ถังฉือเย่ยิ้มพลางคำนับอีกฝ่ายเช่นกัน นางกล่าวด้วยสุ้มเสียงที่ไม่บ่งบอกความรู้สึกใดว่า “คุณชายเมิ่งใช่หรือไม่ กล่าวเกินไปแล้ว”
เมิ่งโซ่วฉายยังไม่กล้าที่จะพูดอะไรมาก ถังฉือเย่เองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก นางเหลือบมองเมิ่งจื่อหยางนิดหนึ่งด้วยหางตา “แค่มีปากเสียงกันนิดหน่อย เรื่องราวไม่ได้ใหญ่โตอะไร ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้หรอก”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งโซ่วฉายก็คิดว่านางไม่พอใจ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที รีบโค้งตัวมากขึ้น “เจ้าบ้านถัง หากท่านจะทุบตีหรือต่อว่าก็เชิญเลย ไม่ต้องเกรงใจ แม้ว่าจะตีจนตาย พวกเราตระกูลเมิ่งก็จะไม่พูดอะไรสักคำ”
เขาพูดพลางชี้ไปที่ด้านหลังอีกครั้ง “วันนี้ข้าเตรียมของกำนัลเล็กๆน้อยๆมาด้วย เจ้าบ้านถังโปรดรับมันไว้ด้วยเถอะ”
ถังฉือเย่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
คาดว่าเมิ่งอี่ฉิวคงจะไปพูดอะไรบางอย่างกับพวกเขาอย่างแน่นอน หากนางปล่อยไปง่ายๆเช่นนี้ เกรงว่าพวกเขาคงจะไม่กล้ากลับไป
นางครุ่นคิดครู่หนึ่งพลางกล่าว “เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน ตอนนี้ข้าขาดเหล็กอยู่ พวกท่านช่วยหาเหล็กมาให้ข้าสักสองร้อยชั่ง แค่นั้นแหละ ของกำนัลอะไรไม่จำเป็น”
เมิ่งโซ่วฉายตกตะลึง รีบบอกด้วยความดีใจ “เจ้าบ้านถังช่างตรงไปตรงมาจริงๆ ท่านวางใจได้ พวกเราจะช่วยจัดการให้ท่านอย่างแน่นอน!”
“ขอบคุณมาก!” หญิงสาวประสานมือคำนับ “วันนี้อากาศหนาว เชิญท่านทั้งสองกลับไปก่อนเถอะ เนื่องจากท่านพี่ไม่อยู่บ้าน จึงไม่สะดวกที่จะเชิญพวกท่านทั้งสองเข้าไปดื่มชา”
เมิ่งโซ่วฉายจึงถอยออกมา เมื่อเห็นว่าถังฉือเย่ไม่รับของกำนัลจริงๆ เขาจึงได้โค้งคำนับ และเตรียมตัวจะกลับ แต่พอเห็นเมิ่งจื่อหยางยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ เขาจึงลากตัวขึ้นมา ก่อนจะรีบขึ้นไปบนรถทันที
เมิ่งจื่อหยางหนาวจนมึนงง เขาเพียงจ้องมองนางนิ่งๆ จากที่คิดว่านางจะต้องถามตอกหน้าเขาหลายประโยค จะต้องนำคำที่เขาเคยพูด ส่งคืนกลับมาเป็นร้อยเป็นพันเท่า และบอกให้เขาก้มหัวคำนับให้ คิดไม่ถึงเลยว่าถังฉือเย่จะไม่พูดถึงเลยสักคำ เมิ่งจื่อหยางจึงพึมพำออกมาเบาๆว่า
“แค่นี้เองเหรอ…แค่นี้ก็พอแล้วเหรอ?”
“เจ้ายังต้องการอะไรอีก!” ผู้เป็นบิดาตะคอกใส่ “เจ้าดูเจ้าบ้านถัง เด็กน้อยฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่ง แต่มีจิตใจเช่นนี้ มีความสุขุมเช่นนี้ แม้แม่น้ำที่ไหลเป็นเวลาหลายสิบปีก็ยังไม่นิ่งสงบเช่นนี้เลย แล้วเจ้ายังกล้าหาเรื่องนางอีก! เจ้านี่มัน...” โง่จนเขาพูดออกมาไม่ได้
เมิ่งจื่อหยางทำหน้าเศร้า เขาก้มหน้าลงแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก รอจนขบวนของสองพ่อลูกตระกูลเมิ่งจากไป ชาวบ้านหลายคนก็แห่กันเข้าไปถามไถ่เรื่องราวที่เกิดขึ้น ถังฉือเย่จึงได้พูดติดตลกกับทุกคนไปสองสามประโยค
ในขณะที่พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงกระดิ่งกำลังใกล้เข้ามาจากระยะไกล พร้อมกับรถม้าที่มีพู่หลากสีคันหนึ่งวิ่งเข้ามาและหยุดลงอย่างช้าๆ จากนั้นคุณชายที่สวมชุมคลุมสีขาวทองคำก็ลงมาจากรถม้า ในมือถือพัดอยู่หนึ่งเล่ม เสื้อผ้าและเส้นผมพลิ้วไหวท่ามกลางหิมะ
นี่ไม่ใช่การพูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย ถังฉือเย่ได้ยินเสียงหายใจเข้าจากรอบตัวเขาอย่างชัดเจน
การปรากฎกายในครั้งนี้ แม้ว่าจะเสแสร้ง แต่ก็ต้องพูดตามตรงว่าช่างเป็นท่วงทำนองที่งดงามเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเสื้อคลุมตัวนั้นที่กำลังส่องประกายทำให้คนตาพร่ามัว
ถังฉือเย่มองชายผู้นี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย หน้าตาของเขาดูแล้วเหมาะสมกับชายหนุ่มรูปงามในยุคสมัยนี้เป็นที่สุด ด้วยผิวที่ขาวผ่องราวกับหิมะ ใบหน้าที่ดูงดงาม ทั้งมีเกียรติและสง่างาม อีกทั้งยังมีกลิ่นอายของความเป็นบัณฑิตเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึก ‘แม้ว่าข้าจะไม่เคยเจอพานอันและเว่ยเจีย สองหนุ่มหน้าตาดีในตำนานมาก่อน แต่คิดว่าเขาก็คงจะหน้าตาประมาณนี้แน่นอน’
แม้ว่าในสายตานาง เขาค่อนข้างจะดูออกสาวไปสักหน่อย แต่นางก็เข้าใจว่าเหตุใดคนในโลกนี้ถึงชอบมัน
ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงจนแทบกลั้นหายใจอยู่นั้น ชายหนุ่มรูปงามคนนั้นก็เดินมาด้านหน้าสองสามก้าว ถังฉือเย่ยิ้มบางๆ พลางทำความเคารพ
“คุณชายรองเมิ่งใช่หรือไม่?”
หญิงสาวที่นิ่งเฉยหลังจากได้เห็นเขาเช่นนี้ เมิ่งอี่ฉิวเพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรก ชายหนุ่มจึงมีสีหน้าสงบนิ่งพลางคำนับลงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆพลางกล่าว “เจ้าบ้านถัง ข้าบุ่มบ่ามมาที่นี่ เสียมารยาทไปหน่อย”
“ท่านไม่ต้องเกรงใจหรอก คำขอโทษของเมิ่งจื่อหยาง ข้าเห็นแล้ว สำหรับความจริงใจของท่านนั้น พวกเราสามารถเข้าไปคุยกันข้างในได้”
เด็ดเดี่ยวฉับไว สุขุมประณีต ไม่กวนน้ำให้ขุ่นเลยสักนิดเดียวเช่นนี้ทำให้เมิ่งอี่ฉิวมองด้วยความชื่นชม
“เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าแล้ว”
ขณะเดินเคียงกันเข้าไปในบ้านหิน คนรับใช้ของเมิ่งอี่ฉิวก็ได้แบกของกำนัลตามเข้าไป ทันทีที่ประตูปิดลงก็มีเสียงสนทนาดังขึ้นตรงทางเข้า ใครบางคนกล่าวเสียงดัง
“นี่คงไม่ใช่เทพที่มารับตัวหญิงสาวผู้โชคดีกลับสวรรค์หรอกนะ!”
ทั้ง ‘เทพ’ และ ‘หญิงสาวผู้โชคดี’ ที่ได้ยินเข้าพอดีต่างเงียบกริบด้วยความเขินอายเล็กน้อย ถังฉือเย่ก้มหน้าเดินพาเขาเข้าไปที่ห้องรับแขก
“ข้ายังไม่ทานอาหารเช้า ท่านทานมาหรือยัง?”
เมิ่งอี่ฉิวคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าหญิงสาวผู้นี้จะมาไม้นี้ ที่วิเศษก็คือแม้ว่านางจะเอ่ยคำธรรมดาเช่นนี้ แต่มันกลับดูสบาย ๆ ไม่เห็นความเป็นชนบทเลยสักนิด
“ยังไม่ได้ทาน ดูเหมือนว่าจะต้องฝากท้องไว้กับเจ้าบ้านถังสักมื้อแล้วล่ะ” เขาพูดยิ้มๆ และดูผ่อนคลายมากขึ้น
“ท่านชอบหวานหรือเค็ม?”
เมิ่งอี่ฉิวกระแอมเล็กน้อยก่อนตอบอ้อมแอ้ม “เค็มละกัน”
หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของบ้านจึงหันไปโบกมือทางด้านนอก จากนั้นท่านยายเย่ก็ยกอาหารเช้าเข้ามา เป็นปาท่องโก๋ทอดเหลืองทองอร่ามหนึ่งตะกร้า และผักดองเค็มสี่สี หญิงชรายกน้ำเต้าหู้หวานหนึ่งชามให้กับผู้เป็นเจ้านาย และยกเต้าฮวยเค็มหนึ่งชามให้กับชายหนุ่มรูปงามผู้เป็นแขก
เมิ่งอี่ฉิวอึดอัดเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าถังฉือเย่ไม่ได้เขินอายเลยสักนิด เขาจึงค่อยๆผ่อนคลายลงและถามนาง “สิ่งนี้คืออะไรอย่างนั้นรึ?”
“เรียกว่าปาท่องโก๋”
ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะเริ่มลงมือทานอาหารเช้าพร้อมกันจนเสร็จ จากนั้นเพื่อเป็นการล้างปาก ถังฉือเย่จึงได้ต้มชาผลไม้ตากแห้งของตัวเอง ก่อนจะรินให้เขาหนึ่งชามพลางพูดว่า “เอาล่ะ มาเริ่มพูดคุยกันเถอะ”
เมิ่งอี่ฉิวสะดุดกึก ไม่รู้เพราะเหตุใด จากประโยคสั้นๆนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนว่าความหมายของมันคือ “ท่านกินอาหารเช้าไปแล้ว คงไม่ได้คิดจะกินอาหารเที่ยงด้วยหรอกนะ”
ความจริงแล้วตอนนี้เขาไม่ได้สงบนิ่งเหมือนที่แสดงออกเมื่อครู่แล้ว ครั้งแรกที่เห็นนาง ชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าหญิงสาวผู้นี้ช่างเหมือนกับท่านอาหญิงของเขามากจริงๆ และเมื่อได้มานั่งทานอาหารใกล้ๆเช่นนี้ก็ยิ่งแน่ใจ ทั้งดวงตายามที่เงยขึ้นมาหลังจากรินน้ำชา ขนตายาวเป็นแพที่เผยให้เห็นดวงตาสีดำเป็นประกาย ช่างเหมือนกันกับท่านอาหญิงทุกประการ… เหมือนเกินไปแล้ว
ตระกูลเมิ่งมีคนสองคนที่มีดวงตาเช่นนี้ คนหนึ่งเป็นสนมเอกเมิ่งฮุ้ยที่อยู่ในวัง ซึ่งก็คือท่านอาหญิงผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา ส่วนอีกคนหนึ่งคือท่านป้าเมิ่งหมิน…ว่ากันว่าตอนที่ฮ่องเต้หมิงเหยียนยังประทับอยู่ที่ตำหนักรับรองนั้น ยังได้เคยรับสั่งว่าดวงตาของพระสนมนั้นเป็น ‘หางตาซ่อนเสน่ห์’ หรือก็หมายความว่า แม้รูปทรงของดวงตาจะมีเสน่ห์ขนาดไหนก็ตาม แต่เป็นเพราะ ‘ความแจ่มใส’ จึงทำให้ดวงตาอันมีเสน่ห์คู่นี้ถูกซ่อนเอาไว้
เสน่ห์ที่อธิบายออกมาไม่ได้แบบนั้น เขาไม่เคยเห็นใครมีมันเป็นคนที่สาม สมกับเป็นหญิงงามสองคนของตระกูลเมิ่งที่ล้อมรอบไปด้วยจันทราและดวงดาราในตอนนั้นจริงๆ
แน่นอนว่าเมิ่งอี่ฉิวไม่กล้าพูดถึงพระสนม แต่เขากลับอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “แม่นางถัง เจ้าดูเหมือนท่านป้าของข้ามาก”
ถังฉือเย่เลิกคิ้ว “ท่านรู้จักเซิ่งฉีไหม?”
เมิ่งอี่ฉิวผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะค้อมศีรษะลงและตอบ “รู้จัก!”
นางจึงถามต่อว่า “ท่านป้าของท่าน เป็นแม่สามีของพี่สาวเขาใช่หรือไม่?”
“ใช่แล้ว!” เมิ่งอี่ฉิวตกตะลึง “เขาก็เคยพูดอย่างนั้นรึ?”
ถังฉือเย่พยักหน้า ในที่สุดเมิ่งอี่ฉิวก็กลับมาได้สติ หลังจากที่อยู่ในท่าทีที่ถูกชักนำอยู่นาน “เซิ่งฉีมาอยู่ที่นี่กับเจ้านานแล้วหรือ?”
หญิงสาวพยักหน้าอีกครั้ง เมิ่งอี่ฉิวกระแอมออกมาหนึ่งครั้ง “คุณชายคนนั้นที่เดินทางมากับเขา...”
ถังฉือเย่มองเขาด้วยท่าทีกึ่งบึ้งกึ่งยิ้ม ดวงตาที่เงียบงันนั้นหยุดคำพูดของเขาไว้ “ขออภัย…ข้าเสียมารยาทไปหน่อย”
นางชี้นิ้วไปที่โต๊ะ ถามว่า “จุดประสงค์ของคุณชายรองที่มาที่นี่คือ?”
เมิ่งอี่ฉิวราวกับได้ยินเสียงของนางพูดว่า ‘ท่านเลิกพูดจาไร้สาระแล้วเข้าประเด็นได้แล้ว!’
“ข้า…ข้ามาเพื่อร้านเย่ฟาง”
เขากระแอมสองครั้ง ในที่สุดก็กลับมาสู่สภาวะปกติ เขากางพัดออก พลางโบกไปมา “ตระกูลเมิ่งแห่งเฉียนถัง...”
“ข้าสืบมาแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก พูดมาเลยดีกว่าว่าท่านต้องการจะร่วมมืออย่างไร?”
“แม่นางถังยังมีธุระเร่งด่วนต้องทำหรือ?”
“ข้าไม่มีธุระอะไรหรอก” ถังฉือเย่ตอบเสียงเรียบ “เพียงแต่หากเราไม่รีบพูดคุยกัน ไม่นานก็อาจจะมีคนเข้ามา... เช่นนั้นก็คงจะคุยกันไม่ได้แล้ว ข้าขอบอกเอาไว้ก่อน หากมีคนเข้ามาจริงๆ ก็จะต้องรบกวนคุณชายรองย้ายออกไปด้านนอก ถึงตอนนั้นก็อย่าหาว่าข้าต้อนรับได้ไม่ดีแล้วกัน!”
เมิ่งอี่ฉิวตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เพราะตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยถูกใครเมินเฉยถึงขนาดนี้มาก่อน แล้วตอนนั้นเองที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ถังฉือเย่ผุดลุกขึ้นแล้วพูดว่า “เช่นนั้นคุณชายรองกลับไปก่อนเถอะ ท่านพักอยู่ที่ไหน พรุ่งนี้ข้าจะไปเยี่ยมเยียนทักทาย!”
Comments
Post a Comment