จากนั้นนางก็กระซิบที่หูของเขาว่า “เจ้าไปเรียกเขามา ข้ามีอะไรจะถามเขาสักหน่อย เขาบอกว่าจะพาข้าออกไป เหตุใดถึงได้ผิดนัด?”

ลมหายใจของถังฉือหรงติดขัด ราวกับว่าน้ำเสียงของเขาที่เปล่งออกมาคือน้ำเสียงที่กำลังกัดฟันพูด

“ท่านแม่…อะไรคือจะพาท่านไป ท่านไม่ต้องการข้าแล้วหรือ?”

“หรงเอ๋อร์” นางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “ข้าใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก วันๆก็พบเจอแต่ความลำบาก แม้กระทั่งคนที่คอยดูแลเอาใจใส่ก็ไม่มี จริงๆแล้วข้าก็อยากอยู่ที่นี่ เพียงแต่ข้ากับเขาพบกันช้าเกินไป ข้ามีสามีแล้ว เขาเองก็มีภรรยา ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้พอใจได้ทั้งสองฝ่าย แบบนี้แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร” 

วังซื่อพูดพล่ามด้วยท่าทางที่แสร้งทำเป็นทุกข์ใจอยู่นาน จนท้ายที่สุดก็กลั้นใจแล้วพูดประโยคที่ทำให้ถังฉือหรงเย็นวาบไปทั้งตัว  

“หากข้าไม่ไป ข้าก็กลัวว่าท้องจะโตขึ้นมามากกว่านี้!”

เด็กหนุ่มเงยหน้ามองในทันที จนวังซื่อสะดุ้งเล็กน้อยกับคำที่เผลอหลุดปากออกไป จากนั้นก็รีบเอามือปิดปากในทันที  

นางพูดกับเขาด้วยความออดอ้อนว่า “หรงเอ๋อร์ เรื่องนี้เจ้าอย่าได้บอกกับถังฉือเย่โดยเด็ดขาดนะ” 

ถังฉือหรงชะงักไปนานก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบว่า “ข้าจะไม่พูด”

จากนั้นเขาก็เกลี้ยกล่อมนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน และพานางกลับบ้านหิน และทันทีที่ประตูปิดลง เขาก็รู้สึกอับอายจนสั่นไปทั้งตัว!

                                                  บทที่ 170: ช่วยบอกให้เข้าใจด้วย

ถังฉือเย่ยังไม่ทันเดินทางถึงที่ว่าการอำเภอ นางก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายมาจากด้านนอก จึงรีบผลักประตูเกวียนออกดู ก็ได้เห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุงอะไรสักอย่างจากที่ไกลๆ 

เฉินจิ่วหันมาถามว่า “เจ้าบ้านถัง พวกเราเปลี่ยนเส้นทางดีหรือไม่?”

หญิงสาวมองไปมองมา หางตาเหลือบเห็นลูกน้องของหานอี้คนหนึ่งกำลังสาวเท้าวิ่งเข้ามานางจึงสอบถามเขาไปว่า

“ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น?”

“ที่ตรงนั้นเป็นร้านซานฮั่วของตระกูลเฉิงน่ะ ข้าได้ยินมาว่าฟองเต้าหู้ที่ขายให้ที่ร้านเขามีราขึ้นทั้งหมด สองวันมานี้จึงมีคนมาที่ร้านอยู่ตลอด ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ยังเอาฟองเต้าหู้มาให้เปลี่ยนนะ แต่มันก็ขึ้นราเหมือนกัน คนเหล่านี้ก็เลยรวมตัวกันจะเอาเรื่อง!” 

ลูกน้องของหานอี้ทำสีหน้าระรื่นก่อนจะพูดกลั้วหัวเราะต่อว่า “สองวันมานี้คนของตระกูลเฉิงต้องอมทุกข์กันไปหลายคน เพราะไม่รู้ว่าชดใช้เงินไปเท่าไหร่แล้ว ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาใช้วิธีสกปรกแย่งกิจการนี้ของพวกท่านไป ตอนนี้มาดูกันว่าพวกเขาจะกล้าโวยวายอะไรอีกหรือไม่!” 

ถังฉือเย่ส่ายหน้าไปมา จากนั้นก็บอกกับเฉินจิ่วว่า “อ้อมไปอีกทางเถอะ”

เฉินจิ่วขานรับก่อนจะมุ่งหน้าไปอีกทาง ซึ่งในขณะที่กำลังจะหันเกวียนไปอีกทางนั้น จู่ๆก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้น พร้อมกับมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาขวางด้านหน้าเอาไว้พลางตะคอกเสียงดัง

“ถังฉือเย่! เจ้าตั้งใจให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ใช่หรือไม่ เจ้าต้องเล่นลูกไม้อะไรสักอย่างเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นฟองเต้าหู้จะเน่าเสียได้อย่างไร บอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะว่าเจ้าทำอะไรกันแน่!” 

“หลีกไป” ถังฉือเย่คร้านจะสนใจ แต่ถังสุ่ยจือกลับไม่ยอมรีบเข้ามาดึงอานม้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย 

“เจ้าชดใช้ข้ามาเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นก็อย่าคิดว่าจะหนีไปได้ เจ้าต้องชดใช้เงินมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะไปฟ้องเจ้าที่ที่ว่าการ!”

เมื่อเห็นท่าทางของถังสุ่ยจือที่ทั้งโกรธเกรี้ยวและบ้าคลั่ง ถังฉือเย่ก็คาดว่านางน่าจะใช้เงินก้อนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปกับการชดใช้ค่าเสียหายจากฟองเต้าหู้ไปหมดแล้ว ฉะนั้นหญิงสาวจึงเอ่ยอย่างเย็นชา ใบหน้าเรียบเฉยว่า 

“ชดใช้เงินอะไรกัน เจ้าฝันหวานเกินไปหรือเปล่า เจ้าจะให้ข้าชดใช้เรื่องอะไร หรือว่าเพราะเจ้าโง่ ชั่วร้าย หรือเพราะเจ้าถูกไล่ออกจากตระกูล หรือเพราะที่เจ้าเป็นภรรยาน้อยของคุณชายตระกูลเมิ่งแล้วก็แอบคบชู้กับชายอื่นอย่างนั้นหรือ?” 

ถ้อยคำที่ได้ยินทำให้ผู้ฟังรู้สึกเจ็บแสบเป็นอย่างมาก ถังสุ่ยจือที่ถูกตอกกลับจนหน้าหงายก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปในทันที และนั่นก็ทำให้เข้าใจได้ว่า นางไม่สามารถยั่วโมโหถังฉือเย่ได้เลย 

ในตอนนี้ถังสุ่ยจือทั้งเกลียดและทั้งกลัวได้แต่บ่นพึมพำว่า “ข้า…ข้ารู้ว่าข้าไม่ควรไปแย่งกิจการนี้มาจากเจ้า แต่เจ้าก็จะทำแบบนี้ไม่ได้ ในเมื่อสู้ข้าไม่ได้ก็มาทำลายของๆพวกข้า” 

“ถังสุ่ยจือ…ข้าทำการค้าขาย ไม่กลัวเรื่องการแย่งชิงหรอก เจ้าสามารถแย่งได้ก็ถือว่าเป็นความสามารถของเจ้า แต่ถ้าหากเจ้ามีความสามารถไม่พอ เจ้าก็อย่าไปทำสิ่งที่มันเกินตัวสิ แล้วยังจะมาพูดอีกว่าข้าเล่นลูกไม้อะไรอีก เจ้าให้ความสำคัญกับเงินเพียงเล็กๆน้อยๆเหล่านั้นมากเกินไปแล้ว ทำงานตรากตรำมาทั้งวันเพิ่งจะหาเงินมาได้เพียงน้อยนิด เหตุใดข้าต้องทำเช่นนั้นด้วย?”

“แล้วเหตุใดฟองเต้าหู้ถึงได้เสียล่ะ เจ้ากล้าสาบานหรือไม่ว่าเจ้าไม่ได้เล่นลูกไม้อะไร!”

ถังฉือเย่เลิกคิ้วขึ้นตอบกลับไปว่า “จนถึงตอนนี้ เจ้าก็ยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าเหตุใดฟองเต้าหู้ถึงได้เน่าเสีย?” 

“เจ้า!” ถังสุ่ยจือถลึงตา ก่อนจะพูดกระท่อนกระแท่นว่า “ข้าไม่รู้ ไหนเจ้าบอกข้ามาสิ!”

หญิงสาวหัวเราะเบาๆอย่างขบขัน “เจ้าคิดว่านอกจากพ่อและแม่ของเจ้าแล้ว คนอื่นๆก็จะต้องตามใจเจ้าด้วยอย่างนั้นรึ?” 

ถังสุ่ยจืออึ้งไปชั่วขณะพลางพูดด้วยเสียงอ่อนลงกว่าเดิม “เจ้าบอกข้ามา ว่าเพราะเหตุใดเหตุการณ์มันถึงได้แย่ถึงเพียงนี้ แล้วเจ้าก็ช่วยบอกข้ามาเถอะ ข้าจะขอบใจเจ้ามาก!” 

“อย่างที่ข้าเคยพูด” ถังฉือเย่โน้มตัวลงไปเล็กน้อย สายตาจ้องมองไปที่อีกฝ่าย “ตอนนั้นเหตุใดข้าถึงได้บอกว่าห้าหรือสิบวันค่อยเก็บหนึ่งครั้ง หากวันไหนที่อากาศชื้นหรือมืดครึ้มก็ให้ยืดเวลาไปอีก ก็เพราะว่าฟองเต้าหู้ต้องตากให้แห้งถึงที่สุดอย่างไรเล่า แล้วเหตุใดข้าต้องให้ทุกครอบครัวรายงานเรื่องจำนวน และเก็บตามจำนวนนั้นล่ะ ทั้งหมดมันก็เพราะจำนวนที่รับมาและขายไปนั้นต้องมีจำนวนที่ใกล้เคียงกัน มันถึงจะขายได้หมดไม่มีสินค้าที่ตกค้างเหลืออยู่!” 

หญิงสาวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “นอกจากนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าก่อนหน้าที่เถ้าแก่เฉินจะรับฟองเต้าหู้มา เขาก็ได้ติดต่อกับคนที่ปลูกถั่วเอาไว้แล้ว เขาได้เตรียมที่เก็บสินค้าและเตรียมปูนขาวมาป้องกันแมลงต่างๆ แต่พวกเจ้าพอบอกว่าอยากได้ก็ต้องได้ ต้องการอย่างเร่งด่วนเช่นนี้ ตอนที่ตรวจสอบก็ตรวจไม่รอบคอบ ไม่มีแผนการอะไรสักอย่าง ข้าคงพูดได้เพียงว่า หากไม่เน่าเสียสิถึงจะแปลก!” 

“เจ้า!” ถังสุ่ยจือพูดได้เพียงเท่านั้น เมื่อเห็นรอยยิ้มของถังฉือเย่ที่แฝงไปด้วยความเย็นชา 

“เอาล่ะ เอาล่ะ สิ่งที่ควรพูดข้าก็ได้พูดไปหมดแล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็เจ้าหลีกทางให้ข้าได้แล้ว!” 

เฉินจิ่วพอเห็นถังสุ่ยจือยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ที่เดิม เขาจึงผลักนางให้หลีกทาง ก่อนจะบังคับม้าให้ออกตัวไปอย่างรวดเร็ว

ถังสุ่ยจือยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าแพ้ถังฉือเย่ตรงไหน…ตอนที่รับฟองเต้าหู้มา นางก็สนเพียงแต่จะวางท่าให้ตนเองดูยิ่งใหญ่ร่ำรวยเท่านั้น จนพวกลูกน้องเองก็แอบเกียจคร้านไปด้วยไม่ได้ตรวจสอบให้ดีก่อนว่าพวกชาวบ้านนั้นแอบเพิ่มน้ำหนัก หรือรีบเอาฟองเต้าหู้มาขายทั้งที่ยังตากแห้งไม่สนิท! 

คิ้วของถังสุ่ยจือขมวดเข้าหากัน…ปูนขาวป้องกันความชื้นอย่างนั้นเหรอ นางไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลย เมื่อซื้อฟองเต้าหู้มาแล้วก็เอามากองไว้ในโรงเก็บของ คิดว่าเดี๋ยวก็ต้องขายออกไปอยู่แล้วคงไม่เป็นอะไร

นางสะเพร่าประมาทเลินเล่อได้ถึงเพียงนี้เชียวเหรอ…มิน่าล่ะฟองเต้าหู้ที่ซื้อมาถึงได้ขึ้นรา

ถังฉือเย่พูดถูก ใช้วิธีนี้ไม่ขึ้นราก็แปลกแล้ว! 

แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ถังสุ่ยจือก็ต้องทำใจยอมรับว่าถังฉือเย่นั้นเก่งกว่าจริงๆ สาเหตุที่นางสามารถทำกิจการค้าขายต่างๆได้นั้นไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เพราะนางมีความสามารถมากกว่า 

ในขณะที่ถังสุ่ยจือทำใจยอมรับ แต่เฉิงต้าหลางที่ได้ยินทุกอย่างกลับไม่คิดเช่นนั้น ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ…เจ็บใจทั้งหญิงสาวที่เพิ่งจากไปและคนที่ยืนหน้าซีดอยู่ตรงนี้ ดังนั้นเขาจึงหันไปพูดกับเฉิงเอ้อหลางว่า 

“รีบตัดความสัมพันธ์กับถังสุ่ยจือเสีย!”

เฉิงเอ้อหลางที่เพิ่งเถียงกับพวกคนที่มาเอะอะโวยวายเสร็จ จึงรู้สึกเหนื่อยเป็นอย่างมาก และคิดไม่ถึงว่าอยู่ๆพี่ชายจะพูดเช่นนี้ เขาจึงอดที่จะตกใจไม่ได้ 

“ไม่ว่าจะพูดอย่างไรนางก็เป็นภรรยาน้อยที่หนีมาของตระกูลเมิ่ง ตอนที่นางไม่คิดเล็กคิดน้อยอะไรก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อนางจู้จี้จุกจิกขึ้นมาก็จะกลายเป็นการทะเลาะกันไปอีก” 

เฉิงเอ้อหลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ความที่เป็นคนที่เจ้าชู้เป็นพื้นอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อได้ครอบครองผู้หญิงคนไหนแล้ว ความรู้สึกสดใหม่ก็จะค่อยๆหมดไป เขาจึงพูดขึ้นว่า 

“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าจะให้นางออกไป!”

ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ใช้เวลาไม่นานนักถังฉือเย่ก็มาถึงที่หมาย นางได้เอาถุงเท้ามอบให้หลินเฉี่ยวเชี่ยนซึ่งอิจฉาเป็นอย่างมาก  

“อาเย่…เหตุใดเจ้าถึงได้เก่งเช่นนี้ ไม่ว่าอะไรก็ทำได้ทุกอย่าง หากข้าเป็นคนในหมู่บ้านของพวกเจ้าจะดีแค่ไหนกันนะ ข้าจะได้ไปเรียนที่โรงงานของเจ้าด้วย!” 

ถังฉือเย่หัวเราะพลางบอกว่า “หากเจ้าอยากเรียน ข้าจะเป็นคนสอนเจ้าเอง ไม่ต้องไปที่โรงงานหรอก”

“เจ้าไม่รู้อะไร!” หลินเฉี่ยวเชี่ยนกอดนางเอาไว้ “ช่วงนี้ข้าต้องพบปะกับแม่หญิงคนนั้นคนนี้จะพูดแต่ละประโยคก็ต้องพูดอ้อมไปอ้อมมาน่าเบื่อจะตายอยู่แล้วนี่ท่านแม่ยังอยากให้ข้าไปดูตัวกับใครที่ไหนก็ไม่รู้ ข้ายังไม่อยากแต่งงาน ข้าแค่อยากจะอยู่กับเจ้า”

ถังฉือเย่หลุดหัวเราะออกมาทันที…หลินเฉี่ยวเชี่ยนเพิ่งจะมีอายุสิบหกปีเท่านั้น แต่ถ้าหากท่านเจ้าเมืองหลินยังดำรงตำแหน่งที่เมืองตงเฟิงอีกสักสามถึงห้าปี หากดูตามประเพณีตามยุคสมัยนี้ นางก็จะกลายเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างจะมีอายุ คิดว่าคงต้องหาคู่ให้นางที่เมืองหลงเหมินจริงๆเสียแล้ว

ด้วยเหตุนี้ถังฉือเย่ลูบผมของนางอย่างเห็นอกเห็นใจพลางว่า “ตอนนี้ยังพอมีเวลา รีบเที่ยวเล่นให้สนุกเถอะ หากเจ้าไม่ไหวจริงๆก็มาอยู่ที่บ้านของข้าได้ เพราะหากต้องแต่งงานแล้ว ตอนนั้นก็คงจะไม่เป็นอิสระแล้ว”

“ใช่แล้ว ข้าอิจฉาเจ้าเสียจริง อยากทำอะไรก็ทำ หากข้าเป็นพี่สาวหรือน้องสาวของเจ้าจะดีแค่ไหนกันนะ ไม่สิ! หากเจ้าเป็นผู้ชายคงจะดีไม่น้อย ข้าจะได้แต่งงานกับเจ้าได้” 

ถังฉือเย่หัวเราะออกมาพร้อมกับที่ด้านนอกก็มีคนหัวเราะเช่นกัน “เจ้าเด็กคนนี้ พูดอะไรเรื่อยเปื่อย”

เป็นหยางซื่อนั่นเองที่พูดพลางสาวเท้าเดินเข้ามา ก่อนจะดีดไปที่ศีรษะของบุตรสาวเบาๆ “เรื่องเหลวไหลก็พูดออกมาได้ ถึงแม้ว่าเย่เอ๋อร์จะเป็นผู้ชาย เขาก็คงไม่ขอคนที่ทำอะไรไม่เป็นอย่างเจ้าแต่งงานหรอก” 

“ท่านแม่!” หลินเฉี่ยวเชี่ยนตบมือพลางหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า “ท่านยังจะมาว่าข้าอีก ท่านพูดได้โหดร้ายยิ่งกว่าข้าเสียอีก!” 

คนเป็นแม่หัวเราะพลางทรุดกายนั่ง จากนั้นก็ยื่นผ้าผืนหนึ่งให้ถังฉือเย่แล้วบอกกับนางว่า “ข้ากำลังจะหาคนเอาสิ่งนี้ไปให้เจ้าอยู่พอดี เจ้าก็มาหาข้าก่อนเสียได้” 

จบตอน